Same szczeliny usuwa się tanio i skutecznie. Największy udział ma próg, bo tam zostaje kilkumilimetrowa szpara pod skrzydłem. Uszczelka samoprzylepna na ościeżnicy to rozwiązanie doraźne — po kilku miesiącach się spłaszcza i odkleja. Lepiej założyć uszczelkę wpuszczaną we frez ościeżnicy albo opadającą listwę progową, która przy zamykaniu dociska się do podłogi. Ważne, by docisk był wyczuwalny, ale nie tak mocny, żeby trzeba było szarpać klamką. Zbyt twarda uszczelka z czasem wygnie zawiasy i rozszczelni drzwi w innym miejscu.

Projektowanie zacznij od pomiaru odległości między źródłem dźwięku a miejscem, które chcesz chronić. Ekran działa najlepiej, gdy stoi możliwie blisko źródła albo blisko chronionego okna — w połowie drogi traci na skuteczności. Wysokość dobiera się tak, aby górna krawędź zasłaniała linię patrzenia na hałasujący obiekt. Przy niskich źródłach wystarczy przegroda sięgająca nieco ponad poziom, z którego dochodzi dźwięk. Przy ruchliwej drodze sensowna jest konstrukcja wyższa, ale pamiętaj, że każdy dodatkowy metr zwiększa parcie wiatru i wymaga mocniejszego zakotwienia.

Montaż decyduje o połowie efektu. Najczęstszy błąd to pianka rozprężna wypełniająca całą przestrzeń między ościeżnicą a murem. Pianka jest sprężysta i dobrze przewodzi drgania. Lepszy układ to szczelina wypełniona wełną mineralną, a dopiero na wierzchu cienka warstwa pianki niskoprężnej, która tylko wiąże i uszczelnia. Ościeżnicę warto posadzić na podkładkach akustycznych i nie skręcać jej z murem na sztywno w każdym punkcie. Jeśli drzwi dotykają ściany bezpośrednio, każde stuknięcie na klatce przeniesie się do mieszkania.

Drugi krok to regulacja przepływu. Wiele nawiewników ma suwak lub pokrętło zmieniające szczelinę. Otwarcie jej na maksimum nie zawsze oznacza ciszej — przy zbyt dużym ciągu powietrze wpada z impetem i furkocze. Ustaw nawiew tak, by przy zamkniętych oknach czuć delikatny ruch powietrza, ale nie słyszeć gwizdu. W kratkach wywiewnych podobnie działa przesłona: przymknięcie jej o kilka milimetrów często redukuje szum o połowę. Rób to stopniowo i sprawdzaj efekt przy różnych wariantach otwarcia okien.

Materiał, fundament i montaż — tu ludzie tracą efekt Skuteczność bierze się z masy i szczelności, nie z grubości pianki. Sprawdzone rozwiązania to panele z wełny mineralnej w szczelnej obudowie, ciężkie maty bitumiczne, gęste deski na zakładkę oraz pustaki z betonu komórkowego. Lekkie płyty z cienkiej blachy lub tworzywa odbijają dźwięk i potrafią go przenieść dalej, zamiast wytłumić. Materiał układaj tak, aby powierzchnia od strony hałasu była twarda i odbijająca, a od strony domu chłonna — to zwiększa pochłanianie. Wszystkie łączenia uszczelnij taśmą akustyczną lub pianką, a doły paneli osadź w fundamencie punktowym lub w belce betonowej, żeby nie podmywała ich woda.

Hałas z klatki schodowej dostaje się do mieszkania dwiema drogami: przez szczeliny wokół skrzydła i przez samą konstrukcję drzwi. Zanim cokolwiek kupisz lub dokręcisz, sprawdź, którędy faktycznie ucieka dźwięk. Stań w korytarzu, zamknij drzwi i poproś kogoś, by mówił po drugiej stronie. Nasłuchuj przy zawiasach, przy zamku, przy progu i wzdłuż ościeżnicy. Jeśli słyszysz głos najwyraźniej na obwodzie, problemem są nieszczelności. Jeśli słyszysz go wszędzie po równo, winna jest zbyt lekka konstrukcja.

Które drzwi faktycznie tłumią dźwięk Grubość i masa skrzydła mają większe znaczenie niż liczba warstw lakieru czy ozdobne wzory. Skrzydło z litego drewna lub z wypełnieniem z wełny mineralnej o dużej gęstości wypada znacznie lepiej niż pusta konstrukcja z cienkiej blachy czy plastra miodu z tektury. Metalowe drzwi nie tłumią same z siebie — dźwięk przenosi się przez blachę jak przez membranę. Dopiero wkład z wełny i przerwanie mostków akustycznych między blachami daje efekt. Przy ościeżnicy zwróć uwagę, czy profil jest wypełniony, czy pusty w środku. Pusty profil potrafi dzwonić i wzmacniać dźwięki z klatki.

Na koniec sprawdź zawiasy i zamek. Zużyte zawiasy pozwalają skrzydłu opaść, przez co uszczelka przestaje dociskać na górze. Wystarczy wtedy podregulować ościeżnicę lub wymienić zawiasy, zamiast wymieniać całe drzwi. Otwory po klamce i zamku także przepuszczają dźwięk — osłonki i wkładki z tworzywa nie tłumią, ale metalowe elementy osadzone ciasno ograniczają przedmuch. Po każdej zmianie powtórz test z nasłuchem. Regulacja uszczelek i progu to praca na kilkadziesiąt minut, a różnica bywa większa niż przy wymianie skrzydła na droższe.

Najskuteczniejsze i najtańsze działanie to uszczelnienie wszystkich dróg, którymi dźwięk wpada do mieszkania. Sprawdź gniazdka elektryczne na ścianach sąsiadujących z klatką schodową lub innym lokalem – często pod puszką jest pustka, przez którą przechodzi każdy dźwięk. Wyjmij gniazdko, wypełnij pustkę wełną mineralną i zasypką akustyczną, a następnie załóż z powrotem. To samo zrób z puszkami podtynkowymi i miejscem, gdzie przewody przechodzą przez ścianę. Sprawdź też szpary pod drzwiami wejściowymi i w ościeżnicach – przeciąg dźwiękowy działa jak otwarte okno.