Malowanie rozpocznij od zagruntowania całej powierzchni. MDF chłonie farbę nierówno, dlatego podkład gruntujący jest obowiązkowy — bez niego pierwsza warstwa wejdzie w materiał i powstanie efekt „łysin". Wybierz farbę przeznaczoną do MDF lub akrylową, nakładaną wałkiem o krótkim włosiu. Dwie cienkie warstwy dają lepszy efekt niż jedna gruba, która spływa i tworzy zacieki. Maluj wzdłuż listew, nie w poprzek — ślady wałka są wtedy mniej widoczne. Między warstwami przeszlifuj delikatnie papierem 240, ale tylko jeśli farba jest już sucha. Przy malowaniu na biało lub jasny kolor potrzebne są zwykle trzy warstwy, a listwy pionowe maluj pędzlem o szerokości dopasowanej do ich profilu.

Kolejność montażu, która oszczędza nerwy Zacznij od instalacji elektrycznej: wyprowadź przewody do puszek i gniazd, a następnie zamocuj ramy nośne. Dopiero potem montuj lamele. Jeśli są drewniane, zachowaj 2–3 mm szczeliny na rozszerzalność. Listwy mocuj od dołu do góry, sprawdzając pion i poziom co kilka elementów. Kable prowadź w peszlach za lamelami, a nadwyżkę zwiń w pętle i schowaj w puszce lub korytku. Na koniec zamontuj uchwyt telewizora — musi być przykręcony do konstrukcji nośnej, a nie tylko do lameli.

Najczęstsze błędy to zbyt mała liczba punktów zasilania i brak zapasu kabla. Drugi problem to prowadzenie przewodów zbyt blisko siebie bez oddzielenia — zakłócenia i przegrzewanie. Trzeci: mocowanie telewizora do samej lameli, co kończy się wyrwaniem elementu. Czwarty: brak wentylacji za sprzętem, co prowadzi do przegrzewu. Piąty: zbyt ciasne układanie kabli, które uniemożliwia późniejszą modyfikację.

Fugi też mają znaczenie. Zaprawa do spoin musi być elastyczna, a fugi nie mogą być wypełnione po sam brzeg płytki. Przy ścianach i w progach zostawia się dylatacje, które później wypełnia się masą elastyczną, a nie fugą cementową. Pominięcie dylatacji obwodowej to typowy błąd w małych łazienkach, gdzie wydaje się, że skoro pomieszczenie jest niewielkie, to nie ma się co rozszerzać. Tymczasem właśnie tam naprężenia kumulują się najszybciej.

Zacznij od pomiarów, a nie od wiercenia. Senior powinien stanąć w miejscu, gdzie normalnie korzysta z toalety, wanny lub prysznica, i pokazać, gdzie naturalnie sięga ręką. Poręcz przy toalecie montuje się zwykle na wysokości 70–75 cm od podłogi, ale przy osobie niskiej lub poruszającej się o lasce może to być 65 cm. Uchwyt musi być zamocowany tak, aby dłoń chwytała go pewnie, bez skręcania tułowia. Najlepiej zaznaczyć punkty taśmą malarską i sprawdzić kilka razy przed wierceniem.

Gres to rozwiązanie dla wnętrz, gdzie zależy na trwałości i łatwym sprzątaniu. Płytki o wykończeniu strukturalnym, np. z rowkami, działają jak naturalny odkurzacz — piasek wpada w zagłębienia, a ty zamiatasz go raz na kilka dni. Kluczowy parametr to klasa antypoślizgowości. W przedpokoju, gdzie podłoga bywa mokra, wybierz płytki o oznaczeniu R10 lub wyższym. Typowy błąd to gres polerowany — wygląda elegancko, ale przy pierwszej kałuży staje się lodowiskiem. Pamiętaj też o fugowaniu: ciemna fuga maskuje zabrudzenia, jasna pokazuje każdy ślad.

Ściana RTV z lamelami to rozwiązanie, które porządkuje sprzęt i eliminuje widok kabli. Zanim zaczniesz wiercić, zaplanuj rozmieszczenie telewizora, konsoli, dekodera i gniazd. Narysuj na kartce lub w programie rzut ściany w skali i zaznacz: środek ekranu (zwykle 100–110 cm od podłogi), punkty zasilania, miejsca na puszki i przebieg tras kablowych. Ustal, czy lamela ma być tylko dekoracją, czy też maskować wnękę na kable. Od tego zależą odstępy między listwami i głębokość konstrukcji.

Po montażu sprawdź stabilność każdej listwy i działanie wszystkich gniazd. Zrób zdjęcie trasy kabli przed zamknięciem ściany — przyda się przy kolejnym remoncie. Jeśli lamela ma być lakierowana, zrób to przed montażem, bo później trudno uniknąć zabrudzeń. Na koniec przetestuj sprzęt przy obciążeniu: włącz telewizor, konsolę i sprawdź, czy nic się nie grzeje nadmiernie.

Gres to płytka ceramiczna o niskiej nasiąkliwości. Do łazienki nadaje się odmiana o strukturze przypominającej kamień lub beton, z powierzchnią matową lub satynową. Kluczowy parametr to klasa antypoślizgowości — przy podłodze w strefie mokrej sensowna jest wartość R10 lub wyżej, a przy brodziku nawet R11. Typowy błąd to kupno dużego formatu, np. 60 na 120 cm, bez sprawdzenia, czy w pomieszczeniu jest spadek do odpływu liniowego. Na nierównym podłożu duża płytka zacznie dzwonić i pękać na krawędziach. Gres kładzie się na klej elastyczny, a fugi wypełnia zaprawą epoksydową, jeśli zależy ci na braku przebarwień.

Wybór podłogi do łazienki sprowadza się do trzech realnych opcji: gresu, winylu klejonego i mikrocementu. Każda z nich inaczej znosi wodę, inaczej się ją kładzie i inaczej wygląda po latach. Zanim cokolwiek zamówisz, sprawdź stan podłoża i to, czy w łazience jest ogrzewanie podłogowe. To dwa czynniki, które przesądzają o wyborze częściej niż estetyka.