Najskuteczniejsza metoda to zastawienie pułapki. Postaw na podłodze kilka małych miseczek z ulubionym przysmakiem: pestkami dyni, orzechami, kawałkami jabłka. Obok połóż ręcznik papierowy, którym przetarłeś klatkę — zapach domu przyciągnie chomika. Możesz też ustawić w kącie wiadro z niskim wejściem, wyłożone miękką ściółką, i położyć na dnie smakołyk. Chomik wejdzie po zapach, a wysoki rant utrudni mu wyjście. Sprawdzaj pułapkę co godzinę, zwłaszcza nocą, kiedy zwierzę jest najbardziej aktywne.

Najczęstsze błędy to wsypywanie ściółki prosto z opakowania bez odsiania pyłu, mieszanie trocin z sianem kupionym w kwiaciarni oraz dosypywanie świeżego materiału na stary, przesiąknięty moczem. Chomik wyczuwa zapach amoniaku i zaczyna unikać legowiska, co kończy się zapaleniem skóry i dróg moczowych. Nie dosypuj też aromatyzowanych ani barwionych ściółek — zapach wanilii czy cytryny to dla chomika chemiczny bodziec, nie ozdoba. Zmieniaj materiał stopniowo, mieszając nowy ze starym przez dwa–trzy dni, żeby zwierzę nie straciło orientacji w zapachu własnego terytorium.

Typowe błędy, które popełniają nawet doświadczeni opiekunowie, to wietrzenie w trakcie sprzątania klatki, gdy chomik biega po pokoju, oraz otwieranie okna zaraz po kąpieli zwierzęcia lub po zmianie ściółki. Mokre futro i wilgotne podłoże w połączeniu z chłodnym powietrzem to prosta droga do choroby. Nie zostawiaj też uchylonego okna na noc, nawet latem. Nocą temperatura spada, a chomik jest wtedy aktywny i najbardziej narażony na wychłodzenie. Jeśli w pokoju jest duszno, lepiej użyć wentylatora skierowanego w sufit lub w przeciwległą ścianę, nigdy bezpośrednio w klatkę.

Typowy błąd to wypełnianie klatki kolorowymi tunelami z tworzywa i zostawianie chomika bez możliwości kopania. Drugi błąd: stawianie kołowrotka obok domku, co powoduje hałas i stres. Trzeci: kładzenie jedzenia na ściółce — resztki gniją, a chomik zaczyna jeść zanieczyszczony pokarm. Karmnik umieść na płaskim kamieniu albo w rogu z dala od poidełka.

Chomik to zwierzę, które potrafi przecisnąć się przez każdą szczelinę zbliżoną do średnicy jego ciała. Klatka z prętów wygląda bezpiecznie, dopóki nie sprawdzisz odstępów między prętami. Dla chomika karłowatego (dżungarskiego, Roborowskiego) przerwa nie może przekraczać pół centymetra, a dla syryjskiego — jednego centymetra. Jeśli pręty są rzadsze, zwierzak ucieknie w ciągu kilku minut, nawet jeśli wydaje się spokojny. Drugi problem to podłoga: druty ranią łapy i prowadzą do odcisków oraz złamań. Klatka z prętów nadaje się więc tylko wtedy, gdy ma lite dno i gęste pręty — inaczej lepiej od razu szukać innego rozwiązania.

Podłoże to podstawa. Najlepiej sprawdzają się wióry z drzew liściastych, konopie lub papierowe ściółki, które nie pylą i dobrze chłoną wilgoć. Wióry z drzew iglastych oraz trociny mogą drażnić drogi oddechowe, podobnie jak piasek dla kotów. Warstwa powinna mieć co najmniej 10–15 centymetrów, żeby chomik mógł kopać tunele. To nie kaprys: kopanie to naturalny instynkt, a jego brak prowadzi do stresu i otyłości.

Zarówno klatka, jak i akwarium muszą mieć grubą warstwę ściółki — co najmniej 15–20 cm, a dla niektórych chomików jeszcze więcej. Kopanie tuneli to podstawowa potrzeba, nie kaprys. Jeśli podłoże ma 5 cm, zwierzak będzie się nudził i gryzł pręty albo szybę. W akwarium ściółka nie wypada bokiem, w klatce z prętami często wysypuje się na zewnątrz — to drobiazg, ale wpływa na codzienne sprzątanie. Do tego dochodzi kołowrotek: musi być pełny, o średnicy 20 cm dla karłowatych i 25–30 cm dla syryjskich. Za mały kołowrotek wygina kręgosłup i powoduje ból.

Decydując się na klatkę z prętów, sprawdź trzy rzeczy przed zakupem: odstępy między prętami, czy dno jest lite (nie kratka) i czy drzwiczki zamykają się pewnie. W akwarium natomiast zadbaj o pokrywę z siatki, stabilne ustawienie na równej powierzchni i brak przeciągów. Nie stawiaj ani klatki, ani akwarium w kuchni — opary z gotowania są dla chomika toksyczne. Unikaj też miejsc nasłonecznionych i grzejników.

Najczęstszy błąd to kupowanie małego zbiornika „na start" z myślą o powiększeniu później. Chomik rośnie szybko, a stres z powodu ciasnoty objawia się gryzieniem prętów, bieganiem w kółko i agresją. Drugi błąd to łączenie dwóch chomików w jednym akwarium — nawet jeśli początkowo się tolerują, prędzej czy później dojdzie do walki. Trzeci: używanie trocin z drzew iglastych, które drażnią układ oddechowy; lepsze są trociny liściaste, konopie lub papier.

Odpowiedź nie brzmi „zawsze akwarium" ani „zawsze klatka". Liczy się powierzchnia, bezpieczeństwo i wentylacja. Klatka z gęstymi prętami i litym dnem może być dobra, jeśli jest duża. Akwarium bywa lepsze, gdy chomik próbuje uciekać albo wspina się po prętach. W obu przypadkach kluczowe są wymiary, ściółka i wyposażenie — nie sam materiał, z którego zrobiono obudowę.