Przy wyborze zwróć uwagę na trzy detale, które w małym salonie decydują bardziej niż kolor. Po pierwsze, wysokość siedziska i oparcia — niskie plecy poniżej 80 cm nie przytłaczają optycznie. Po drugie, nogi: mebel na widocznych nóżkach wygląda lżej niż ten z pełnym cokołem do podłogi. Po trzecie, możliwość rozłożenia i złożenia bez odsuwania mebla od ściany. Typowy błąd to kupno rozkładanej sofy, która wymaga 40 cm wolnej przestrzeni z przodu — w salonie 15 m² takiej przestrzeni po prostu nie ma.

Nie kupuj zestawu mebli z jednej kolekcji tylko dlatego, że pasują do siebie wymiarami. W wielkiej płycie sprawdza się raczej mieszanie: niska sofa, jedna otwarta półka na ścianie zamiast wysokiej szafki, stolik na kółkach, który w razie potrzeby zjeżdża pod okno. Zrezygnuj z witryny i dużego regału — dwie wysokie bryły w jednym pomieszczeniu zabierają światło i wzrok. Jeśli brakuje miejsca do przechowywania, wykorzystaj wnękę nad drzwiami lub przestrzeń pod łóżkiem, a nie kolejny mebel na podłodze.

Najczęstszy błąd to dobieranie frontów wyłącznie podłogi lub drzwi wejściowych. Fronty powinny z nimi współgrać, a nie być identyczne — identyczne kolory, ale w innym materiale, potrafią się rozjechać odcieniem i wyglądają jak pomyłka. Drugi błąd to wybór bardzo ciemnego koloru w małym przedpokoju bez dodatkowego światła punktowego. Trzeci — kupowanie wykończenia z połyskiem bez sprawdzenia, jak wygląda pod kątem i przy lampie sufitowej.

W ciasnych wnętrzach najpraktyczniejsza jest bateria jednouchwytowa, stojąca, z wylewką obrotową o długości dopasowanej do miski. Wylewka stała, skierowana na wprost, utrudnia mycie zębów i napełnianie kubka bez zachlapania. Baterie podtynkowe wyglądają lekko i zwalniają blat, ale wymagają skucia ściany i precyzyjnego osadzenia puszki — w bloku ze słabą ścianą działową to ryzyko pęknięcia płytek i kosztownej poprawki. Bateria stojąca z kolei zajmuje około dziesięciu centymetrów głębokości, co przy blacie 40 cm głębokości jest odczuwalne.

Pierwszym krokiem jest odtłuszczenie. Nowe meble mają na sobie pozostałości środków konserwujących, a stare — tłuszcz z kuchni i ślady rąk. Wystarczy przetrzeć powierzchnię szmatką zwilżoną alkoholem izopropylowym albo wodą z dodatkiem płynu do naczyń, a potem przemyć czystą wodą. Odparowanie musi być pełne, inaczej farba nie zwiąże się z podłożem. Ten etap pomija większość osób i właśnie dlatego farba odpada płatami.

Kosztorys remontu salonu w bloku zaczyna się od pomiaru, nie od przeglądania ofert. Zmierz dokładnie powierzchnię podłogi, odejmij miejsca zajęte przez zabudowaną szafę czy kominek, a wynik zaokrąglij w górę o kilka procent na docinki. Do tego dodaj obwód pomieszczenia — to długość listew przypodłogowych. Bez tych dwóch liczb każda wycena będzie zgadywaniem, a wykonawcy i tak policzą materiał z własnych pomiarów, zawyżając go „na wszelki wypadek".

Realistyczny kosztorys zapisz w arkuszu z podziałem na materiał, robociznę i pozycje dodatkowe. Zbierz minimum trzy oferty na tym samym zakresie — bez tego nie porównasz cen, bo każdy wycenia inny zestaw prac. Ustal, kto kupuje materiał: jeśli ty, ryzykujesz przestojem przy brakach; jeśli wykonawca, dopilnuj, by w umowie znalazła się marka i klasa produktu. Rezerwa na nieprzewidziane prace, rzędu jednej piątej budżetu, uratuje cię, gdy okaże się, że pod starą podłogą jest wilgoć albo pęknięty jastrych. Bez tej rezerwy każda niespodzianka oznacza przerwanie remontu w połowie.

Podkład zamiast szlifowania Rolę szlifowania przejmuje podkład. Musi być przeznaczony do trudnych podłoży — takich, które się nie chłoną. Podkłady adhezyjne, czasem nazywane gruntującymi, tworzą na powierzchni mikrowarstwę, do której farba się przyczepia. Nakłada się je cienko pędzlem lub wałkiem z krótkim włosiem, w jednym kierunku, i czeka, aż wyschnie zgodnie z instrukcją. Gruba warstwa podkładu jest błędem — będzie się łuszczyć razem z farbą nawierzchniową.

W blokach z wielkiej płyty salony mają zwykle od 14 do 18 m² i często tylko jedno okno oraz drzwi balkonowe na tej samej ścianie. Zanim cokolwiek kupisz, zmierz taśmą trzy odległości: między ścianami w najwęższym punkcie, od okna do przeciwległej ściany i szerokość przejścia do kuchni oraz przedpokoju. Zapisz też, gdzie wypadają grzejniki i gniazda. Dopiero potem rysuj na kartce obrys pomieszczenia w skali 1:20 i wstawiaj na nim prostokąty mebli wycięte z papieru. To zajmuje kwadrans i eliminuje najczęstszy błąd: kupno sofy, która po wniesieniu zostawia 30 cm przejścia.

W przypadku pustaka trzeba przebić się przez pustkę i zakotwić w materiale po drugiej stronie lub w warstwie nośnej. Najprościej zrobić to kotwą chemiczną: wierci się otwór na wylot, wsuwa pręt gwintowany albo tuleję sitową, a następnie wstrzykuje żywicę. Tuleja sitowa jest tu kluczowa — zatrzymuje klej w pustce i nie pozwala mu spłynąć. Po utwardzeniu kotwy wkręca się w nią wkręt lub wieszak.