Do szklanych ścianek używa się profili aluminiowych malowanych proszkowo na czarno lub w kolorze stali. Wersja minimalistyczna to profil o szerokości 25–35 mm; szersze wyglądają ciężko i psują efekt loftu. Ważne, żeby profil miał wewnątrz uszczelki z EPDM — szkło nie może stykać się bezpośrednio z metalem, bo pęknie przy drganiach. Do sufitów podwieszanych nie mocuje się ciężkich ścianek na wkręty; konieczne są kotwy chemiczne w stropie konstrukcyjnym. Typowy błąd to montaż profili bezpośrednio na tynku gipsowym zamiast na murze. Drugi częsty problem: brak dylatacji przy podłodze. Szkło pracuje pod wpływem temperatury, więc zostaw kilkumilimetrowy luz wypełniony silikonem.

Na koniec kilka zasad, które oszczędzą rozczarowania. Zmierz dwukrotnie, zanim zamówisz blat na wymiar. Zostaw co najmniej 10 cm odstępu między wyspą a ścianą, jeśli nie ma tam szafek. Wybierz jasny blat i fronty, jeśli kuchnia jest od północy. I nie stawiaj wyspy tylko dlatego, że ładnie wygląda na zdjęciu — w bloku liczy się przede wszystkim wygoda codziennego krążenia z garnkiem w ręku.

Na koniec: rób zdjęcia przed zabudową. Zapisz, gdzie biegną przewody i gdzie są zawory. Jeśli za rok pojawi się wyciek, zdjęcie oszczędzi ci skuwania całej ściany. Dobra zabudowa to taka, którą można zdjąć bez młotka — reszta to tylko kwestia czasu, aż sąsiad z dołu zapuka.

Wentylacja to najczęściej pomijany element. Buty w zamkniętej szafce bez przepływu powietrza zaczynają śmierdzieć w ciągu kilku dni, a pleśń pojawia się na plecach mebla. W bloku, gdzie wentylacja grawitacyjna bywa słaba, zrób w plecach szafki otwory o średnicy 30–40 mm w rozstawie co 15–20 cm albo zamów fronty z listwami. Nie zasłaniaj kratek wentylacyjnych w ścianie. Jeśli szafka stoi na ścianie zewnętrznej, zostaw 2 cm szczeliny między plecami a ścianą — to wystarczy, by wilgoć nie osiadała na drewnie.

Najczęstsze błędy to pomiar tylko w jednym punkcie, montaż toru bez poziomicy i wiercenie w pustaku zwykłym kołkiem. Drugi częsty problem to zamówienie skrzydeł bez zapasu na nierówność ścian — wtedy albo nie domykają się, albo zostaje szczelina. Nie montuj też prowadnicy dolnej bezpośrednio w płycie gipsowej na podłodze, jeśli nie ma pod nią wylewki. Po złożeniu sprawdź, czy skrzydła przesuwają się cicho na całej długości i czy nie zahaczają o siebie w połowie drogi. Jeśli tak, poluzuj wózki, ustaw równy odstęp i dokręć je ponownie.

Zanim cokolwiek zamówisz, sprawdź, czy w przedpokoju da się w ogóle wnieść i zmontować szafę. W bloku liczą się trzy wymiary: szerokość wnęki między ścianami, jej wysokość od podłogi do sufitu oraz głębokość. Pomiary wykonaj w trzech miejscach każdej krawędzi — przy podłodze, w połowie i pod sufitem. Ściany w starych blokach rzadko są równe, więc różnice kilku centymetrów są normalne. Do dalszych obliczeń przyjmuj zawsze najmniejszy wynik. Zmierz też przekątną wnęki i sprawdź, czy w przedpokoju nie ma grzejnika, pionu, kratek wentylacyjnych ani wystających parapetów, które ograniczą głębokość zabudowy.

Montaż zacznij od korpusu, czyli boków, górnego i dolnego wiązania oraz półek. Skręcaj elementy na płasko na podłodze, a dopiero potem wstawiaj całość do wnęki. Wypoziomuj korpus w pionie i poziomie, podkładając pod boki cienkie kliny lub podkładki, a następnie zakotw korpus do ścian. Dopiero na wypoziomowanym korpusie montuj tor górny i dolny. Skrzydła wieszaj od strony ściany, zaczynając od tego, które będzie jeździło na tylnej szynie. Wyreguluj wózkami wysokość i prześwit między skrzydłami a podłogą — powinien wynosić kilka milimetrów, żeby skrzydło nie tarło o podłogę, ale też nie prześwitywało nadmiernie.

Jak dobrać i wypoziomować tory jezdne Tory to najważniejszy element całej konstrukcji. Do przedpokoju w bloku lepsze są prowadnice aluminiowe z łożyskami lub wózkami jezdnymi niż tanie tory rolowane, które szybko zaczynają hałasować. Szyna górna musi być zamocowana do sufitu lub do mocnej listwy, a dolna do podłogi albo do progu. Przed wierceniem zaznacz poziomnicą linię na całej szerokości wnęki i sprawdź ją w kilku punktach — w blokach sufity bywają krzywe, więc sama łatwość mocowania nie wystarczy. Kołki dobierz do materiału: w betonie sprawdzą się kołki rozporowe, w pustaku — kotwy chemiczne albo specjalne kołki do płyt gipsowych. Odstęp między punktami mocowania nie powinien przekraczać czterdziestu centymetrów.

Przechowywanie pod stołem i wokół niego Skoro nie ma osobnej jadalni, każdy centymetr wokół stołu musi pracować. Pod blatem zmieszczą się płaskie skrzynie na obrusy, serwetki i sztućce, jeśli blat ma co najmniej 4 cm grubości i stabilne podstawy. Zamiast dokupować szafkę, wykorzystaj ławę z pojemnikiem zamiast krzeseł po jednej stronie — daje miejsca do siedzenia tyle samo, a w środku trzyma rzeczy, które normalnie leżałyby na blacie. Uwaga na popularny błąd: upychanie pod stołem wszystkiego, co nie ma swojego miejsca. Po pierwsze utrudnia to rozkładanie, po drugie zachęca do odkładania na blat „na chwilę", która trwa tygodniami.