Przedpokój o powierzchni 1,5–3 m² to zwykle prostokąt, w którym drzwi wejściowe otwierają się do środka i zabierają jedną czwartą podłogi. Zanim cokolwiek kupisz, zmierz taśmą odległość od drzwi do przeciwległej ściany oraz szerokość przejścia przy otwartych drzwiach. Jeśli po otwarciu skrzydła zostaje mniej niż 60 cm wolnej przestrzeni, nie wstawiaj niczego w tym miejscu – nawet wąskiej szafki. Zaznacz kredą na podłodze obrys mebli i przejdź tędy z reklamówkami, żeby sprawdzić, czy się nie potykasz.

Skrzydło montujesz dopiero po wyschnięciu wykończenia. Regulacja zawiasów musi uwzględniać dylatację — zostaw około dwóch milimetrów szczeliny na obwodzie. Zbyt ciasne dopasowanie sprawi, że drzwi będą ocierać przy zmianach wilgotności. Zamek magnetyczny lub ukryty zawias wymagają dokładnego osadzenia, bo nie ma tu miejsca na korekty po malowaniu. Sprawdź, czy skrzydło domyka się równo na całej wysokości, zanim położysz ostatnią warstwę farby.

Zlicowanie i wykończenie krawędzi Po związaniu pianki przejście między ościeżnicą a ścianą zabezpiecza się taśmą z włókniną lub siatką zbrojącą. Na to nakładasz gładź, najlepiej w dwóch cienkich warstwach, a nie jedną grubą. Gruba warstwa schnie nierówno i pęka. Krawędź ościeżnicy musi być zagruntowana przed szpachlowaniem — inaczej gładź nie zwiąże się z metalem i po kilku tygodniach odpadnie. Szlifuj na mokro lub bardzo drobnym papierem, żeby nie zarysować profilu.

Farbę wybierz w połysku satynowym lub półmacie — matowe wykończenia szybciej wchłaniają zabrudzenia i trudniej się zmywają w miejscu, gdzie gromadzi się kurz. Ważne, żeby farba była przeznaczona do pomieszczeń narażonych na podwyższoną temperaturę, czyli odporna na żółknięcie. Dwie cienkie warstwy zawsze wyglądają lepiej niż jedna gruba. Maluj wałkiem o krótkim włosiu, a przy samej rurze i uchwytach użyj pędzla. Odcinanie taśmą malarską przy rurach zwykle zawodzi — taśma nie przylega do okrągłej powierzchni i farba podcieka. Lepiej malować ostrożnie pędzlem i poprawiać na bieżąco.

Najczęstsze błędy to brak wentylacji, zbyt mała odległość od ściany i rezygnacja z osobnego obwodu elektrycznego. Często też ludzie montują szafę przed sprawdzeniem, czy pralka zmieści się w drzwiach wejściowych do mieszkania – a potem trzeba ją wnosić po schodach. Przed zakupem urządzeń zmierz dokładnie szerokość, wysokość i głębokość wnęki, a także sprawdź, czy drzwi pralki otwierają się w stronę, która nie koliduje ze ścianą. Jeśli alles pasuje, pralnia w szafie o szerokości 120–160 cm może być równie funkcjonalna jak osobne pomieszczenie.

Drzwi ukryte zlicowane ze ścianą wyglądają dobrze tylko wtedy, gdy są osadzone w odpowiednio przygotowanej wnęce. Najczęstszy błąd to montaż na gotowej ścianie z gładzią. Ościeżnica musi zostać wmurowana przed tynkowaniem i szpachlowaniem, ponieważ tylko wtedy można ją zlicować z płaszczyzną ściany i zatrzeć przejścia. Jeśli najpierw pomalujesz ścianę, a potem wstawisz system, każda nierówność będzie widoczna pod światło, a szpachlowanie skończy się poprawkami na całej powierzchni.

Podłoże musi być suche, odtłuszczone i pozbawione pyłu. Najczęstszym błędem jest malowanie starej, kredowej farby bez zmycia jej i zmatowienia. Nowa warstwa złuszczy się razem z nią przy pierwszym kontakcie z ciepłem z grzejnika. Jeśli stara powłoka się łuszczy, usuń ją mechanicznie, a nie przykrywaj kolejną warstwą.

Przed ponownym zawieszeniem grzejnika odczekaj pełny czas schnięcia i utwardzenia farby podany przez producenta, a nie tylko czas do schnięcia w dotyku. Grzejnik zamontuj na dystansach, które utrzymają szczelinę między żeberkami a ścianą. Bez tej szczeliny ściana będzie się przegrzewać, farba zżółknie, a kurz przypali się na powierzchni. Zadbaj też, aby zawory pozostały dostępne — żadna płyta ani maskownica nie powinna ich zasłaniać. Raz w roku przetrzyj ścianę wokół grzejnika wilgotną ściereczką, zanim osadzony kurz zacznie się wypalać.

Na tak przygotowaną ścianę nałóż grunt, który wiąże podłoże i wyrównuje chłonność. Dopiero potem gładź. Przy grzejniku najlepiej sprawdza się gładź o zwiększonej odporności na wilgoć i temperaturę, nakładana cienkimi warstwami. Gruba warstwa schnie nierówno i pęka przy zmianach temperatury. Szlifuj delikatnie, na mokro lub z odkurzaczem, żeby pył nie osiadł na żeberkach grzejnika. Ślady po szlifowaniu sprawdzaj pod światło lampy ustawionej pod kątem do ściany.

Deski klikowe montuje się na cienkiej podkładzie, łączy zatrzaskami i nie przykleja do podłoża. Zaleta to szybki demontaż i mniejsze wymagania wobec kleju; wada to praca całej płaszczyzny pod wpływem temperatury i większe ryzyko rozszczelnienia przy ruchu. Klejone LVT leży na stałe, jest cichsze, nie faluje i znosi ciężkie meble. Do mieszkania z ogrzewaniem podłogowym wybiera się wersję o niskim oporze cieplnym i klej elastyczny, a temperaturę podłogi utrzymuje się wyraźnie poniżej górnej granicy podanej przez producenta. Przy ogrzewaniu podłogowym deski klikowe bez kleju są ryzykowne: rozszerzalność potrafi wypchnąć rzędy przy ścianie.