Typowe błędy: zbyt cienka płyta przy długim ramieniu, mocowanie tylko na wkręty w krawędź, brak podparcia w połowie długości, pominięcie poziomowania przed przykręceniem listwy. MDF nie znosi też punktowego docisku — pod łby wkrętów dawaj podkładki. Jeśli półka ma wisieć w narożniku, gdzie ściany nie są idealnie proste, najpierw sprawdź kąt łatą i kątomierzem. Zamiast dopasowywać półkę do krzywej ściany, lepiej dociąć listwę nośną i przykręcić półkę do niej.

Farbę nawierzchniową nakładaj dwiema cienkimi warstwami zamiast jednej grubej. Pierwsza warstwa może być lekko prześwitująca — to normalne. Odczekaj tyle, ile zaleca producent, zwykle kilka godzin, i dopiero wtedy kładź drugą. Wałek piankowy lub pędzel z syntetycznego włosia nie zostawiają smug tak widocznych jak tanie pędzle szczeciniaste. Maluj w dobrze wentylowanym pomieszczeniu, ale bez przeciągów — zbyt szybkie schnięcie powoduje powstawanie pęcherzy i mikropęknięć.

Zmierz wnękę, zanim cokolwiek zamówisz Wnęka rzadko jest prostokątem. Zmierz szerokość w trzech miejscach: przy podłodze, w połowie wysokości i pod sufitem. To samo zrób z głębokością po lewej i prawej stronie. Różnica dwóch centymetrów jest normalna i decyduje o tym, czy korpus wejdzie bez skuwania tynku. Sprawdź też, czy w ścianie nie biegnie pion wodny lub kabel — wiercenie w tym miejscu to typowy błąd kończący się remontem. Zmierz również wysokość do sufitu na całej szerokości; jeśli sufit jest krzywy, korpus trzeba będzie dociąć u góry.

Firmy zajmujące się wygłuszaniem pomieszczeń często sprzedają techniczne parametry: współczynnik pochłaniania dźwięku, izolacyjność przegród, klasę akustyczną. Tymczasem klient kupuje coś innego — możliwość normalnego funkcjonowania. Hałas nie jest tylko niedogodnością. Przewlekły dźwięk o natężeniu powyżej 55 decybeli podnosi poziom kortyzolu, zaburza sen i utrudnia koncentrację. Dobra firma akustyczna powinna więc zaczynać nie od katalogu paneli, lecz od pytania, co dokładnie przeszkadza i o jakich porach.

Podstawowy podział to ogrzewanie podłogowe wodne oraz elektryczne. Wodne podłącza się do istniejącej instalacji centralnego ogrzewania, ale wymaga ono niższej temperatury zasilania niż grzejniki. Jeśli w pionie idzie woda o wysokich parametrach, trzeba zastosować grupę mieszającą z zaworem trójdrożnym i pompą. Elektryczne jest prostsze do wykonania w pojedynczym mieszkaniu, bo nie ingeruje w pion, ale generuje wyższe koszty energii i mocno obciąża instalację elektryczną. W starym budownictwie z instalacją dwuprzewodową i aluminiowymi przewodami często trzeba najpierw wymienić obwody zasilające.

Ogrzewanie podłogowe w bloku da się zamontować, ale w większości budynków nie jest to wymiana grzejników na coś „ładniejszego". To ingerencja w instalację, która ma wspólny pion i wspólne rozliczenie ciepła. Zanim kupisz jakikolwiek materiał, sprawdź trzy rzeczy: jaki masz system ogrzewania w budynku, jakie są warunki techniczne lokalu oraz co na to wspólnota lub spółdzielnia. W blokach z ogrzewaniem z sieci miejskiej najczęściej nie wolno samodzielnie przerabiać instalacji bez projektu i zgody zarządcy.

Największym problemem w bloku jest jednak nie technika, a rozliczenie kosztów. W budynkach z pionowymi podzielnikami ciepła każda zmiana oporów hydraulicznych w jednym lokalu wpływa na przepływy u sąsiadów. Dlatego przed montażem trzeba ustalić, czy instalacja jest rozliczana od zużycia, czy ryczałtem, i czy zarządca wymaga projektu oraz wykonawcy z uprawnieniami. Samodzielne przeróbki kończą się najczęściej nakazem przywrócenia stanu poprzedniego i kosztami po stronie właściciela.

Szafa wnękowa i meblościanka rozwiązują ten sam problem — przechowywanie — ale robią to inaczej. Wnękowa wykorzystuje zagłębienie w ścianie albo przestrzeń między ścianami działowymi. Meblościanka to wolnostojący mebel, często z segmentem na telewizor, książki i ubrania jednocześnie. Wybór zaczyna się od pomiaru, nie od oglądania katalogów.

Elektryczne maty grzewcze układa się najczęściej w łazience i kuchni, rzadziej w całym mieszkaniu. Termostat z czujnikiem podłogowym to konieczność, a nie dodatek. Bez niego mata grzeje na maksimum i szybko zużywa energię. Ważne jest też, żeby nie układać maty pod meblami i urządzeniami zabudowanymi — ciepło nie ma wtedy gdzie uciekać i dochodzi do przegrzania oraz uszkodzenia izolacji. Warto zostawić zapas przewodu w puszce, żeby w razie awarii nie skuwać całej podłogi.

Drzwi to najczęstsze źródło frustracji. Przy wąskiej wnęce skrzydła otwierane na zewnątrz potrafią blokować przejście. Drzwi przesuwne nie zabierają miejsca na zewnątrz, ale wymagają szyny i tracą kilka centymetrów głębokości. Jeśli wnęka jest płytka, przesuwane mogą nie zmieścić się razem z wieszakami. Sprawdź, czy prowadnica nie okaże się za szeroka i czy dolna szyna nie będzie haczyć o podłogę. Przy drzwiach otwieranych pomyśl o zawiasach z ograniczeniem kąta — chronią ścianę i meble obok.