Na koniec: nie planuj remontu na jeden miesiąc, jeśli obejmuje kuchnię i łazienkę. Realny czas to często dwa–trzy razy więcej, niż obiecuje ekipa. Każdy tydzień zwłoki to koszt wynajmu, przechowania rzeczy albo życia w kurzu. Lepiej podzielić prace na etapy i przeprowadzić się na czas najbrudniejszych robót, niż potem dopłacać za pośpiech. Remont w bloku wygrywa ten, kto najpierw sprawdza, potem mierzy, a dopiero na końcu płaci.

Montaż zacznij od zaworów odcinających pod szafką. Bez nich każda naprawa oznacza zakręcanie wody w całym mieszkaniu. Następnie przykręć syfon — pamiętaj o uszczelce i o tym, że rura odpływowa musi mieć spadek minimum 2 cm na metr. Zbyt płaski spadek to najczęstsza przyczyna zapachów i cofania się wody. Baterię montuj na końcu: włóż ją w otwór, dokręć od spodu nakrętkę, podłącz wężyki (nie odwrotnie — zimna z prawej, ciepła z lewej, patrząc od przodu) i dopiero wtedy odkręć zawory.

Pierwszy krok to uporządkowanie tego, co już wisi na ścianach. W blokach z tego okresu typowe są drzwi otwierane do wewnątrz, co zabiera kolejne kilkadziesiąt centymetrów. Jeśli tylko pozwala na to konstrukcja i regulamin budynku, warto zamienić skrzydło na otwierane na zewnątrz albo przesuwne. To jedna z niewielu zmian, która realnie powiększa użytkową powierzchnię przedpokoju, a nie tylko poprawia wygląd.

Szafa wnękowa zamiast wolnostojącej Wnęka po starej szafie to najcenniejszy element takiego przedpokoju. Zamiast wstawiać do niej typową szafę z płyty, lepiej zabudować ją od podłogi do sufitu z drzwiami przesuwnymi. Wysokość bloku z lat 60. to zwykle około 250 cm, więc górna część i tak bywa niewykorzystana. Zabudowa na wymiar pozwala zmieścić zimowe kurtki, odkurzacz i zapas butów bez wychodzenia poza lico ściany. Uwaga na błąd: drzwi przesuwne potrzebują szyny i miejsca na prowadnicę, więc przed zamówieniem sprawdź, czy nie zahaczą o ościeżnicę drzwi wejściowych.

Najczęstszy błąd to pośpiech: nakładanie kolejnej warstwy na wilgotną poprzednią, gruntowanie „na zapas" tylko w narożnikach i malowanie bez sprawdzenia wilgotności podłoża. Gładź musi wyschnąć zgodnie z instrukcją producenta, a nie „na dotyk". Jeśli ściana jest zimna i wilgotna, wydłuż czas schnięcia i przewietrz pomieszczenie. Lepiej stracić dwa dni na przerwy technologiczne niż zrywać odpadającą powłokę za rok.

Jeżeli wnęki nie ma, zostaje ściana za drzwiami. Tu sprawdza się wieszak montowany na wysokości około 170–180 cm, z pojedynczym rzędem haczyków, oraz wąska półka na czapki i klucze tuż nad nim. Buty trzymaj w płytkiej szafce o głębokości 30–35 cm albo na dwóch poziomach pod siedziskiem. Siedzisko musi być składane lub wpuszczane w ścianę, inaczej zabiera przejście. Kolejny częsty błąd to ciemne kolory i brak światła – w tak małym pomieszczeniu nawet jasny blat pomaga, a pojedyncza żarówka pod sufitem oświetla głównie czubek głowy.

Na koniec: nie kupuj zlewozmywaka i baterii w tym samym momencie, jeśli nie masz projektu blatu. Najpierw wybierz zlewozmywak, potem dopasuj baterię do jego komór i grubości blatu. Odwrotna kolejność to gwarancja problemów — za krótka wylewka, za krótkie wężyki albo otwór, który wypada na krawędzi szafki.

Nietypowy wymiar wnęki to nie tylko szerokość mniejsza o kilka centymetrów. Najczęściej problemem jest brak kątów prostych: ściany uciekają do tyłu, sufit jest niżej z jednej strony, a podłoga ma spadek. Zanim cokolwiek zamówisz, zmierz wnękę w trzech miejscach na każdej płaszczyźnie — przy podłodze, w połowie wysokości i pod sufitem, oraz w trzech głębokościach po lewej, w środku i po prawej. Różnice powyżej 2 cm na szerokości i 3 cm na głębokości oznaczają, że szafa z gotowym korpusem prostokątnym nie wejdzie bez szczelin albo się zaklinuje.

Drzwi to drugi newralgiczny punkt. W wąskiej wnęce skrzydła uchylne mogą nie otworzyć się do końca, a przesuwne wymagają prowadnicy górnej i miejsca na wózek. Zmierz światło otworu po zamontowaniu korpusu i sprawdź, czy drzwi nie zahaczą o listwę przypodłogową albo o framugę. Jeśli wnęka jest płytsza niż 55 cm, lepiej wybrać drzwi przesuwne w systemie niewymagającym szyny górnej lub zamknąć zabudowę na stałe z dostępem przez fronty.

Po montażu zalej zlewozmywak wodą i sprawdź każdy styk: pod uszczelką, przy syfonie, przy wężykach. Najczęstszy błąd to zbyt mocne dokręcenie nakrętki — pęka uszczelka lub gniazdo. Dokręcaj ręcznie, potem pół obrotu kluczem. Silikon nakładaj cienko i wygładzaj palcem zwilżonym wodą z płynem; gruba warstwa schnie tygodniami i łapie pleśń. Jeśli po tygodniu pojawia się wilgoć pod szafką, nie czekaj — rozkręć i sprawdź uszczelki, zanim woda zniszczy wiór.

Zanim kupisz zlewozmywak, zmierz szafkę, w której ma stanąć. Standardowy otwór w blacie to 500, 600 lub 800 mm szerokości, ale liczy się też głębokość korpusu szafki — komora musi się zmieścić razem z syfonem i zaworami odcinającymi. Jeśli szafka ma 450 mm głębokości, a wybierzesz zlewozmywak o komorze 400 mm, zostanie 50 mm na instalację. To za mało. Typowy błąd: zakup „na oko" w markecie i powrót do domu z blatem, w którym nie da się wyciąć otworu.