Pęcherze i smugi na wylewce samopoziomującej biorą się prawie zawsze z tego samego: za dużo wody w mieszance, zbyt krótkie mieszanie albo brak odpowietrzenia kolczastym wałkiem. Samo poziomowanie to efekt uboczny — najpierw liczy się dobrze przygotowane podłoże, potem proporcje, a na końcu technika rozlewania.

Najczęstsze błędy to: za dużo wody, za krótkie mieszanie, brak wałka kolczastego, gruntowanie „na mokro" tuż przed rozlaniem i wylewanie zbyt cienkiej warstwy niż dopuszcza mieszanka. Grubość trzymaj zgodnie z zaleceniami producenta — zbyt cienka warstwa pęka i nie kryje podłoża. Po wyschnięciu drobne pęcherze można zeszlifować, ale większe ubytki lepiej zaszpachlować tą samą masą i przeszlifować po utwardzeniu. Jeśli planujesz układanie paneli lub płytek, sprawdź wilgotność podłoża przed rozpoczęciem dalszych prac — pośpiech kosztuje więcej niż jeden dzień przerwy.

Zanim cokolwiek ułożysz, ustal, czy podłoże jest rzeczywiście suche. Zacznij od metody najprostszej i najtańszej — folii. Wytnij kwadrat folii o boku około 40–50 cm, połóż go na oczyszczonym betonie i dokładnie zaklej wszystkie krawędzie taśmą, tak aby powietrze z zewnątrz nie miało dostępu. Zostaw na 24–48 godzin. Jeśli po zdjęciu folii od spodu widać kropelki wody lub beton pod spodem jest wyraźnie ciemniejszy, wilgoć nadal jest obecna i układanie winylu trzeba wstrzymać.

Wymiana pojedynczej płytki to praca pozornie prosta, ale najwięcej problemów powstaje nie przy samym układaniu, tylko przy doborze kleju. Nowa płytka musi trzymać się podłoża, które zostało po starej, a to podłoże bywa zupełnie inne niż pierwotne. Zanim cokolwiek kupisz, usuń starą płytkę, oczyść miejsce i sprawdź, co jest pod spodem: wylewka cementowa, stary klej, płytki ułożone na płytkach, gładź, drewno czy podłoga z ogrzewaniem. Od tego zależy nie tylko rodzaj kleju, ale też to, czy konieczne będzie gruntowanie i wyrównanie ubytku.

Na koniec sprawdź efekt dotykiem, nie wzrokiem. Przeciągnij dłonią w rękawiczce po powierzchni — powinna być jednolita, bez wyczuwalnych ziaren i uskoków. Dopiero wtedy nakładaj pierwszą warstwę wykończenia. Jeśli szlifujesz mebel z okleiną, uważaj na krawędzie: łatwo je przetrzeć do surowego podłoża i wtedy naprawa jest znacznie trudniejsza niż samo szlifowanie.

Gładź nakłada się warstwami o grubości zwykle od pół do jednego milimetra. Grubsze warstwy schną nierówno, kurczą się i pękają. Pierwszą warstwę kładzie się szeroką pacą, dociskając masę do podłoża — ma wypełnić pory i drobne wgłębienia. Po wyschnięciu ściąga się naddatki i drobne grudki, a dopiero potem nakłada drugą, cieńszą warstwę. Trzecia warstwa to zwykle wyrównanie po szlifowaniu. Każdą kolejną warstwę nakładaj dopiero, gdy poprzednia jest sucha i twarda, ale nie przesuszona na wiór. Między warstwami nie gruntuj całej powierzchni — grunt pod gładź nakłada się raz, na podłoże.

Do przejść przez płytę użyj przepustów lub puszek natynkowych, nie rób otworów „na wcisk". Typowy błąd to prowadzenie kabli równolegle do profilu nośnego i przykręcenie ich wkrętem do płyty — przy pierwszej zmianie obciążenia wkręt przetnie izolację. Drugi częsty problem to zbyt mała odległość płyty od stropu przy oprawach wpuszczanych: sprawdź głębokość montażową lampy i zostaw zapas, inaczej oprawa oprze się o kabel albo o strop.

Podłoże musi być nośne, suche i odkurzone. Luźne resztki, pozostałości kleju, pył i tłuste plamy usuwaj mechanicznie, nie licz na to, że wylewka je „zapiecze". Gruntowanie wykonaj wałkiem lub pędzlem, równomiernie, bez kałuż — nadmiar gruntu w jednym miejscu wydłuża schnięcie i potrafi odspoić warstwę. Szczeliny i ubytki większe niż kilka milimetrów wypełnij wcześniej zaprawą naprawczą. Sprawdź też, czy podłoże nie chłonie wody nierówno — chłonność testuje się kroplą wody; jeśli wsiąka niemal natychmiast, gruntowanie powtórz po wyschnięciu pierwszej warstwy.

Kable najprościej schować w przestrzeni między stropem a płytą, ale nie mogą leżeć luzem na profilach ani dotykać ich ostrych krawędzi. Prowadź je w rurkach osłonowych lub peszlach i mocuj opaskami do stropu, nie do wieszaków. Przewody elektryczne układaj w odległości od siebie i nie krzyżuj ich pod kątem prostym w jednym punkcie — przepisy wymagają zachowania odstępów. Pamiętaj, że po zamknięciu sufitu nie ma już dostępu do instalacji, więc każdy nowy obwód zaplanuj teraz, a nie po położeniu płyt.

Mieszanie: woda odmierzana, nie dolewana na oko Wodę odmierzaj naczyniem, nie „na oko", i wlewaj ją do wiadra, a dopiero potem wsypuj suchą mieszankę. Mieszaj wiertarką z mieszadłem koszykowym na niskich obrotach — około 300–500 obr./min. Zbyt szybkie mieszanie napowietrza zaczyn i sam wprowadzasz pęcherze. Mieszaj przez 2–3 minuty, odstaw na 2 minuty, żeby zaczyn „dojrzał", i przemieszaj jeszcze krótko, do uzyskania jednolitej, gładkiej konsystencji bez grudek. Do gotowej masy nie dolewaj wody — rozrzedzanie zabija wytrzymałość i powoduje rozwarstwianie. Zużyj mieszankę w czasie podanym przez producenta, zwykle kilkanaście–kilkadziesiąt minut; zgęstniałej nie ratuj wodą.