Wybór drzwi wewnętrznych zaczyna się nie w sklepie, ale przy ościeżnicy. Zanim cokolwiek zamówisz, zmierz szerokość i wysokość otworu w świetle muru, a także grubość ściany razem z tynkiem. Standardowe skrzydło ma zwykle 60, 70, 80 lub 90 cm szerokości, ale realny otwór bywa o kilka centymetrów większy. Jeśli pominiesz ten krok, zamówisz skrzydło, które nie wejdzie w ścianę albo zostawi szczelinę do zamurowania. Zmierz otwór w trzech miejscach — na dole, w środku i pod sufitem — i weź pod uwagę najwęższy wynik.

W małej łazience każdy centymetr ma znaczenie, a pralka i suszarka ustawione jedna na drugiej potrafią zająć mniej miejsca niż pojedynczy blat. Zanim cokolwiek zamówisz, zmierz dokładnie wnękę: szerokość mierzoną w trzech punktach (przy podłodze, w połowie wysokości i przy suficie), głębokość oraz wysokość. Ściany w starych budynkach bywają krzywe, więc różnica kilku centymetrów między górą a dołem jest normą, nie wyjątkiem. Sprawdź też, gdzie wypada kratka wentylacyjna i czy drzwi do łazienki otworzą się po wstawieniu sprzętu.

Powietrze w mieszkaniu chłodzi się nie tylko przez okna, ale i przez przegrody. Ściany od strony nasłonecznionej oddają ciepło do wnętrza jeszcze kilka godzin po zachodzie słońca. Dlatego wieczorne wietrzenie rób dłużej, nawet pół godziny, i nie zamykaj okien od razu. Meble, dywany i zasłony magazynują ciepło — jeśli masz gruby dywan na nasłonecznionym pokoju, zwiń go na lato. Zasłony z ciemnego, gęstego materiału nagrzewają się i promieniują ciepłem; lepiej sprawdzają się jasne, z warstwą odbijającą od strony szyby.

Jak ustawić stelaż i wyprowadzić instalacje przed zamknięciem ściany Przed przykręceniem stelaża ustal wysokość montażu i poziom. Stelaż podtynkowy ma regulowane nóżki, ale w bloku warto ustawić go na stałej wysokości i zablokować śruby kontrujące. Odpływ wyprowadź z odpowiednim spadkiem, minimum dwa procent w kierunku pionu kanalizacyjnego — zbyt mały spadek to najczęstsza przyczyna zapychania się odpływu po kilku miesiącach. Połączenia kanalizacyjne wykonaj na uszczelki, bez klejenia na sztywno, żeby w razie potrzeby dało się je rozebrać. Zasilanie wody podłącz przez złącza kątowe z uszczelkami, a przewody elektryczne poprowadź w rurkach osłonowych, nie luzem. Wszystkie instalacje muszą być gotowe i sprawdzone ciśnieniowo, zanim zamkniesz stelaż płytą. Poprawki po zabudowie oznaczają demontaż fragmentu ściany.

Na koniec kwestia estetyki i trwałości. Kable pod listwą lubią się wysuwać przy każdej próbie odkurzania i przesuwania mebli. Zamiast wciskać je na wcisk, użyj klipsów mocujących albo taśmy rzepowej przyklejonej do ściany. Dzięki temu kabel nie będzie się przesuwał, a listwa pozostanie dociśnięta. Pamiętaj też, że w miejscach narażonych na wilgoć, na przykład w kuchni i łazience, żadne kable nie powinny być prowadzone pod listwą bez dodatkowego zabezpieczenia.

Płyty gipsowo-kartonowe dobierz do pomieszczenia. W łazience stosuje się płyty impregnowane, a w strefie bezpośredniego kontaktu z wodą — płyty o podwyższonej odporności na wilgoć. Grubość płyty ma znaczenie: na stelażu podtynkowym lepiej sprawdza się płyta dwunastomilimetrowa niż cieńsza, bo sztywniejsza konstrukcja mniej pracuje przy dociskaniu przycisku spłukiwania. Płyty przykręcaj wkrętami do metalu, zachowując odstępy kilkunastu centymetrów i cofając łby tak, by nie przebiły kartonu. Krawędzie płyt w narożnikach stykających się z innymi ścianami zostaw z niewielką szczeliną i wypełnij ją elastyczną masą — sztywne spoinowanie pęka przy drganiach konstrukcji.

Przy wymianie okien w bloku z wielkiej płyty uważaj na montaż. Nadproża są często z płyt, które nie lubią punktowego obciążenia. Otwór okienny wyrównaj zaprawą, a nie tylko pianką. Nowe okna muszą mieć nawiewniki, bo stara wentylacja grawitacyjna w takich budynkach bywa słaba po uszczelnieniu. Jeśli tego nie zrobisz, po zimie zobaczysz pleśń w narożnikach przy sufitach.

Przed montażem zmierz dokładnie przekrój kabla i porównaj go z wolną przestrzenią w listwie. Zostaw co najmniej dwumilimetrowy luz z każdej strony. Kable układaj równolegle, nie krzyżuj ich i nie zawijaj w pętle. Jeśli musisz połączyć odcinki, użyj złączy, a nie skrętek owiniętych taśmą. Miejsce łączenia nie może być zagniecione pod listwą — powinno znaleźć się w puszce lub w dedykowanej skrzynce.

Zabudowa stelaża podtynkowego w bloku z płyt gipsowo-kartonowych zaczyna się od sprawdzenia, do czego stelaż ma być przymocowany. Ściana w bloku bywa żelbetowa, murowana z pustaków albo działowa z płyt. Do żelbetu i pełnej cegły stosuje się kołki rozporowe uniwersalne, do pustaków — kołki dedykowane dla podłoży pustych, a do ścianek g-k — specjalne kotwy lub wzmocnienie konstrukcji wspornikami przechodzącymi do ściany nośnej. Najczęstszy błąd to przykręcenie stelaża wyłącznie do płyty kartonowo-gipsowej. Taki montaż wygląda poprawnie do pierwszego mocniejszego szarpnięcia. Stelaż wypada razem z fragmentem płyty.