Hydroizolację wykonuj jako powłokę ciągłą, również na ścianach do wysokości co najmniej 15–20 cm, a przy drzwiach balkonowych wyżej. Najpierw grunt, potem dwie warstwy masy, najlepiej na podłożu wzmocnionym siatką w narożnikach i przy krawędziach. Nakładaj je na krzyż, czekając na wyschnięcie pierwszej. Nie rozcieńczaj masy „na oko", bo stracisz jej parametry. Sprawdź szczelność zalewając niewielką ilość wody i obserwując, czy nie przesiąka — najprościej zrobić to przed ułożeniem płytek.

Typowe błędy: montaż bez spadku, zbyt duża ilość pianki pod cienką płytą, brak dylatacji przy ścianach i przy ramie okna. Parapet nie może być wciśnięty na siłę — musi mieć luz, bo materiał pracuje pod wpływem temperatury. Nie przykręcaj go wkrętami przez wierzch, jeśli nie chcesz widocznych łbów; lepiej użyć kleju montażowego i podparcia. Po montażu sprawdź, czy okno otwiera się swobodnie i czy nie ociera o krawędź. Jeśli parapet jest nad grzejnikiem, zostaw szczelinę, żeby ciepło mogło krążyć — inaczej grzejnik będzie grzał szybę, a nie pomieszczenie.

Projektowanie rozstawy profili zaczynasz od wyznaczenia linii na podłodze i suficie. Użyj poziomicy krzyżowej i sznurka, a nie „na oko". Skrajne profile mocujesz do ścian nośnych przez taśmę, kołki rozporowe w rozstawie nie większym niż 50 cm. Profile pionowe ustawiasz co 40 cm lub 60 cm — ta druga wartość jest dopuszczalna tylko przy jednowarstwowej okładzinie z płyt o standardowej grubości i niewielkim obciążeniu. Pamiętaj o zostawieniu miejsca na instalacje: przewody prowadź w rurach osłonowych, a nie luzem między wełną.

Antresola do spania w mieszkaniu w bloku kusi, gdy brakuje metrów. Zanim jednak cokolwiek zamówisz, sprawdź wysokość pomieszczenia. Dobre warunki zaczynają się przy około 3 metrach od podłogi do sufitu. Przy 2,7 metra antresola nadal jest możliwa, ale tylko wtedy, gdy pod nią zostanie co najmniej 2 metry do chodzenia, a nad nią około 1 metra do siedzenia. Poniżej tych wartości spanie na górze zamienia się w czołganie, a parter w klatkę. Zmierz też realną wysokość, a nie tę z dokumentów — w blokach z lat 70. i 80. różnice kilkunastu centymetrów są normą.

Najczęstszy błąd to regulowanie temperaturą zasilania, czyli kombinowanie przy zaworach w piwnicy lub na klatce. To nie twoja strefa. Od tego jest automatyką w węźle cieplnym i nastawy hydrauliczne. Twoja rola ogranicza się do głowic na grzejnikach i ewentualnie zaworów odcinających przy nich. Jeśli w mieszkaniu jest zimno mimo odkręconych głowic, sprawdź, czy grzejnik jest odpowietrzony. Powietrze w instalacji potrafi zablokować przepływ w połowie kaloryfera i wtedy żadna regulacja nie pomoże.

Parapet wewnętrzny w bloku wymienia się zwykle przy okazji wymiany okien albo remontu. Najpierw trzeba ustalić, czy stary parapet jest tylko ozdobą, czy elementem konstrukcyjnym. W typowym bloku z wielkiej płyty parapet to najczęściej dokręcona lub wmurowana płyta, którą można zdemontować bez naruszania ściany. Zanim cokolwiek zamówisz, sprawdź, czy pod parapetem nie biegnie instalacja elektryczna albo gazowa — wtedy demontaż wymaga ostrożności i odcięcia zasilania.

Montaż zacznij od usunięcia starego parapetu. Podważ go łomem, podkładając deskę, żeby nie uszkodzić tynku. Oczyść wnękę z gruzu i pyłu, wyrównaj zaprawą, jeśli są ubytki. Nowy parapet osadzaj na podkładkach dystansowych, żeby uzyskać spadek 2–3 mm na metr w stronę pomieszczenia — woda z okna nie będzie stać na parapecie. Szczelinę pod parapetem wypełnij pianką niskoprężną, ale nie całą na raz, bo pianka rozpręża się i może wygiąć płytę. Po związaniu obetnij nadmiar, a szparę przy ścianie zamaskuj silikonem akrylowym. Końcówki parapetu przy ścianach uszczelnij, żeby nie wpadał tam kurz.

Konstrukcję najczęściej wykonuje się ze stalowych profili zamkniętych i sklejki antypoślizgowej albo z drewna konstrukcyjnego. Stal daje mniejszą grubość, drewno — łatwiejszy montaż. Rozstaw belek nośnych przyjmij maksymalnie co 50 centymetrów, a na płycie podłogowej połóż warstwę wyciszającą. To kluczowe w bloku: bez niej każdy krok na górze słyszą sąsiedzi. Punkty podparcia rozłóż tak, by nie wiercić w ścianach zewnętrznych ani w stropie. Jeśli musisz oprzeć konstrukcję o ścianę, użyj podkładek gumowych i śrub w kołkach rozporowych w ścianie działowej, nigdy w nośnej.

Montaż okapu podszafkowego w kuchni w bloku sprowadza się do trzech rzeczy: sprawdzenia, co jest w ścianie i w szafce, wyprowadzenia powietrza oraz sztywnego zamocowania korpusu. Zacznij od ustalenia, czy okap będzie pracował w trybie wyciągowym, czy w pochłaniaczu z filtrem węglowym. W bloku z wentylacją grawitacyjną podłączenie okapu do wspólnego kanału jest zabronione, jeśli nie masz osobnego przewodu. W praktyce oznacza to, że najczęściej wybierasz wersję z filtrem, a powietrze wraca do kuchni przez kratki w korpusie.