Montaż zacznij od ustalenia linii poziomej. Przyłóż poziomicę na wysokości 42 cm i zaznacz ołówkiem punkt na ścianie. Od tego miejsca odmierz rozstaw wsporników siedziska. Do betonu użyj kołków rozporowych 8×60 mm, do pustaka — kołków chemicznych lub motylkowych. Najpierw przykręć listwę nośną do ściany, potem oprzyj na niej korpus szafki i dokręć wkrętami do mebli przez plecy. Dopiero na końcu zamocuj siedzisko, wkręcając je od spodu w listwę i w boki korpusu. Sprawdź wypoziomowanie po każdym dokręceniu — poprawki po skręceniu całości są znacznie trudniejsze.

Policz liczbę łączników, zanim cokolwiek włożysz do koszyka. Każde przecięcie pionu i poziomu to trójnik. Zakończenie rury to mufa lub kolanko, a stopa podłogowa to specjalny kołnierz. Rury gwintowane sprzedaje się w typowych długościach — jeśli potrzebujesz innej, zamów cięcie na wymiar albo użyj gotowego odcinka i połącz go mufą. Pamiętaj, że gwint zajmuje kilka centymetrów, więc realna długość po skręceniu jest krótsza niż odcinek, który trzymasz w ręku. Zmierz to na sucho, przed przycięciem desek.

Reasumując: taniej nie znaczy gorzej. Trzymaj się zasady „nie ruszaj tego, co sprawne", planuj instalacje przed materiałem i kupuj z możliwością zwrotu. Dzięki temu obniżysz rachunek, nie obniżając jakości wykończenia.

Nie wyburzaj tego, co działa. Stara wylewka, jeśli jest równa i nie ma pęknięć, nadaje się pod płytki bez skuwania. Podobnie z tynkami — drobne krzywizny wyrównasz klejem w trakcie układania, zamiast płacić za pełne gładzie. Sprawdź jedynie wilgotność podłoża i czy nie odchodzi od ściany. Skuwanie zdrowego podłoża to typowy błąd, który podnosi koszt o kilka dni pracy i wywóz gruzu.

Materiały kupuj tam, gdzie można zwrócić nadwyżkę. Bierz zapas około jednej dziesiątej więcej, ale nie całe opakowania „na wszelki wypadek". Płytki wielkoformatowe wyglądają dobrze, lecz wymagają równego podłoża i drogiego sprzętu do cięcia — w małej łazience lepiej sprawdzą się mniejsze formaty. Fugowanie i silikony to miejsca, gdzie oszczędność mści się najszybciej: tanie silikony pleśnieją w kilka miesięcy i trzeba je wymieniać.

W pokoju o powierzchni 10–12 m² każdy centymetr pracuje dwa razy ciężej niż w dużym mieszkaniu. Zanim kupisz cokolwiek, zmierz dokładnie wszystkie cztery ściany, zaznacz na kartce okno, drzwi, kaloryfer i gniazdka. Dopiero na takim planie ustaw meble. Najczęstszy błąd to ustawianie łóżka „bo tak wyglądało w salonie meblowym" — w bloku z lat 70. czy 80. okno bywa przesunięte od środka i pozornie symetryczny układ blokuje przejście albo szafę.

Szafa wnękowa czy wolnostojąca — co oszczędza metry W małej sypialni szafa wnękowa wygrywa z wolnostojącą, ale tylko jeśli ściana ma odpowiednią głębokość. Standardowy drążek na ubrania potrzebuje 55–60 cm głębokości; płytsza zabudowa nadaje się wyłącznie na półki. Jeśli nie możesz kuć ściany, wybierz szafę do sufitu — górna przestrzeń nad drzwiami i tak jest bezużyteczna, a zabudowa po sufit zbiera kurz tylko od frontu. Drzwi przesuwne oszczędzają miejsce, ale wymagają prowadnicy i tracą kilka centymetrów na skrzydła; w pokoju 10 m² lepiej sprawdzają się drzwi otwierane na zewnątrz, jeśli korytarz na to pozwala.

Typowe błędy w małej sypialni to: stawianie telewizora na szafce naprzeciw łóżka (zabiera przejście i pogłębia pokój), kupowanie kompletu mebli „na zapas" oraz trzymanie rzeczy, których nie używasz. Przejrzyj ubrania i zostaw tylko to, co nosisz w danym sezonie — resztę wynieś do piwnicy lub schowka. Jedna wolna ściana naprzeciwko łóżka, bez mebli, daje wrażenie przestrzeni większe niż jakikolwiek trik z lustrami.

Łóżko stawia się głową do ściany, która nie ma okna ani drzwi. Jeśli pozwala na to szerokość, wybierz materac 140 cm zamiast 160 cm — różnica 20 cm to często cała szafka nocna. Przy wąskim pokoju lepiej ustawić łóżko wzdłuż dłuższej ściany i zostawić wolną przestrzeń przy oknie, niż wciskać je w kąt. Zostaw minimum 60 cm przejścia z każdej strony, z której wstajesz. Łóżko na wysokości 40–45 cm nad podłogą wygląda lżej niż masywna rama do samej ziemi.

Instalacje zaplanuj przed zakupem płytek Kolejność ma znaczenie: najpierw punkty wodno-kanalizacyjne i elektryczne, potem płytki. Przeniesienie pralki czy umywalki wymaga zmiany podejść, a to najdroższa część remontu. Jeśli układ działa, zostaw go. Nowe punkty elektryczne prowadź w bruzdach tam, gdzie i tak będzie płytka — nie kuć zdrowej ściany w miejscu, które zostanie widoczne. Pamiętaj o wentylacji: w bloku kanał często jest wspólny i zatkany, więc czyszczenie kratki i sprawdzenie ciągu to tańsze rozwiązanie niż montaż wentylatora, który i tak nie pomoże przy niedrożnym kanale.