Wnętrze szafy urządzaj od dołu do góry. Na samym dole buty codzienne, wyżej te rzadziej używane, na wysokości wzroku kurtki i torby, a na samej górze rzeczy sezonowe. Drążek na kurtki umieść na wysokości, przy której wieszak z kurtką nie dotyka dolnej półki. Zbyt nisko osadzony drążek to powód, dla którego połowa rzeczy ląduje na podłodze przed szafą, a nie w środku.

Przy małych pomieszczeniach zwróć uwagę na kierunek otwierania. Drzwi do łazienki czy sypialni powinny otwierać się do wewnątrz tylko wtedy, gdy w środku jest na to miejsce. W praktyce często lepiej, aby otwierały się na zewnątrz — do korytarza, o ile nie blokują przejścia. Typowy błąd to zamówienie drzwi bez ustalenia kierunku i strona otwierania okazuje się odwrotna po dostawie, co wymusza zwrot lub przeróbkę.

Oświetlenie to drugi częsty błąd. Jeden punkt na suficie w wąskim przedpokoju daje cień pod szafą i ciemny kąt przy drzwiach. Wystarczy plafon na suficie w połowie długości plus taśma LED pod półką na klucze, zasilana z tego samego obwodu. Włącznik zostaw przy drzwiach wejściowych, a drugi — krzyżowy — przy wejściu do pokoju, jeśli przedpokój ma więcej niż dwa metry. To drobiazg, który oszczędza chodzenia po ciemku.

Nie pakuj wszystkiego w plastikowe worki i nie wciskaj pod prasę. Wilgoć i brak przewiewu niszczą tkaniny, papier i elektronikę szybciej niż kurz. Używaj pojemników z pokrywą, ale zostawiaj otwory wentylacyjne. Zimą sprawdzaj, czy na ścianach przy szafach nie pojawia się pleśń — brak piwnicy często oznacza, że meble stoją przy ścianie zewnętrznej, która jest najzimniejsza. Odsuń je o kilka centymetrów i nie zastawiaj kratek wentylacyjnych.

Drugi pomiar to głębokość. Standardowa szafa ma zwykle od 35 do 60 cm, ale w wąskim przedpokoju liczy się każdy centymetr. Odległość od frontu szafy do przeciwległej ściany nie może być mniejsza niż 90 cm, inaczej drzwi szafy otwierają się na siłę, a przejście staje się korytarzem. Jeśli miejsca brakuje, wybierz model z drzwiami przesuwnymi — nie potrzebują miejsca na obrót skrzydła. Trzeci pomiar to wysokość do najniższego elementu na ścianie: karnisza, włącznika, kaloryfera, skrzynki elektrycznej. Szafa wyższa niż ten punkt będzie zasłaniać albo blokować dostęp.

Nie kupuj szafy „na zapas", jeśli przedpokój jest wąski. Lepiej wybrać model niższy i dołożyć nad nim półkę otwartą na koszyki, niż wciskać wysoką szafę, która przysłoni włącznik światła i uniemożliwi otwarcie drzwi wejściowych. Przed zakupem sprawdź, czy da się zdemontować drzwi i wnieść korpus przez klatkę schodową — to najczęstsza pułapka, o której zapomina się przy zamawianiu.

Po skuciu podłoże trzeba zagruntować preparatem wzmacniającym i odczekać zalecany czas. Ubytki w murze wypełnia się zaprawą naprawczą, a dopiero potem nakłada nowy tynk. Jeśli ściana była zawilgocona, najpierw wykonuje się izolację przeciwwilgociową, bo samo skucie problemu nie rozwiąże. Prace te są pyłotwórcze — folia na drzwiach i okulary ochronne to minimum. Odpady najlepiej od razu segregować, bo zmieszany gruz z tynkiem gipsowym i cementowym trudniej później zagospodarować.

Największy błąd to przywiązywanie łodygi zbyt ciasno i zbyt wysoko. Sznurek powinien obejmować pęd luźną pętlą w kształcie ósemki — jedno okrążenie wokół kija, drugie wokół łodygi. Dzięki temu roślina ma miejsce na przyrost na grubość i nie dochodzi do przyduszania tkanek. Mocuj pęd w dwóch, maksymalnie trzech punktach na całej długości, zaczynając od dołu. Liście i ogonki pozostaw swobodne — nie owijaj ich sznurkiem, bo szybko zżółkną.

Kiedy odbijać punktowo, a kiedy skuwać całość Odbijanie punktowe ma sens, gdy odspojenia są niewielkie i rozproszone. Wykrusza się wtedy tylko luźne fragmenty, a krawędzie wyrównuje się tak, aby nowa warstwa miała się o co zaczepić. Skuwanie całej ściany do podłoża jest konieczne, gdy tynk jest popękany siatkowo, odchodzi płatami albo był naprawiany tynkiem gipsowym na podłożu cementowym. Drugi przypadek to ściany zawilgocone — dopóki wilgoć nie zostanie usunięta, nowy tynk odpadnie razem ze starym. Nie ma sensu skuwać wszystkiego na zapas, bo to podnosi koszty i generuje tony gruzu.

Na koniec kolejność prac. Najpierw elektryka i ewentualne przeniesienie punktów, potem tynk i malowanie, na końcu zabudowa i listwy. Meble wstawione przed malowaniem trzeba będzie odsuwać, a szafy na wymiar nie da się potem przesunąć o dwa centymetry. Zostaw też zapas 2–3 cm przy ościeżnicy — stare mury nie są pionowe i szafa docięta na styk po roku zacznie się klinować.

Najczęstsze błędy to zbyt płytkie skucie, pozostawienie luźnych fragmentów i brak odkurzenia podłoża. Pył i drobny gruz działają jak warstwa rozdzielająca i nowy tynk po prostu nie zwiąże się z murem. Drugi błąd to skuwanie na mokro — woda rozpyla pył i utrudnia ocenę, co jeszcze się trzyma. Trzeci to zbyt agresywne dłuto ustawione pod kątem prostym, które wyrywa cegły lub bloczki. Lepiej pracować pod ostrym kątem i mniejszą mocą udaru.