Boki i górę potraktuj uszczelką przylgową. Przed naklejeniem odtłuść powierzchnię ościeżnicy alkoholem izopropylowym i odczekaj chwilę, aż odparuje. Naklejaj na jednym ciągu, bez naciągania – guma musi mieć zapas na rozszerzanie. W narożnikach nie przecinaj uszczelki na styk, tylko ułóż ją z zakładką kilku milimetrów. Jeśli stara uszczelka jest wciśnięta w rowek, wyciągnij ją i wsuń nową, smarując rowek odrobiną mydła w płynie, żeby łatwiej weszła.

Po zawieszeniu drzwi wyreguluj ich wysokość i sprawdź, czy domykają się płynnie w całym zakresie ruchu. Zostaw kilka milimetrów luzu między skrzydłem a ścianką stałą. Na koniec zabezpiecz krawędzie szkła przed kontaktem z metalem i przetrzyj taflę miękką ściereczką z delikatnym detergentem. Ryflowana powierzchnia łatwo zbiera osad, więc czyść ją regularnie, zanim zabrudzenia wnikną w rowki.

Fugowanie wykonuje się po związaniu zaprawy, czyli po 48–72 godzinach. Fuga musi być elastyczna, na bazie żywicy, a nie cementowa. Wprowadza się ją gumową packą po kątem, a nadmiar zbiera gąbką po 15 minutach. Zbyt wczesne przetarcie wypłukuje spoiwo i po roku fuga kruszy się przy krawędziach. Ściankę myje się dopiero po pełnym utwardzeniu fugi, czyli po tygodniu. Wtedy można też usunąć ewentualne zacieki z zaprawy – wcześniej lepiej nie próbować, bo preparaty kwasowe mogą uszkodzić powierzchnię szkła.

Szczeliny na stykach zostaw 2–3 mm i wypełnij je akrylem malarskim, a nie silikonem. Silikonu nie pomalujesz, a akryl po wyschnięciu można szlifować i malować. Wszystkie gwoździe i wkręty zagłęb w materiale, a wgłębienia zaszpachluj szpachlą do drewna. Jeśli montujesz boazerię na ścianie z tynkiem gipsowym, nie licz na to, że kołki utrzymają ciężar — MDF waży sporo i potrzebne są kotwy rozprężne albo bezpośrednie mocowanie do konstrukcji.

Do luksferów używa się zaprawy murarskiej modyfikowanej lub kleju do szkła blokowego. Zaprawa cementowa bez dodatków jest zbyt sztywna i nie znosi drgań. Kluczowe są dystanse – krzyżyki o grubości 2–3 mm. Bez nich fuga wyjdzie nierówna, a luksfery będą się stykać, co przy rozszerzalności cieplnej szkła kończy się pęknięciem. Pierwszy rząd układa się na warstwie zaprawy o grubości około 1 cm, każdy kolejny – na świeżej, ale już związanej warstwie. Nie murować całej ścianki na raz – maksymalnie trzy rzędy dziennie. Przerwa technologiczna to 24 godziny.

Montaż prowadnicy i pierwsze skrzydło Zacznij od górnej prowadnicy. Przykręć ją do sufitu lub do belki nośnej przez kołki rozporowe, sprawdzając poziomnicą w dwóch kierunkach. Dolna prowadnica to zwykle listwa wpuszczana w podłogę albo mocowana na jej powierzchni — wersja wpuszczana wymaga wyfrezowania rowka przed układaniem podłogi. Do prowadnicy wsuń wózki i zawieś skrzydło. Dopiero teraz dokręć śruby regulacyjne, żeby skrzydło zwisało równo i nie dotykało podłogi na całej długości.

Taflę ryflowaną mocuje się w profilu aluminiowym z uszczelką gumową. Nie wkładaj szkła na siłę — uszczelka ma je trzymać, a nie klinować. Przy ściankach dzielonych na kilka segmentów zachowaj między nimi kilkumilimetrowy odstęp dylatacyjny. Szkło pracuje pod wpływem temperatury i bez tej szczeliny naprężenia potrafią doprowadzić do pęknięcia narożnika.

Ryflowane szkło rozprasza światło i zasłania to, co dzieje się za ścianką, ale nadal je przepuszcza. Dzięki temu przedpokój nie zamienia się w ciemny tunel. Zanim zaczniesz montaż, sprawdź, czy podłoga i sufit są w poziomie — odchyłka większa niż kilka milimetrów na metr oznacza, że prowadnica drzwi przesuwnych będzie pracować krzywo, a skrzydło zacznie ocierać o framugę.

Jeśli w łazience jest okno, rozszczelnij je na stałe — uchylenie skrzydła nawet o dwa milimetry poprawia wymianę powietrza. W blokach z plastikowymi oknami warto zamontować nawiewniki ciśnieniowe, które wpuszczają powietrze tylko przy podciśnieniu. Kratkę wywiewną zdejmij i wyczyść: osad z kurzu i tłuszczu potrafi zmniejszyć przekrój nawet o połowę. Sprawdź też, czy kratka nie jest zasłonięta przez szafkę, lustro albo pralkę ustawioną tuż pod przewodem. Odległość od kratki do przeszkody powinna wynosić co najmniej 30 cm — inaczej powietrze „odbija się" i wraca do łazienki.

Najczęstsze błędy to montaż prowadnicy bez sprawdzenia poziomu, zbyt mocne dokręcenie elementów dociskowych oraz brak odbojnika na końcu toru. Bez odbojnika skrzydło uderza w ścianę i po kilku miesiącach wyszczerbia krawędź. Drugi typowy problem to montaż na płycie gipsowo-kartonowej bez wzmocnienia — szkło jest ciężkie i po roku taka ścianka się odkształca. Jeśli nie masz pewności co do nośności podłoża, zamontuj prowadnicę do belki stalowej zakotwionej w stropie.

Zamówienie szkła poprzedź dokładnym pomiarem. Ryflowanie wykonuje się na jednej stronie tafli, więc ustal, która ma być widoczna od strony pokoju, a która od przedpokoju. Grubość dobierz do wysokości ścianki: przy taflach powyżej dwóch metrów potrzebne jest szkło hartowane o większej grubości albo dodatkowe wzmocnienie konstrukcji. Krawędzie muszą być szlifowane, inaczej przy dotyku łatwo o skaleczenie.