Podłoże ma znaczenie drugorzędne, ale nie jest obojętne. Sprawdzi się włókno kokosowe, torf lub mieszanka obu, wyłożone na dwa–trzy centymetry. Taki substrat utrzymuje wilgotność i daje samicy miejsce na złożenie kokonu. Nie używaj żwirku ani kory z lasu — pierwszy nie trzyma wilgoci, druga wnosi pleśń, roztocza i pasożyty. Jeśli wybierasz ręcznik papierowy, wymieniaj go przy każdym czyszczeniu.

Po czym poznać, że UVB działa? Po wybarwieniu — młode gekony szybciej nabierają kontrastu, a dorosłe utrzymują intensywność plam. Po zachowaniu — zwierzę chętniej wychodzi na otwartą przestrzeń w godzinach porannych, nie chowa się non stop. Po apetycie — regularne jedzenie i prawidłowe wypróżnianie. Jeśli po dwóch–trzech miesiącach nie widzisz poprawy, sprawdź temperaturę i wilgotność, bo UVB to tylko jeden z elementów. Pamiętaj też, że samica składająca jaja ma zwiększone zapotrzebowanie na wapń, więc UVB w tym okresie jest szczególnie ważne.

Gekon lamparci to owadożerca, ale nie oznacza to, że każdy owad nadaje się do karmienia. Podstawę diety powinny stanowić owady karmowe: świerszcze, karaczany, mączniki, drewnojady i szarańcza. Nie podawaj owadów złapanych w ogrodzie ani w domu – mogą być nosicielami pasożytów i pestycydów. Zawsze wybieraj owady z hodowli, bo tylko wtedy masz kontrolę nad tym, co jadły.

Karmienie dorosłej modliszki to kilka owadów co dwa–trzy dni: świerszcze, muchy, karaczany. Ofiara nie może być większa niż połowa długości modliszki, bo większy owad potrafi ją uszkodzić w trakcie walki. Resztki pokarmu wyciągaj po kilku godzinach — gnijące świerszcze szybko psują powietrze i podłoże. Nie zostawiaj też w terrarium miseczki z wodą; modliszka pije z kropli na ścianach i liściach, a zbiornik wodny to dla niej ryzyko utonięcia.

Przegrzanie terrarium to jeden z najczęstszych błędów popełnianych przez początkujących hodowców. Nawet pozornie bezpieczna żarówka grzewcza o zbyt dużej mocy potrafi w kilkanaście minut podnieść temperaturę o kilkanaście stopni i doprowadzić do udaru cieplnego. Kluczem jest nie tyle mocniejszy sprzęt, co przemyślana instalacja i kontrola. Zacznijmy od podstaw: zanim wpuścisz zwierzę, przez dobę testuj pusty zbiornik z włączonym ogrzewaniem i mierz temperaturę w kilku punktach — pod lampą, na środku i w chłodnym kącie.

Wilgotność, temperatura i wylinka — tu ginie najwięcej modliszek Większość gatunków tropikalnych wymaga wilgotności w przedziale 60–80 procent i temperatury 25–28 stopni Celsjusza w dzień, z lekkim spadkiem w nocy. Mierz to higrometrem, nie „na oko". Zraszaj podłoże i jedną ścianę raz na dwa–trzy dni, rano, tak aby krople zdążyły odparować do wieczora. Stojąca woda w kropelkach na ścianach to prosta droga do infekcji grzybiczej. Zbyt suche powietrze powoduje natomiast nieudane wylinki — modliszka nie potrafi zsunąć starego oskórka i zostaje w nim uwięziona.

Typowe błędy to trzymanie kilku osobników razem — modliszki są kanibalami i po kolejnej wylince zostaje jedna, zwykle większa. Drugi częsty błąd to brak wentylacji: szczelna pokrywa i mokre podłoże dają pleśń w ciągu kilku dni. Trzeci to wkładanie do terrarium roślin z ogrodu bez kwarantanny — przynoszą przędziorki i mszyce. I czwarty: zaglądanie do pojemnika w trakcie linienia. Modliszka, która spadnie, często nie jest w stanie się wyprostować. Terrarium ustaw w miejscu spokojnym, z dala od przeciągów i bezpośredniego słońca, i zostaw owada w spokoju, kiedy tego potrzebuje.

Drugi element to witaminy A i E. Niedobór witaminy A objawia się u płazów m.in. opadnięciem powiek, problemami ze zrzucaniem skóry i nawracającymi infekcjami oczu. Nie podaje się kropli witaminowych bezpośrednio na skórę ani do wody w misce — tak zwierzę wchłania niewielką i niekontrolowaną ilość. Preparat w proszku zawierający witaminy podaje się wyłącznie przez owady karmowe, w odstępach, zgodnie z ulotką producenta. Nadmiar witamin rozpuszczalnych w tłuszczach jest groźniejszy niż chwilowy niedobór, więc rzadsze stosowanie jest bezpieczniejsze.

Typowe błędy to karmienie owadami z odłowu, brak suplementacji, przekarmianie tłustymi larwami i podawanie owadów zbyt dużych. Zasada jest prosta: owad nie może być szerszy niż głowa gekona. Zbyt duży świerszcz może utknąć w przełyku. Drugi częsty błąd to zostawianie miseczki z owadami na noc – gekon poluje, ale gdy jest najedzony, owady mogą go atakować.

Typowe błędy hodowców to sypanie proszku bezpośrednio do wody pitnej, mieszanie kilku preparatów tego samego dnia oraz rezygnacja z UVB przy jednoczesnym podawaniu wapnia bez D3. Częstym problemem jest też trzymanie jednej żaby z drugą, która zjada cały oprószony pokarm, przez co jedna tyje, a druga głoduje. Warto karmić osobniki osobno, w oddzielnych pojemnikach, i zapisywać daty suplementacji, żeby nie powtarzać dawki tego samego dnia.