Typowe błędy popełniane przy pielęgnacji są podobne w obu przypadkach. Najczęstszy to mokra mopa zostawiająca wodę na łączeniach desek — tu nasiąka i pęcznieje zarówno lakier, jak i olej. Drugi to agresywne środki z amoniakiem lub silnymi rozpuszczalnikami, które matowią lakier albo rozmywają olej. Przy oleju nie wolno też nakładać zbyt grubej warstwy na raz, bo zamiast wsiąknąć, zrobi się lepka i będzie się rozmazywać.

Naprawy punktowe: gdzie olej wygrywa, a gdzie przegrywa Olej wnika w drewno zamiast leżeć na nim. Nie tworzy folii, więc nie ma czego odspoić. Drobne rysy i przetarcia likwiduje się miejscowo: wystarczy przetrzeć fragment, nałożyć olej, odczekać i zebrać nadmiar. Powierzchnia zlewa się z resztą, bo kolor siedzi w drewnie, nie w powłoce. To duża zaleta w kuchniach, przedpokojach i na deskach, po których chodzi się w butach.

Najprościej użyć klinów dystansowych o grubości 8 lub 10 mm. Wkładasz je między panel a ścianę co 30–40 cm wzdłuż każdej krawędzi. Przy układaniu ostatniego rzędu kliny wyjmujesz, a szczelinę zostawiasz pustą. Nie wolno jej wypełniać na sztywno zaprawą, silikonem ani pianką — te materiały odbierają podłodze możliwość ruchu. Jedynym wyjątkiem jest elastyczna masa akrylowa, ale i ona nie może całkowicie zablokować szczeliny.

Kiedy płytka zacznie się ruszać, nie wyciągaj jej na siłę. Podłóż pod nią cienki klin lub szpachelkę i odrywaj powoli, cały czas kontrolując, czy krawędź nie haczy o sąsiednie płytki. Jeśli wokół luźnej płytki jest zaprawa, usuń ją razem z resztkami kleju. Nowa płytka musi mieć równe podłoże — wgłębienia wypełnij zaprawą naprawczą i odczekaj, aż wyschnie. Nie kładź nowej płytki na stary, nierówny klej, bo będzie odstawać i znowu się odspoi.

1. Świeży tynk i gładź. Nowy tynk cementowo-wapienny i gładź gipsowa chłoną wodę jak gąbka. Jeśli pomalujesz je od razu, farba odda wodę zbyt szybko, nie zdąży się związać i stworzy cienką, kredową powłokę. Taka warstwa nie wnika w podłoże, tylko na nim leży. Z czasem pęka i odpada płatami. Grunt głęboko penetrujący zamyka pory i wyrównuje chłonność. Świeży tynk maluj po minimum czterech tygodniach sezonowania, a gładź po całkowitym wyschnięciu, czyli po około dobie na każdy milimetr grubości przy dobrej wentylacji.

Najczęstsze błędy to podważanie płytki od środka, używanie zbyt grubego narzędzia i brak zabezpieczenia sąsiednich płytek taśmą malarską. Taśma nie ochroni ich całkowicie, ale ograniczy ryzyko zarysowania przy poślizgnięciu. Kolejny błąd to fugowanie od razu po wklejeniu nowej płytki. Klej musi związać, a fuga powinna być elastyczna, żeby praca podłoża nie rozerwała spoiny przy kolejnym ruchu. Jeśli podłoże jest słabe lub pęka, sama wymiana płytki nic nie da — wróć do naprawy podłoża, zanim położysz nową okładzinę.

Lakier tworzy na powierzchni zamkniętą, twardą warstwę. Dzięki temu deska jest odporna na wodę i zabrudzenia, łatwo ją zmyć wilgotną ściereczką, a kurz nie wnika w strukturę. Problem pojawia się przy uszkodzeniach. Zarysowanie sięga zwykle tylko lakieru, ale z czasem woda dostaje się pod powłokę i płatami ją odspaja. Miejscowa naprawa jest trudna, bo nowa warstwa nie zleje się niewidocznie ze starą. Zwykle trzeba zmatowić lub zeszlifować całą powierzchnię i położyć lakier od nowa.

Jeśli po zagruntowaniu podłoże nadal pyli się lub wyraźnie chłonie kolejne warstwy, problem leży w samej strukturze betonu, nie w gruncie. Wtedy warto rozważyć gruntowanie wielokrotne albo zastosowanie środka o wyższej zawartości żywicy. Zbyt słabe podłoże, które kruszy się pod dłonią, wymaga raczej wzmocnienia mechanicznego niż samego gruntu. Decyzję o gruntowaniu podejmuj zawsze po teście kropli i próbie przetarcia, a nie dlatego, że tak robi sąsiad.

Typowe błędy to gruntowanie zakurzonego podłoża, rozcieńczanie gruntu „na oko" oraz nakładanie go na mokry beton. Świeży beton musi dojrzeć — zwykle kilkanaście dni, a przy grubych wylewkach dłużej. Wilgoć w podłożu zamyka pory i grunt nie wsiąka, tylko się na nim zbiera. Drugi częsty błąd to traktowanie gruntu jako zamiennika naprawy ubytków: pęknięcia i dziury trzeba najpierw wypełnić, a grunt stosować na wyrównanej powierzchni.

Zabezpiecz otoczenie, zanim w ogóle włączysz szlifierkę. Folia malarska na podłodze, folia na meblach, których nie szlifujesz, i zamknięte drzwi do innych pomieszczeń to podstawa. Pył z szlifowania potrafi unosić się godzinami i osiadać na wszystkim. Noś maskę przeciwpyłową i okulary — drobny pył drażni drogi oddechowe i oczy. Po zakończeniu pracy nie odkurzaj tylko podłogi; przetrzyj też parapety, ramy i klamki, bo tam pył osiada najczęściej.

Jak wyjąć płytkę, nie kalecząc sąsiadek Zacznij od usunięcia fugi wokół uszkodzonej płytki. Do tego użyj noża do fug lub cienkiego dłuta i pracuj nim po linii spoiny, nie po powierzchni płytek. Fuga musi być wybrana na całej głębokości, bo inaczej przy podważaniu pęknie razem z sąsiednimi. Potem wprowadź cienki, płaski skrobak albo przecinak w szczelinę przy narożniku i podważaj stopniowo, zmieniając miejsce dźwigni. Nigdy nie rób tego jednym szarpnięciem z jednego punktu — nacisk rozkładaj na zmianę na wszystkie boki. Jeśli płytka nie chce puścić, podgrzej ją opalarką lub suszarką. Klej na bazie cementu mięknie pod wpływem temperatury, ale nie przegrzewaj podłoża, bo uszkodzisz warstwę pod spodem.