Do cięcia paneli używaj piły z drobnymi zębami lub noża do laminatu. Piła z grubym zębem powoduje wyszczerbienia na krawędziach, które potem widać przy łączeniach. Pamiętaj o kierunku układania — panele najlepiej kłaść prostopadle do okna, żeby światło nie wydobywało nierówności łączeń. Przed montażem sprawdź, czy wszystkie panele pochodzą z tej samej partii produkcyjnej; różnice w odcieniu między partiami bywają widoczne dopiero po ułożeniu całej podłogi.

Zacznij od podziału na strefy, zanim kupisz cokolwiek. Najprostszy układ to dwa łóżka ustawione wzdłuż przeciwległych ścian, a między nimi wspólna strefa zabawy i nauki. Jeśli pokój jest wąski i długi, łóżka ustaw równolegle do krótszej ściany, a biurka wsuń pod okno. Nie stawiaj łóżek jedno nad drugim, jeśli dzieci są małe albo różnią się wiekiem — piętrowe łóżko w bloku oznacza, że jedno dziecko zawsze śpi na górze i to jest źródło codziennych kłótni. Lepiej dwa pojedyncze, nawet węższe, niż jedno piętrowe.

Dobry pomiar to nie jeden wynik, ale zestaw wymiarów z różnych punktów. Zapisz je w tabeli, zaznacz najmniejsze i największe wartości oraz miejsca, gdzie ściana odchyla się najbardziej. Dopiero na tej podstawie zamawiaj korpus i fronty. Jeśli pomiar jest rzetelny, zabudowa wejdzie ciasno, bez luzów i bez szpar, a ewentualne różnice znikną pod obrzeżami. Lepiej poświęcić kwadrans na dokładne mierzenie niż później rozbierać i przerabiać całą szafę.

Pamiętaj o grubości listew przypodłogowych i progów. Wielu wykonawców mierzy do gołej ściany, a potem okazuje się, że szafa stoi na progu albo nie dochodzi do ściany z powodu listwy. Zmierz też, czy podłoga jest pozioma — odchylenie większe niż kilka milimetrów na metr oznacza, że szafa będzie się bujać lub będzie wymagała podkładek. Wysokość mierz od najwyższego punktu podłogi, nie od najniższego.

Mierz szerokość, wysokość i głębokość w kilku punktach Szerokość wnęki mierz w poziomie w trzech wysokościach, a wysokość w trzech pionach — po lewej, po prawej i na środku. Zapisz każdy wynik osobno, nie uśredniaj. Do produkcji podajesz najmniejszy wymiar jako bazę, a różnicę wyrównujesz obrzeżami lub maskownicami. Głębokość mierz od ściany do przedniej krawędzi wnęki, również w kilku punktach — szczególnie jeśli w środku biegnie rura, kabel albo wystający parapet. Najpłytszy punkt decyduje o tym, czy korpus szafy się zmieści.

Na koniec: nie urządzaj pokoju „na zapas" pod wiek, którego jeszcze nie ma. Dzieci rosną szybciej niż meble, więc łóżka i biurka wybieraj takie, które da się przestawić albo rozłożyć. Zostaw wolny fragment podłogi — minimum metr na metr, żeby dało się rozłożyć klocki i przejść. Pokój z dwójką dzieci w bloku nie będzie idealny, ale podzielony na dwie strefy, z osobnymi pojemnikami i światłem nad każdym biurkiem, działa bez codziennej awantury o każdy centymetr.

Zanim kupisz system, ustal, czy ścianka ma być przesuwna, czy stała. W pokoju bez sufitu podwieszanego najczęściej stosuje się szynę montowaną bezpośrednio do stropu. Szyna musi być mocowana w co najmniej czterech–pięciu punktach na każdy metr bieżący, a rozstaw kotew nie powinien przekraczać 40–50 cm. Przy betonie użyj kotew klinowych lub wkrętów do betonu z gwintem metrycznym — zwykłe kołki rozporowe „uniwersalne" tu nie wystarczą, bo ścianka pracuje dynamicznie przy każdym przesunięciu skrzydła.

W bloku metraż jest jaki jest, więc pytanie nie brzmi „czy zmieścić dwoje dzieci w jednym pokoju", tylko „jak podzielić przestrzeń, żeby się nie pozabijały i żeby dało się w niej sprzątać". Od tego zależą meble, przechowywanie i to, czy za rok nie będzie remontu od nowa.

Najczęstszy błąd przy zabudowie szafy to pomiar wnęki tylko w jednym miejscu — zwykle na wysokości wzroku, gdzie ściany wydają się równe. Tymczasem tynk, gładź czy krzywe narożniki potrafią zmienić szerokość nawet o kilka centymetrów między górą a dołem. Jeśli zmierzysz tylko w środku, szafa albo nie wejdzie, albo zostawi szczelinę, której nie zakryje żadna listwa. Pomiar wykonuj w co najmniej trzech miejscach: przy podłodze, w połowie wysokości i przy suficie.

Instalacja elektryczna zaczyna się od planu, nie od kabli. Zanim cokolwiek kupisz, narysuj rzut mieszkania i zaznacz meble, sprzęty oraz drogi komunikacji. Dopiero potem wyznacz punkty: gniazda, oświetlenie, wypusty pod kuchenkę, piekarnik, pralkę, zmywarkę, lodówkę, okap, bojler czy pompę ciepła. Każde urządzenie o moc powyżej 2 kW powinno mieć osobny obwód — kuchenka indukcyjna, piekarnik, pralka i zmywarka nie mogą dzielić jednej linii z gniazdami w pokojach. Typowy błąd to planowanie punktów po zakupie mebli: wtedy okazuje się, że gniazdo wypada za szafką, a przewód od telewizora idzie przez pół pokoju.