Rodzaj konstrukcji ma większe znaczenie niż kolor. Skrzydła płytowe są lekkie i tanie, ale łatwo je uszkodzić mechanicznie. Konstrukcje ramowe z wypełnieniem o strukturze plastra miodu są sztywniejsze i lepiej wyciszają dźwięki. Drzwi lite są ciężkie, stabilne i najdroższe, wymagają też mocniejszych okuć i solidniejszej zawiasy. Jeśli drzwi mają oddzielać sypialnię od salonu, liczy się nie wzór, a masa skrzydła i szczelność zamknięcia.

Kuchnia w bloku rządzi się swoimi prawami. Najczęściej jest wąska i ciemna, a pion wentylacyjny oraz rury ograniczają swobodę ustawienia szafek. Zanim zaczniesz wybierać kolory i faktury, zmierz dokładnie pomieszczenie i sprawdź, ile miejsca zostaje po odjęciu zabudowy. Typowy błąd to zamawianie frontów i blatu pod wymiar z rysunku dewelopera – ściany w blokach rzadko są idealnie proste, dlatego każdy wymiar potwierdź łatą i poziomnicą. Dopiero potem wybieraj materiały.

Kuchnia w bloku ma zwykle ograniczoną wysokość i jedną linię okien, więc każda decyzja o oświetleniu szybko się mści. Najczęstszy błąd to potraktowanie LED pod szafkami jako głównego źródła światła. Taśma montowana pod szafkami górnymi daje efekt dekoracyjny i doświetla blat, ale nie oświetli wnętrza pomieszczenia ani podłogi. Jeśli po zmroku zostawiasz tylko podświetlenie blatu, pomieszczenie staje się ciemne i męczące dla oczu.

Nie każda zmiana wymaga pozwolenia, ale niektóre tak. Wyburzenie ściany działającej między kuchnią a pokojem dziennym w bloku zwykle wymaga sprawdzenia, czy nie jest to ściana nośna lub czy nie biegnie w niej instalacja gazowa. Samowolne skucie tynku i wyburzenie fragmentu może zakończyć się koniecznością odtworzenia stanu pierwotnego na własny koszt. Zanim cokolwiek się zrobi, trzeba zajrzeć do projektu budowlanego lub zapytać administratora budynku.

Gdzie najczęściej traci się powierzchnię i jak temu zaradzić Typowy błąd to wstawianie mebli pod wymiar „na styk". W mieszkaniu w bloku każdy centymetr odchyłki ściany powoduje, że szafa albo nie domyka się, albo zostawia szczelinę, w którą wiecznie wpada kurz. Lepiej zamówić meble z niewielkim zapasem — dwa, trzy centymetry luzu wypełnione listwą maskującą rozwiązują problem. Kolejny częsty błąd to zagracanie przedpokoju. W blokach przedpokój bywa ciemny i wąski, a mimo to stawia się tam szafę na kurtki, szafkę na buty i jeszcze wieszak. Efekt: nie da się swobodnie przejść z siatkami.

Wielka płyta to beton, który słabo chłonie wilgoć, ale też słabo się klei. Powierzchnia jest gładka i zamknięta, dlatego przed układaniem trzeba ją zmyć, odtłuścić i zagruntować preparatem poprawiającym przyczepność. Jeśli tego nie zrobisz, płytki odpadną razem z klejem przy pierwszym mocniejszym szarpnięciu. Sprawdź też, czy ściana nie jest pomalowana farbą olejną — wtedy trzeba ją zeszlifować lub zmyć, bo żaden klej się jej nie chwyci. To najczęstszy błąd przy remontach w blokach.

Mieszkanie o powierzchni 82 metrów kwadratowych w bloku brzmi jak komfort — i często nim jest, dopóki nie zaczniemy liczyć realnej powierzchni użytkowej. Po odjęciu ścian działowych, korytarzy i powierzchni zajmowanej przez stałe elementy, takich jak pion wentylacyjny czy szachty, okazuje się, że do zagospodarowania zostaje znacznie mniej, niż sugeruje metraż z aktu notarialnego.

Ostatnia rzecz: przechowywanie. W mieszkaniu o takim metrażu w bloku brakuje miejsca na rzeczy sezonowe. Zamiast kupować kolejną szafę, warto wykorzystać przestrzeń pod łóżkiem, antresolę w przedpokoju, a nawet wnękę za zagłówkiem. Kluczowe jest jednak to, żeby nie zapełniać jej po brzegi — w bloku wentylacja bywa słaba i zamknięte, wilgotne przedmioty szybko łapią zapach stęchlizny. Raz na jakiś czas trzeba je przewietrzyć i przejrzeć.

Na podłogę wybierz płytki o fakturze antypoślizgowej. W małej łazience z prysznicem bez brodzika woda rozlewa się po całej powierzchni i gładka glazura staje się niebezpieczna. Sprawdź klasę antypoślizgowości — dla łazienki odpowiednia jest oznaczenie R10 lub wyższe. Nie kieruj się wyłącznie wyglądem, bo poślizg w mokrym pomieszczeniu to najczęstsza przyczyna urazów domowych.

Trzeci element to funkcja. Zastanów się, co ma się tam znaleźć — książki, dokumenty, sprzęt czy miejsce do pracy. Od tego zależy podział wnętrza i liczba półek. Typowy błąd to projektowanie szafki pod rzeczy, które jeszcze nie istnieją. Lepiej zaplanować mniej podziałów i dokupić wkłady niż zamawiać szuflady, które staną się bezużyteczne. Zadbaj o dostęp do narożników — w wąskiej wnęce sprawdzają się drzwi uchylne lub otwarte półki, a nie głębokie szuflady wysuwane w poprzek.

Drugi krok to rozpoznanie tego, co siedzi w ścianie i pod podłogą. Grzejnik pod oknem narzuca odstęp od ściany i wentylację. Kaloryfer żeberkowy potrzebuje kilku centymetrów z każdej strony, a płyta mebla nie może go zasłaniać szczelnie, bo latem nie odprowadzi ciepła, a zimą przegrzeje blat. Sprawdź, gdzie biegną rury i przewody — często pod parapetem znajduje się zawór, do którego musi zostać dostęp. Zawory odcinające pod klucz zostaw w wycięciu lub za zdejmowanym panelem.