Piąta zasada dotyczy światła. Jedno źródło pod sufitem nie wystarczy, nawet jeśli jest bardzo mocne. Potrzebne są co najmniej trzy poziomy: ogólne, czyli sufitowe, zadaniowe — nad stołem, przy fotelu do czytania, nad blatem — oraz nastrojowe, czyli lampki, świece, podświetlenia. Szósta zasada to powtarzanie motywów. Ten sam materiał, kolor albo kształt pojawiający się w trzech miejscach spina wnętrze w całość. Bez tego pokój wygląda jak zbiór przypadkowych przedmiotów z różnych domów.

Okablowanie zaplanuj przed montażem konstrukcji, nie po. Do każdego urządzenia poprowadź osobny przewód zasilający, a nie listwę rozgałęzioną ukrytą za szafką, bo przy przeciążeniu nie ma do niej dostępu. Wszystkie kable sygnałowe prowadź w peszlach lub korytkach, z zapasem około metra przy każdym urządzeniu — to pozwala wyjąć sprzęt bez wypinania go na siłę. HDMI między telewizorem a amplitunerem albo konsolą musi mieć zapas na przesuw, a jeśli w ścianie jest wnęka, umieść tam krótki przedłużacz lub panel z gniazdami, żeby nie ciągnąć przewodów przez całe pomieszczenie.

Czwarta zasada to kolor. Zamiast szukać wymarzonego odcienia, ustal prostą strukturę: kolor dominujący, kolor wspierający i akcent. Dominujący zajmuje około sześćdziesięciu procent powierzchni — ściany, duże meble, dywan. Wspierający to trzydzieści procent: zasłony, mniejszy mebel, tekstylia. Akcent to dziesięć procent i może być odważny, bo pojawia się rzadko. Błąd polega na tym, że ludzie dają po równo wszystkiego, a potem dziwią się, że wnętrze jest męczące.

Powierzchnia bywa gładka, matowa, barwiona w masie lub z nadrukiem. Matowa i barwiona kryją zabrudzenia i palce lepiej niż przezroczysta, ale wymagają częstszego przecierania miękką ściereczką, bo na matowym wykończeniu widać smugi po płynie. Nadruk od strony ściany chroni go przed zarysowaniem, natomiast nadruk od strony kuchni jest łatwiejszy do wyczyszczenia. W obu przypadkach trzeba zostawić kilka milimetrów luzu od blatu i od szafek — szkło musi mieć gdzie „pracować" przy zmianach temperatury.

Montaż wykonuje się na klej montażowy lub na profilach aluminiowych. Klej nakłada się punktowo lub pasmami, zostawiając odstępy na odprowadzenie pary, a panele dociąża taśmą do wyschnięcia. Profile są pewniejsze przy dużych powierzchniach i ułatwiają demontaż. Szklany panel nie jest tanią dekoracją — koszt zależy od metrażu, grubości, obróbki krawędzi i liczby otworów, a do tego dochodzi transport i montaż. Największe oszczędności daje rezygnacja z nietypowych kształtów i wycinania wielu otworów.

Większość wnętrz nie wygląda źle dlatego, że brakuje w nich pieniędzy. Wygląda źle, bo ktoś kupował pojedyncze rzeczy, nie ustalając wcześniej reguł. Zasady designu nie są ozdobnikiem dla projektantów — to narzędzia, które chronią przed chaosem. Zacznij od jednej decyzji: jaki ma być dominujący nastrój pomieszczenia. Ciepły, surowy, spokojny, kontrastowy. Dopiero potem wybieraj kolory i meble, bo bez tej decyzji każdy zakup będzie przypadkowy.

Pierwszą zasadą, którą warto wprowadzić, jest równowaga. Nie chodzi o symetrię — ta bywa nudna i sztywna. Chodzi o rozłożenie masy wizualnej. Duża sofa po jednej stronie pokoju wymaga przeciwwagi: wysokiej lampy, regału, dużego obrazu albo mocnego koloru po drugiej. Typowy błąd to ustawianie wszystkiego ciężkiego przy jednej ścianie i zostawianie reszty pustej. Wtedy nawet dobrze dobrane meble sprawiają wrażenie, jakby ktoś je tam wniósł na chwilę i zapomniał ustawić.

Trzy proporcje, które decydują o tym, czy wnętrze wygląda profesjonalnie Druga zasada to skala i proporcja. Najczęstszy grzech to za mały dywan. Powinien być tak duży, żeby przednie nogi sofy i foteli stały na nim, a nie tylko środek. Trzecia zasada dotyczy wysokości: obraz wieszaj tak, aby jego środek znajdował się na wysokości wzroku osoby stojącej, czyli około 145–150 cm od podłogi. Nie na wysokości sufitu, nie nad samą kanapą zawieszoną metr wyżej. To drobiazg, który natychmiast zdradza amatorskie podejście.

Na koniec: przed zakryciem płyt zrób zdjęcie instalacji i zapisz, gdzie biegną profile. Przyda się, gdy za rok zechcesz powiesić obraz. Ścianka g-k jest lekka i szybka, ale wymaga dyscypliny na etapie projektu. Lepiej stracić godzinę na planowanie niż potem rozbierać pół ściany, bo kabel znalazł się w złym miejscu.

Akustyka: gdzie ludzie popełniają najwięcej błędów Najczęstszy błąd to wypełnienie wełną o zbyt małej gęstości albo pozostawienie pustki. Wełna mineralna musi szczelnie wypełniać przestrzeń między płytami, bez ucisków i szczelin. Druga sprawa to podwójne płyty — po jednej warstwie z każdej strony dźwięk przenosi się jak przez papier. Lepiej dać dwie warstwy płyt o różnej grubości, skręcone przesuniętymi wkrętami. Trzeci błąd to mocowanie profili bez taśmy akustycznej pod profile przyścienne. Taśma rozcina mostek dźwiękowy między ścianką a ścianą nośną. Jeśli zależy na ciszy, nie montuj gniazd elektrycznych naprzeciwko siebie po obu stronach — to dziura w izolacji.