Najprostsze są osłony ażurowe z listew drewnianych lub MDF-u — przepuszczają powietrze, a jednocześnie zasłaniają radiator. Ekrany tekstylne na stelażu sprawdzają się przy grzejnikach niskotemperaturowych, ale przy wysokiej temperaturze zasilania mogą się odkształcać i chłonąć kurz. Obudowy z blachy perforowanej są trwalsze i łatwiej je czyścić. Jeśli grzejnik stoi pod parapetem, sensowna jest zabudowa pełna tylko z frontu, z otwartymi bokami — ciepło ucieka wtedy bokami i nie odbija się od parapetu z powrotem na szybę.

Konstrukcję montuje się w kolejności: wyznaczenie linii na podłodze i suficie, mocowanie profili przyściennych, rozstaw profili pionowych co 60 cm, wsunięcie wełny, przykręcenie pierwszej warstwy płyt, przeciągnięcie instalacji, druga warstwa i spoinowanie. Płyty przykręca się wkrętami do g-k co 20–25 cm, z zachowaniem dylatacji od podłogi i sufitu — płyta nie może dotykać konstrukcji, bo przenosi drgania. Między dwiema warstwami płyt stosuje się klej montażowy, ale nie na całej powierzchni, tylko pasmowo. Narożniki wzmacnia się taśmą papierową zatopioną w masie szpachlowej. Najczęstszy błąd wykonawczy to zbyt mocne dokręcenie wkrętów — przebijają karton i osłabiają płytę.

Realne koszty to nie tylko płytki. Dolicz klej, fugę, grunt, taśmę, listwy wykończeniowe, ewentualne skucie starych płytek i narzędzia (paca, przecinarka, poziomica). Największą część budżetu pochłania robocizna – jeśli robisz to sam, zaoszczędzisz, ale licz się z kilkoma dniami pracy. Przy zleceniu ekipie koszt rośnie, zwłaszcza gdy w ścianie jest dużo gniazdek i wymaga ona wyrównania. Nie oszczędzaj na kleju i gruncie – poprawki po odpadnięciu płytki są znacznie droższe niż dobre materiały na starcie.

Realny koszt ścianki o długości 3 m i wysokości 2,6 m z drzwiami to głównie materiały: profile, płyty, wełna, wkręty, masa szpachlowa, taśma, ewentualnie ościeżnica i skrzydło. Do tego dochodzi robocizna, która przy prostym układzie zajmuje 2–3 dni. Cena rośnie, gdy trzeba wykonać podwójne poszycie, przenieść instalacje albo wyrównać podłoże. Osobno licz malowanie i wykończenie — to zwykle więcej niż sam montaż. Nie warto oszczędzać na wełnie i wkrętach; tanie zamienniki powodują pęknięcia i gorszą akustykę.

Realne koszty rozkładają się inaczej, niż się wydaje. Najmniej zapłacisz za same płytki, więcej za klej, fugę, grunt, silikon, narzędzia i docięcia. Najdroższy bywa czas: wyrównanie ściany, demontaż starych płytek i poprawki po błędach. Jeśli podłoże jest krzywe albo płytki mają być duże, lepiej zaplanować więcej pracy i materiału na straty. Kup od razu kilka płytek zapasowych — po latach ten sam odcień może być nie do dobrania, a jedna pęknięta płytka bez zapasu oznacza wymianę całego pasa.

Gniazdka to najczęstszy powód kompromisów. Wyłącz prąd, odkręć ramki i osłony, a płytki dociągnij tak, aby po założeniu ramki zakryły krawędzie. Nie wycinaj otworów „na oko" szlifierką — użyj wiertła diamentowego i prowadnicy, bo pęknięta płytka wokół gniazdka jest widoczna z daleka. Pamiętaj o zachowaniu odstępu od puszek, żeby nie uszkodzić izolacji przewodów.

Fugowanie robisz po pełnym związaniu kleju, czyli nie wcześniej niż po dobie, a przy dużych formatach po dwóch. Fuga cementowa do kuchni musi być odporna na tłuszcz i łatwa do czyszczenia — wybierz drobnoziarnistą, a nie piaskową. Nakładasz ją pacą gumową po skosie, wycierając nadmiar gąbką dopiero po kilku minutach. Za wczesne szorowanie wypłukuje spoiwo i fugi kruszą się po miesiącu. Silikon w narożnikach i przy blacie — nie fuga, bo pęknie przy ruchach szafek.

Płytki między szafkami to niewielki fragment ściany, ale generuje więcej błędów niż cała łazienka. Powód jest prosty: pracujesz na małej powierzchni, wokół gniazdek, pod okapem i przy blacie, gdzie każde odchylenie widać pod światło. Zanim cokolwiek przykleisz, sprawdź podłoże. Stary tynk odparzony tłuszczem, luźne fragmenty i resztki starej farby trzeba zbić, zagruntować i wyrównać. Jeśli ściana jest krzywa, nie łataj tego grubą warstwą kleju — najpierw wyrównaj ją gładzią lub płytą, bo inaczej płytki odpadną razem z fugą przy pierwszym mocniejszym szarpnięciu.

Największym błędem przy wyborze płytek między szafkami jest kierowanie się wyłącznie wyglądem. Wąski pas o szerokości 50–60 cm, często w cieniu, z licznymi cięciami wokół gniazdek, rządzi się innymi prawami niż podłoga. Najlepiej sprawdzają się płytki o wymiarach do 30x60 cm lub mozaika – duże formaty (np. 60x120 cm) wymagają idealnie równego podłoża, a każde odchylenie ściany będzie widoczne jak na dłoni. Jeśli ściana jest krzywa, lepiej wybrać mniejszy format i wyrównać podłoże, zamiast walczyć z dużymi płytkami. Kolejna pułapka to grubość – płytki cienkie (poniżej 6 mm) łatwiej układają się na nierównym podłożu, ale są bardziej podatne na pęknięcia przy punktowym nacisku.