Typowy błąd to kupno zasłon PCM i powieszenie ich jak zwykłej dekoracji – bez zaciemnienia, na cienkim karniszu, z dużym odstępem od okna. Wtedy efekt akumulacji jest znikomy. Drugi błąd to pranie w wysokiej temperaturze lub używanie płynów zmiękczających. Mikrokapsułki PCM mogą ulec uszkodzeniu, jeśli przekroczysz temperaturę podaną przez producenta – zwykle nie więcej niż 30–40°C. Zrezygnuj z wirowania i suszenia w suszarce bębnowej.

Zanim cokolwiek zamówisz, sprawdź, czy masz gdzie odprowadzić nadmiar wody. Najprościej montuje się system na ścianie, która sąsiaduje z pionem kanalizacyjnym albo z korytkiem odpływowym w podłodze. Jeśli takiego punktu nie ma, trzeba poprowadzić rurkę spustową do najbliższego odpływu — byle z zachowaniem spadku. Drugi warunek to nośność ściany. Terakota waży sporo, a do tego dochodzi woda w porach i zbiornik. Ściana z pustaka albo gips-karton na stelażu wymaga wzmocnienia.

Światło, ciepło i to, co psuje ergonomię Okno za monitorem to klasyczny błąd. Ekran odbija światło zewnętrzne, a oczy muszą nieustannie adaptować się do kontrastu między jasnym tłem i ciemnym pulpitem. Ustaw biurko bokiem do okna, tak aby światło padało z lewej strony dla osoby praworęcznej. Jeśli inaczej się nie da, zamontuj roletę lub żaluzję i ustaw monitor pod kątem do szyby. Zimą szyba oddaje chłód — plecy i kark nie mogą być na linii przeciągu. Latem słońce przez szybę potrafi zamienić blat w grzejnik, dlatego markiza albo folia przeciwsłoneczna to nie dodatek, a warunek komfortu.

Jak działają i gdzie je montować Zasłony PCM najskuteczniej działają na oknach od strony południowej lub zachodniej, gdzie słońce mocno nagrzewa wnętrze. Montuj je na szynie sufitowej lub karniszu tuż przy szybie, tak aby ograniczyć przepływ powietrza między tkaniną a oknem. Ważne, aby zasłona nie była zbyt daleko od szyby – wtedy ciepło ucieka do pomieszczenia, zanim zdąży zostać zmagazynowane. Zasłonę rozciągnij na całej szerokości okna, aby nie zostawiać szczelin.

Przed zakupem sprawdź, w jakim zakresie temperatur działa dana tkanina. PCM dobiera się do strefy komfortu cieplnego, czyli około 22–26°C. Jeśli zakres jest zbyt wysoki, zasłona zacznie działać dopiero w upale, a w chłodne dni nie odda ciepła. Zbyt niski zakres spowoduje, że materiał będzie „pracował" nawet przy normalnej temperaturze, co osłabi efekt. Poproś o kartę techniczną lub zapytaj o temperaturę przemiany fazowej.

Nie zakrywaj grzejnika zasłoną PCM. Jeśli kaloryfer znajduje się pod oknem, skróć zasłonę tak, aby kończyła się nad grzejnikiem, albo zamontuj ją na wysokości parapetu. W przeciwnym razie ciepło z grzejnika będzie ogrzewać tkaninę, a nie pokój, co zaburzy bilans energetyczny. Zasłona ma współpracować z naturalnym nasłonecznieniem, a nie z instalacją grzewczą.

Zanim cokolwiek kupisz, sprawdź temperaturę przemiany fazowej. Dla sypialni sensowne są materiały przechodzące fazę w okolicach 22–26 stopni Celsjusza. Jeśli próg jest za wysoki, panel zacznie pracować dopiero w środku upalnej nocy i nic z tego nie wyniknie. Zbyt niski próg sprawi, że materiał będzie ładował się „na zapas" już przy łagodnym chłodzie i rozładuje się, zanim zrobi się naprawdę gorąco. Druga kluczowa liczba to pojemność cieplna na metr kwadratowy — im wyższa, tym dłużej utrzyma się efekt, ale tym cięższy i grubszy będzie element.

Grzejnik pod oknem wymusza odstęp. Zostaw między blatem a kaloryferem co najmniej kilka centymetrów wolnej przestrzeni, żeby ciepło nie odbijało się od blatu i nie przegrzewało nóg. Lepszym rozwiązaniem jest biurko wysuwane, z płytą na kółkach, którą po pracy zsuwasz pod parapet. Wtedy sypialnia odzyskuje funkcję wypoczynkową. Uważaj na wysokie parapety — jeśli blat wchodzi pod nie na siłę, siedzenie będzie wymuszone i po godzinie poczujesz kark.

Glina jako regulator, nie izolacja Glina nie zatrzymuje wody na wieki, ale potrafi ją buforować. W praktyce oznacza to, że tynk gliniany odbiera nadmiar pary z muru i oddaje go, gdy powietrze w pomieszczeniu jest suche. To działa tylko wtedy, gdy glina ma kontakt z powietrzem po obu stronach przegrody albo gdy od zewnątrz zastosowano wentylowaną szczelinę. Najczęstszy błąd: kładzenie gliny na świeżo otynkowany mur cementowy. Cement jest zbyt szczelny, a glina nie ma skąd czerpać wilgoci. Drugi błąd: dodawanie do gliny mleka wapiennego w nadmiarze. Wapno zmniejsza zdolność gliny do pęcznienia i odbierania pary.

Kapilary w materiałach budowlanych można też wykorzystać świadomie. W systemach wentylacyjnych stosuje się rurki kapilarne, które odprowadzają skropliny z wymienników bez użycia pomp. W ścianach chodzi jednak o coś innego: o przerwanie ciągłości kapilar. Najskuteczniej robi się to przez iniekcję kremów hydrofobowych lub przeponę z folii kubełkowej u podstawy muru. Ważne, by zabieg wykonać na całej grubości ściany, a nie tylko z jednej strony. Częsty błąd: przewiercenie otworów pod kątem w górę, przez co krem spływa po ścianie, zamiast wsiąkać w mur.