Uważaj też na klatki stojące blisko okna lub na parapecie. Latem wydaje się to dobrym miejscem, ale zimą każda nieszczelność w ramie wystarczy, by chomik siedział w stałym strumieniu zimna. Odsuń klatkę od okna minimum metr i nie ustawiaj jej na zewnętrznej ścianie budynku, która szybciej się wychładza. Podłoga przy oknie bywa chłodniejsza o kilka stopni niż reszta pokoju — dostaw klatkę na blat lub wyższą szafkę, żeby zwierzę nie siedziało na zimnym podłożu.

Po wietrzeniu sprawdź, czy w klatce nie ma przeciągu, otwierając drzwi dopiero po zamknięciu okna. Obserwuj chomika przez kolejną godzinę. Jeśli siedzi skulony w kącie, nie wychodzi na jedzenie albo ma zimny brzuch, natychmiast przenieś go w cieplejsze miejsce i podaj materiał do budowy gniazda. Nie stawiaj go na kaloryferze ani nie używaj suszarki — zbyt szybkie ogrzewanie jest równie niebezpieczne jak wychłodzenie. Ciepły pokój i spokój wystarczą.

Typowe błędy popełniane na tym etapie to budzenie chomika w dzień, wyjmowanie go z domku na siłę i trzymanie w dłoni, gdy się wyrywa. Każde takie zdarzenie cofa oswojenie o kilka dni. Drugi częsty błąd to zbyt duża klatka w pierwszych tygodniach — zwierzę ma wtedy za dużo kryjówek i trudno mu przypisać jedno miejsce do kontaktu z człowiekiem. Lepiej zacząć od mniejszej, dobrze urządzonej przestrzeni i dopiero po oswojeniu przenieść chomika do większej.

Kołowrotek to najczęściej kupowany bubel. Średnica musi mieć 20 cm, a dla roborowskiego 22 cm. Mniejszy kołowrotek wykrzywia kręgosłup, bo chomik biega z podwiniętym grzbietem. Powierzchnia bieżni musi być pełna, bez prętów — łapki nie mogą wpadać w szczeliny. Kołowrotek montuje się na stałe do ściany klatki, nie stawia na podłożu, bo chomik go przewróci i zakopie.

Wybór podłoża to kolejna pułapka. Trociny z drzew iglastych wydzielają olejki drażniące drogi oddechowe. Bezpieczniejsze są wióry z drzew liściastych lub papierowe. Klatka musi stać z dala od przeciągów i kaloryfera, w miejscu cichym. Nie stawiaj jej na parapecie ani w kuchni. Kołowrotek dla syryjskiego musi mieć średnicę minimum 20 cm, dla dżungarskiego 15 cm — mniejszy wygina kręgosłup i prowadzi do deformacji. Codziennie uzupełniaj wodę w poidle, nie w miseczce, bo chomiki ją rozlewają.

Ilości są małe: łączna porcja świeżych warzyw i owoców nie powinna przekraczać objętości dwóch łyżeczek dziennie dla chomika karłowatego i około łyżki stołowej dla chomika syryjskiego. W praktyce oznacza to jeden mały kawałek warzywa i dwa–trzy małe kawałki owocu, nie więcej. Jeśli chomik ma biegunkę, natychmiast odstaw wszystko oprócz suchego pokarmu i siana, a jeśli objawy nie mijają w ciągu doby, idź do weterynarza.

Najbezpieczniejszą metodą jest stały rytm: rano sucha karma i siano, wieczorem niewielka porcja świeżych warzyw, a owoce dwa–trzy razy w tygodniu. Dzięki temu kontrolujesz ilość i od razu widzisz, czy zwierzę toleruje nowy produkt. Chomik nie potrzebuje urozmaicenia na siłę — potrzebuje powtarzalności i przewidywalności. Świeże jedzenie ma być dodatkiem, nie eksperymentem.

Chomik syryjski osiąga 13–18 cm długości i waży 100–200 g. To samotnik, który wymaga klatki o podstawie minimum 80 × 50 cm, a lepiej 100 × 50 cm. Konieczna jest pionowa ściana z litego materiału, bo syryjskie chomiki potrafią wygryźć się z cienkiej siatki. Dżungarski ma 7–10 cm i waży 30–50 g. Potrzebuje podobnej powierzchni, ale niższej klatki — przy zbyt dużej wysokości spada i łamie sobie kończyny. Najczęstszy błąd to trzymanie obu gatunków w jednej klatce. Dżungarskie w parach będą walczyć, a syryjskie zrobią sobie krzywdę nawet z osobnikiem tej samej płci.

Podsumowując: syryjski nadaje się dla osób, które chcą większego zwierzaka i akceptują jego samotniczy charakter. Dżungarski jest lepszy, gdy masz mniej miejsca na wysokość i chcesz obserwować ruchliwą aktywność wieczorem. Oba wymagają tej samej dyscypliny: osobnej klatki, właściwego podłoża, kołowrotka i spokoju w ciągu dnia. Nie kupuj chomika pod wpływem impulsu — najpierw przygotuj klatkę i sprawdź, czy w Twoim domu jest ciche miejsce na 2–3 lata jego życia.

Aktywność, sen i dostępność Syryjski jest typowym nocnym samotnikiem. Budzi się po zmroku, biega w kołowrotku i gromadzi zapasy w jednym miejscu. Dżungarski bywa aktywny także wczesnym rankiem i wieczorem. Jeśli codziennie wracasz do domu po 22:00, oba gatunki będą dobrym wyborem. Gorzej, gdy potrzebujesz zwierzaka, który obudzi się w ciągu dnia — żaden chomik tego nie zrobi regularnie. Kolejna różnica to obsługa: syryjski jest większy i łatwiej go trzymać, ale jego upadek z wysokości 30 cm kończy się urazem. Dżungarskiego trudno utrzymać w dłoni, łatwo się wyślizguje, dlatego nie należy go przenosić na stojąco.