Wizyta dwóch osób to inna sytuacja niż przyjęcie jednego gościa. Dwie osoby zajmują więcej miejsca, rozmawiają ze sobą, siadają naprzeciwko siebie, a czasem zostają dłużej. Dlatego przygotowanie mieszkania warto zaplanować tak, aby obie czuły się swobodnie, a nie tylko „przetrwały" spotkanie. Zacznij od ustalenia, ile czasu goście spędzą u ciebie i co będą robić. Inaczej przygotujesz mieszkanie na godzinę przy kawie, a inaczej na kilka godzin z jedzeniem.

Kolory pomagają domknąć podział, ale nie przesadzaj. Wystarczy, że strefa pracy dostanie chłodniejszy odcień ściany lub inny kolor dodatków, a strefa gościa — cieplejszy. Nie maluj jednak połowy ściany na ostro, jeśli pokój jest mały: mocny podział optycznie go zwęzi. Lepszym rozwiązaniem jest dywan wyznaczający strefę biurka i drugi, mniejszy, przy łóżku. Dywan na podłodze działa jak niewidzialna granica i nie zabiera ani centymetra przejścia.

Zaplanuj przebieg wizyty zgrubnie, nie minutowo. Kiedy goście wejdą, daj im chwilę na rozebranie się i rozejrzenie. Potem napoje i rozmowa. Jeśli przewidujesz jakiś punkt programu — pokazanie czegoś, wspólne obejrzenie, posiłek — postaw go mniej więcej w środku, nie na początku ani nie w ostatniej chwili. Największy błąd to trzymanie jedzenia na koniec, gdy wszyscy już są zmęczeni i chcą iść. Drugi częsty błąd: zbyt wiele propozycji naraz. Pytanie „chcecie kawę, herbatę, sok, wodę, coś słodkiego?" stawia gościa w niezręcznej sytuacji. Zaproponuj jedną rzecz i zostaw furtkę.

Ostatni krok to utrwalenie porządku, żeby nie wracał po każdym przyjęciu. Ustal, że po każdym spotkaniu przez pięć minut odkładasz rzeczy na swoje miejsce — nie odkładasz na później, tylko od razu. Jeśli w meblościance trzymasz dokumenty, kup jedną teczkę na rzeczy bieżące i jedną na archiwum; wszystko, co nie trafi do żadnej z nich, jest kandydatem do wyrzucenia. Dobrze też sprawdzić, czy mebel stoi stabilnie i czy drzwiczki się domykają — obluzowane zawiasy i niedomykające się fronty psują efekt nawet najlepiej upchniętej zawartości. Najczęstszy błąd to traktowanie meblościanki jak magazynu bez limitu: im więcej w nią wpychasz, tym częściej będziesz musiał ją otwierać przy gościach. Lepiej mieć w środku mniej rzeczy, ale takich, które naprawdę da się szybko schować i równie szybko odnaleźć.

Zwróć uwagę na to, co zostaje na blatach i odkrytych półkach. Nawet najlepiej zapełniona meblościanka nie ukryje bałaganu, jeśli na widoku leży stos papierów, kubek po kawie i trzy piloty. Ustal zasadę: na wierzchu zostają maksymalnie dwie–trzy ozdoby i jedna roślina. Reszta ląduje w środku, w wyznaczonym miejscu. Jeśli masz otwarte półki, wstaw tam kosze lub pudełka, które same w sobie wyglądają porządnie — wtedy nawet ich zawartość nie rzuca się w oczy.

Gdy przy stole zasiada więcej osób, niż masz krzeseł, pierwszym odruchem jest bieganina po całym mieszkaniu. Zanim zaczniesz wyciągać krzesła z kuchni, policz, ile osób faktycznie będzie siedzieć, a ile tylko stanie przy stole na chwilę. Zwykle okazuje się, że dwie–trzy dodatkowe osoby wystarczy rozsadzić na tym, co już masz pod ręką, bez upychania wszystkich na siłę.

Krzesło z kuchni wygląda gorzej, niż myślisz Krzesła kuchenne bywają niższe i węższe od jadalnianych, a ich nogi często nie mają podkładek. Efekt: rysują podłogę i chwieją się na dywanie. Zanim wniesiesz je do pokoju, sprawdź, czy siedzisko nie jest zabrudzone i czy śruby są dokręcone. Jeśli krzesło ma inne wykończenie niż reszta, nie ustawiaj go na środku — wsadź je na kończynę stołu albo między dwa podobne. Kontrast w jednym miejscu wygląda jak plan, rozrzucony po całym stole jak bałagan.

Przed spotkaniem zrób prosty test: usiądź na każdym dodatkowym siedzisku przez dwie minuty. Jeśli kolana bolą, plecy nie mają podparcia albo trzeba się podnosić, żeby coś dosięgnąć — to miejsce nie nadaje się dla gościa. Przesuń je bliżej stołu, podłóż coś pod nogi, jeśli się chwieją, albo po prostu zrezygnuj z niego i rozsadź ludzi inaczej. Kilka sprawdzonych miejsc działa lepiej niż dziesięć przypadkowych.

Pufy sprawdzają się wtedy, gdy goście siedzą nisko i na krótko, na przykład przy niskim stoliku kawowym albo przy kominku. Do wysokiego stołu się nie nadają, bo osoba na pufie ma kolana wyżej niż blat. Wybierz pufę twardą, nie zapadającą się pod ciężarem, i ustaw ją tak, by ktoś mógł się o coś oprzeć plecami. Miękka pufa bez podparcia po kwadransie zamienia kolację w torturę.

Taboret to najprostsze rozwiązanie, ale ma ograniczenia. Bez oparcia nadaje się do krótkiego posiłku, nie do wielogodzinnego siedzenia przy stole. Postaw go tam, gdzie siedzi osoba, która wstaje co chwilę — przy przejściu do kuchni, przy drzwiach. Wysokość siedziska musi odpowiadać wysokości stołu: jeśli blat jest na typowej wysokości jadalnianej, taboret barowy będzie za wysoki i gość będzie siedział z brodą nad talerzem. Zmierz siedzisko przed przyniesieniem czegokolwiek z innego pomieszczenia.