Po montażu przetestuj podnoszenie bez materaca, potem z materacem. Jeśli pojawia się zacinanie, sprawdź, czy prowadnice nie są skręcone pod kątem — nawet 2–3 mm odchylenia powodują, że rolki hamują. Nasmaruj prowadnice smarem silikonowym, nie olejem, który łapie kurz. Dokręć śruby mocujące mechanizm do ramy po pierwszych dwóch tygodniach użytkowania, bo drewno się układa.

Odpływ i zawór wody to miejsce, gdzie ludzie popełniają kosztowne błędy. Wąż odpływowy nie może być zagięty pod kątem prostym ani wciśnięty w rurę na siłę. Jeśli pralka stoi obok zlewozmywaka, podłącz ją do syfonu przez osobną króćwę z odpowietrzeniem, a nie do tej samej rury co zlew. Inaczej przy spuszczaniu wody z pralki zlewozmywak zacznie bulgotać, a syfon zaciągnie powietrze. Zawór wody umieść w dostępnym miejscu — nie za pralką, do której nie da się dostać bez wyciągania sprzętu.

W listwie prowadź osobno obwód 24 V i osobno 230 V, jeśli oba występują. Nie układaj ich równolegle w jednym korytku bez przegrody — indukowane zakłócenia od kabli sieciowych potrafią psuć pracę czujników i sterowników. Zachowaj odstęp co najmniej kilku centymetrów albo użyj listwy z dwiema komorami. Przewody 24 V nie muszą być ekranowane, ale jeśli prowadzisz sygnały czujników lub sterowania, ekranowanie i uziemienie jednego końca ekranu zmniejsza liczbę fałszywych zadziałań. Połączenia rób w puszkach lub złączach, nie „na skrętkę" pod listwą.

Zanim cokolwiek przykleisz, sprawdź podłoże. Ściana musi być sucha, odkurzona i zagruntowana. Jeśli jest krzywa, wyrównaj ją gipsem lub płytą, bo panele nie maskują nierówności — podkreślają je cieniem. Odczekaj co najmniej kilka dni po malowaniu podłoża, żeby wilgoć nie zamknęła się pod okładziną. W pomieszczeniach wilgotnych, takich jak łazienka, wybierz materiał odporny na parę wodną i wentyluj pomieszczenie po montażu.

Drugi wymiar, o którym się zapomina, to szerokość światła korpusu. Prowadnice mają ściśle określone odległości od boku szafki do boku pudełka. Jeśli odejmiesz milimetry na oko, każda szuflada dostanie inny luz. Po roku drewno lub płyta zmieni wymiary o ułamek milimetra i jedna szuflada zacznie trzeć, a druga będzie miała wyczuwalny luz. Zmierz światło w trzech miejscach — na górze, w połowie i na dole — i przyjmij najmniejszą wartość.

Sprawdzone w małych salonach są modele o wąskiej linii, wysokim oparciu i podłokietnikach nie szerszych niż 12 cm oraz foteliki uszaki, które mieszczą się w narożniku. Przy kanapie dwuosobowej fotel nie powinien być od niej szerszy — inaczej zaburzy proporcje. Zanim kupisz, wykonaj próbę na podłodze: odrysuj kredą lub taśmą obrys fotela w miejscu docelowym i przejdź obok. Jeśli przejście jest mniejsze niż 60 cm, szukaj modelu o mniejszym rozstawie lub zmień ustawienie mebli. Lepiej odpuścić jeden fason niż codziennie omijać mebel bokiem.

Zmierz taśmą trzy rzeczy: szerokość i głębokość miejsca, w którym fotel ma stać, oraz szerokość najwęższego przejścia na drodze od drzwi wejściowych do tego punktu. Typowy fotel ma 70–90 cm szerokości i 80–95 cm głębokości, ale po rozłożeniu mechanizmu głębokość rośnie nawet do 160–180 cm. W salonie 18–25 m² fotel o szerokości 80 cm jest zwykle bezpiecznym maksimum. Zostaw co najmniej 60 cm wolnej przestrzeni przed fotelem i 40–50 cm z boku, żeby dało się przejść i wygodnie wstać.

Fotel wypoczynkowy w salonie do 55 m² to nie mebel, który „jakoś się wciśnie". Najczęstszy błąd polega na kupnie sprzętu pod wrażeniem wyglądu w sklepie albo zdjęcia w internecie, a potem okazuje się, że blokuje przejście, dominuje nad kanapą i psuje proporcje pomieszczenia. Zacznij od pomiaru, nie od przeglądania ofert.

Mechanizm, który nie zniszczy podłogi ani ściany W małym salonie sprawdzają się foteliki z funkcją relaksu, rozkładane do pozycji leżącej oraz modele z podnóżkiem. Zanim wybierzesz, sprawdź, jak mechanizm pracuje: czy odchylanie odbywa się do tyłu (potrzebuje 15–25 cm odstępu od ściany) czy do przodu (wtedy fotel może stać przy samej ścianie, ale zajmuje więcej miejsca z przodu). Mechanizmy sprężynowe i dźwigniowe bywają trwalsze od prostych zatrzasków, a przy tym cichsze. Usiądź w fotelu i sprawdź, czy po odchyleniu nie uderzasz łokciem o ścianę lub szafkę — to najczęstszy błąd przy ustawianiu przy ścianie.

Tkanina ma większe znaczenie, niż się wydaje. W małych wnętrzach jasne, gładkie materiały optycznie je powiększają, ciemne i wzorzyste zagęszczają przestrzeń. Tkaniny o splocie gęstym i podwyższonej odporności na ścieranie wytrzymają codzienne używanie, a te z domieszką tworzyw sztucznych łatwiej wyczyścić. Welur i plusz wyglądają efektownie, ale zbierają kurz i sierść. Skóra i ekoskóra są łatwe w utrzymaniu, jednak zimą bywają chłodne. Jeśli w domu są zwierzęta lub małe dzieci, wybierz tkaninę z możliwością zdjęcia i prania pokrowca albo przynajmniej z impregnacją.