W tym miejscu najczęściej pojawiają się błędy. Dno szafki opiera się na listwie lub na nóżkach, a listwa jest tylko osłoną. W przekroju narysuj więc osobno element nośny i osobno listwę maskującą. Zaznacz szczelinę dylatacyjną między listwą a podłogą — bez niej rysunek sugeruje sztywne połączenie, którego w rzeczywistości nie ma. Jeśli szafka ma regulowane nóżki, pokaż je jako przerwę w wypełnieniu, a nie jako ciągły klocek.

Ustal wymiary zewnętrzne, czyli takie, jakie mebel zajmie w pomieszczeniu. Zmierz miejsce, w którym stanie, i odejmij zapas na otwieranie drzwi, prowadnice i nierówności ścian. Typowy błąd to rysowanie mebla dokładnie pod wymiar wnęki — po skręceniu okazuje się, że nie wchodzi albo nie da się otworzyć szuflady. Drugi częsty błąd: mieszanie wymiarów zewnętrznych z wewnętrznymi na tym samym rysunku bez oznaczenia, które jest które. Przyjmij zasadę, że na rysunku głównym podajesz tylko wymiary zewnętrzne, a wnętrze rozpisujesz osobno.

Na koniec zrób listę elementów z wymiarami i liczbą sztuk, a pod nią krótką notatkę o połączeniach: gdzie wchodzą kołki, gdzie konfirmaty, gdzie zawiasy. Sprawdź rysunek, sumując wymiary w obu kierunkach — jeśli po dodaniu grubości ścianek i szerokości wnętrza nie wychodzi wymiar zewnętrzny, gdzieś wkradł się błąd. Taki rachunek kontrolny zajmuje minutę i wyłapuje większość pomyłek przed zakupem materiału. Dopiero tak przygotowany rysunek Bryły z wymiarami jest gotowy do przeniesienia na deskę.

Półka narożna ma tę zaletę, że nie zajmuje miejsca przy ścianie z armaturą i nie zbiera wody w zależności od spadku. Wadą jest ograniczona nośność — sprawdź dopuszczalne obciążenie i nie stawiaj na niej ciężkich butelek. Półki wolnostojące na nóżkach lub stojaki są wygodne, gdy nie chcesz wiercić w płytkach, ale łatwo je przewrócić i trudniej utrzymać w czystości przy brodziku.

Jak rozłożyć bryłę na elementy i nie pogubić grubości materiału Kiedy prostopadłościan jest gotowy, rozbij go na pojedyncze deski i płyty. Rysuj każdy element jako prostokąt z dwoma wymiarami: długością i szerokością. W tym miejscu pojawia się najważniejsza pułapka — grubość materiału. Jeśli zewnętrzna szerokość szafy wynosi 800 mm, a ścianki mają po 18 mm, to blat i półki wewnątrz mają już 764 mm, nie 800. Każdy wymiar wewnętrzny licz jako wymiar zewnętrzny minus grubości elementów, które go ograniczają. Zapisuj grubość przy każdym prostokącie, bo po tygodniu nie pamięta się, czy półka była z płyty 18 czy 25 mm.

Zaczynasz od kartki i ołówka, nie od piły. Rysunek mebla od zera to nie artystyczna wizja, tylko dokument, z którego później wycina się elementy. Dlatego pierwszeństwo ma jedna decyzja: jaką bryłą jest ten mebel. Szafa to prostopadłościan, stół to blat na czterech nogach, półka to dwie ścianki i kilka poziomych desek. Zanim dodasz jakikolwiek detal, narysuj ten podstawowy prostopadłościan w trzech wymiarach: szerokość, wysokość, głębokość. Bez tego każde późniejsze cięcie jest zgadywaniem.

Drugi typowy błąd to lustro zbyt małe w stosunku do ściany. Mały format w dużym pomieszczeniu wygląda jak przypadkowy dodatek i nie buduje żadnej perspektywy. Duża tafla działająca na całej szerokości mebla lub ściany daje spójne odbicie i realnie zmienia odbiór przestrzeni. Uważaj jednak z ramą: masywna, ciemna rama wokół lustra w małym wnętrzu tworzy dodatkową „ścianę" i zjada efekt. W wąskich pomieszczeniach lepiej sprawdza się tafla bez ramy albo z cienkim profilem.

Wybór między kuchnią w kształcie litery L a U zaczyna się od rzutu, nie od koloru frontów. Zanim cokolwiek zamówisz, zmierz pomieszczenie i narysuj na kartce obrys ścian w skali. Następnie zaznacz okna, drzwi, grzejniki i pion kanalizacyjny. Dopiero na tym szkicu rozstaw szafki i sprzęt. To najszybszy sposób, żeby zobaczyć, czy układ w ogóle się zmieści i czy zostanie miejsce na swobodne poruszanie się między blatami.

Lustro w projekcie wnętrza działa na dwóch poziomach: optycznym i percepcyjnym. Optycznie odbija to, co przed nim stoi, więc pozornie mnoży przestrzeń. Percepcyjnie jednak mózg szybko koryguje ten trik, jeśli odbicie nie zgadza się z resztą pomieszczenia. Właśnie tu powstaje najczęstszy błąd: lustro wieszane byle gdzie, byle duże, bez analizy, co właściwie ma odbijać. Efekt bywa odwrotny do zamierzonego — pokój zamiast wydawać się głębszy, staje się mętny i niespokojny.

Ostateczna decyzja zależy od proporcji pomieszczenia. Wąskie i długie wnętrze niemal zawsze lepiej działa w L, bo U dodatkowo je zwęża. Kwadratowe pomieszczenie o boku od około 2,5 m pozwala na U z komfortowym przejściem. Przy mniejszym metrażu L albo pojedynczy ciąg z wyspą będą wygodniejsze niż upchane U. Rzut pokaże to w kilka minut — zanim wydasz pieniądze na zabudowę, która nie da się cofnąć.