Cienkowarstwowy stosuj na równe, stabilne podłoża: wylewki, tynki cementowe, płyty gipsowo-kartonowe, stare płytki, jeśli są mocno związane. Grzebień dobiera się do wielkości płytki i rodzaju podłoża. Płytki do 10 cm na bok — zęby 3–4 mm. Od 10 do 20 cm — 5–6 mm. Od 20 do 30 cm — 8 mm. Powyżej 30 cm i płytki wielkoformatowe — 10–12 mm, a przy nierównym podłożu nawet 15 mm. Zasada jest prosta: im większa płytka, tym większe zęby, bo trzeba pokryć całą jej powierzchnię.

Najczęstsze błędy to zbyt mały grzebień do dużych płytek, klej rozrabiany „na oko", brak sprawdzenia podłoża i nakładanie na zbyt dużej powierzchni. Zanim kupisz klej, zmierz płytkę, oceń równość podłoża i zaplanuj grubość warstwy. Dopiero potem wybierz grzebień — to on decyduje, czy płytka będzie trzymać się równo i na lata.

Jeśli parkiet jest zdrowy, równy i suchy, układanie paneli bez demontażu jest realne i pozwala zaoszczędzić sporo pracy. Kiedy jednak podłoże jest niestabilne, wilgotne lub mocno nierówne, lepiej zainwestować w zerwanie starej warstwy i wylanie wylewki. Panele to tylko wierzchnia dekoracja — ich trwałość zależy od tego, co jest pod nimi.

Po całkowitym wyschnięciu, zwykle po kilku dniach, nałóż impregnat. Wybierz preparat matowy, bez połysku — błyszcząca powłoka natychmiast zdradza, że to nie beton. Impregnat nakładaj pędzlem lub wałkiem w dwóch cienkich warstwach, z przerwą na wchłonięcie. Zbyt gruba warstwa tworzy film, który łuszczy się płatami. Test na niewidocznym fragmencie pokaże, czy odcień i matowość są takie, jakich oczekujesz.

Typowe błędy to cięcie bez dylatacji, wbijanie panelu na siłę pod framugę i pomijanie podcięcia samej ościeżnicy. Framuga powinna być podcięta na wysokość panelu plus podkład, żeby deska weszła pod nią swobodnie. Jeśli tego nie zrobisz, panel przy zmianach wilgotności zacznie pracować i albo się wygnie, albo rozerwie zamek. Nie przykręcaj też listwy przypodłogowej do panelu — musi być zamocowana do ściany, żeby podłoga mogła się przesuwać.

Podłoże musi być czyste, odtłuszczone, stabilne i zagruntowane. Gruntowanie jest ważne, bo bez niego folia nie zwiąże się z podłożem i przy odrywaniu płytek odejdzie razem z nimi. Miejsca wklęsłe, czyli narożniki wewnętrzne, wypełnia się elastyczną zaprawą lub masą uszczelniającą, a dopiero na tym układa się taśmę. Taśma powinna być zatopiona w świeżej warstwie folii, dociśnięta packą lub wałkiem, bez pęcherzy i bez fałd.

Nakładanie tynku pacą Mieszaj tynk cementowy lub mineralny wg instrukcji, ale dolewaj wody stopniowo — zbyt rzadka masa spływa z pacy i tworzy zacieki, zbyt gęsta nie daje się rozciągnąć. Nakładaj cienką warstwę pacą stalową, a fakturę buduj pacą z tworzywa lub gąbką. Ruchy wykonuj nieregularnie: w różnych kierunkach, z różną siłą. Powtarzalne pociągnięcia dają sztuczny, „tapetowy" wzór. Przerwy technologiczne planuj w narożnikach lub na krawędziach, nie w środku płaszczyzny — inaczej wyschnięte i świeże partie złączą się widoczną linią.

Po zakończeniu naprawy odczekaj dobę przed malowaniem. Farba nałożona na wilgotną szpachlę zamyka wodę w środku i powoduje mikropęknięcia. Jeśli po wyschnięciu widać lekkie wgłębienie, wyrównaj je cienką warstwą i przeszlifuj na gładko. Dopiero potem grunt i malowanie — dwa razy, cienko, z zachowaniem czasu schnięcia między warstwami. Taki sposób naprawy nie maskuje rysy, tylko usuwa jej przyczynę: brak zbrojenia i złe przygotowanie podłoża.

Rysa na ścianie to nie problem sam w sobie — problem to rysa, która wraca po dwóch tygodniach. Dzieje się tak, bo większość napraw zatrzymuje się na etapie wypełnienia szczeliny gipsem. Tynk gipsowy wysycha, kurczy się i pracuje inaczej niż podłoże, więc pęknięcie odtwarza się w tym samym miejscu. Żeby rysa nie wróciła, trzeba przenieść naprężenia z podłoża na materiał zbrojący: siatkę albo taśmę. Bez tego cała praca jest tylko zamaskowaniem usterki.

Wybór kleju do płytek sprowadza się do jednego pytania: jak gruba jest warstwa kleju i czym ją nałożysz. Cienkowarstwowy nakłada się zębatym grzebieniem, zwykle na 3–10 mm, i trzyma płytkę dzięki przyczepności do podłoża. Grubowarstwowy kładzie się pacą lub kielnią na 10–30 mm i sam wyrównuje nierówności. Nie chodzi o to, który jest „lepszy", tylko który pasuje do konkretnego podłoża i formatu płytki.

Typowe błędy, które psują efekt: nakładanie zbyt grubej warstwy na raz (gips pęka przy wysychaniu), szlifowanie na mokro bez odkurzania pyłu, używanie zwykłej szpachli do dużych ubytków zamiast masy naprawczej oraz pomijanie taśmy na łączeniach płyt. Rysa potrafi też wynikać z pracy całej ściany — jeśli pęknięcia pojawiają się regularnie w tym samym miejscu, samo szpachlowanie nic nie da, dopóki nie ustabilizuje się podłoża.