Dobór czujnika do pomieszczenia zaczyna się od kubatury, ale nie od samej liczby metrów sześciennych. Liczy się przede wszystkim sposób wymiany powietrza. W małej łazience z wentylacją mechaniczną i w dużym salonie z rekuperacją panują zupełnie inne warunki niż w piwnicy z grawitacyjnym kanałem. Zanim cokolwiek kupisz, ustal, ile powietrza faktycznie przepływa przez pomieszczenie w ciągu godziny. Bez tego każdy wybór będzie zgadywaniem.

Przy zakupie nowego czujnika sprawdź, czy ma aktualną datę produkcji, a nie leżak magazynowy. Nie kupuj urządzeń bez oznaczenia zgodności z normą ani takich, które nie mają przycisku test i sygnalizacji końca życia. Po zamontowaniu wykonaj test, a potem ustaw przypomnienie w kalendarzu na rok przed upływem terminu wymiany. Najczęstszy błąd to odkładanie wymiany „na później", bo czujnik „ jeszcze działa". W praktyce działa tylko do momentu, w którym przestaje — a wtedy zwykle nie ma już czasu na reakcję.

Przy montażu użyj kołków i wkrętów dobranych do podłoża, a przy sufitach podwieszanych — wspornika lub taśmy montażowej, nie samego kleju. Po zamontowaniu odczekaj kilka minut i naciśnij przycisk testowy. Jeśli czujnik jest zasilany bateryjnie, zapisz datę wymiany na obudowie. Urządzenia sieciowe podłącz zgodnie z instrukcją i nie mieszaj ich z obwodami oświetlenia, chyba że producent na to pozwala. Raz w miesiącu odkurz szczelinę czujnika, żeby kurz nie tłumił czujności.

Wymiana baterii „przed" ma sens tylko wtedy, gdy wiesz, przed czym dokładnie. Najczęstszy błąd to traktowanie tego jako uniwersalnej zasady: użytkownik słyszał, że ogniwa należy wyjmować na noc, na czas wyjazdu albo przed dłuższym nieużywaniem, i stosuje tę radę do wszystkich urządzeń. Tymczasem skutki bywają odwrotne do zamierzonych — jedne sprzęty faktycznie powinny zostać bez zasilania, inne wręcz przeciwnie, bo bez baterii tracą ustawienia, zegar albo dane konfiguracyjne.

Podstawowa zasada: czujnik montuje się na suficie lub wysoko na ścianie, nie dalej niż 30 centymetrów od sufitu. Dym unosi się pionowo, więc im wyżej czujnik, tym szybciej się o niego otrze. W pomieszczeniach o wysokości powyżej trzech metrów różnica robi się większa i wtedy lepiej trzymać się sufitu. Na skośnym suficie czujnik umieszcza się w najwyższym punkcie, ale nie w samym szczycie kalenicy — tam gromadzi się bezużyteczne, chłodne powietrze.

Większość czujników pada nie dlatego, że się zużyły, ale dlatego, że przez miesiące nikt ich nie dotknął. Osad, pył, tłuszcz i produkty utleniania tworzą na powierzchni pomiarowej warstwę, która z czasem zmienia wskazania, a potem trwale uszkadza element. Regularne czyszczenie to najtańszy sposób na wydłużenie życia czujnika — pod warunkiem, że robi się je świadomie, a nie „jak leci".

Większość pożarów w mieszkaniach zaczyna się w nocy, gdy domownicy śpią. Czujnik dymu nie zapobiega zapłonowi, ale skraca czas reakcji do kilkunastu sekund. Źle umieszczony czujnik może zadziałać za późno albo wcale, dlatego warto zaplanować miejsca jego montażu, zanim kupi się pierwsze urządzenie.

Nie montuj czujnika w odległości mniejszej niż metr od ścian i narożników — tam powietrze krąży słabo i dym dociera później. Unikaj też miejsc przy otworach wentylacyjnych, kratkach nawiewnych i wiszących lampach. Przeciąg potrafi zdmuchnąć dym zanim dotknie komory czujnika. Nie zasłaniaj urządzenia półkami, firanami ani dekoracjami. Czujnik optyczny działa tym lepiej, im swobodniej otacza go powietrze.

Kiedy wyjęcie baterii przed czymś naprawdę pomaga Wyjmowanie ogniw ma trzy uzasadnione powody. Pierwszy to uniknięcie wycieku elektrolitu, gdy sprzęt nie będzie używany przez tygodnie lub miesiące — dotyczy to zwłaszcza baterii alkalicznych i cynkowo-węglowych, które starzeją się nawet bez obciążenia. Drugi to przerwanie powolnego rozładowywania przez ukryty pobór prądu, typowy dla urządzeń z podświetleniem lub zdalnym sterowaniem. Trzeci to bezpieczeństwo: ogniwa w sprzęcie pozostawionym w miejscu, gdzie może dojść do przegrzania, lepiej wyjąć zawczasu. W tych przypadkach „przed" oznacza przed odłożeniem na półkę, przed wyjazdem i przed sezonem, w którym sprzęt nie będzie potrzebny.

Na koniec: przejdź po mieszkaniu z taśmą mierniczą i sprawdź, czy w każdym pomieszczeniu sypialnym oraz na drodze ewakuacyjnej jest czujnik w zasięgu słuchu. Lepiej mieć o jedno urządzenie za dużo niż o jedno za mało.

Samo czyszczenie rób krótkimi ruchami, bez dociskania. Powierzchnię pomiarową przemyj raz, a nie „na zapas". Jeśli osad jest twardy, zwilż go i poczekaj kilkanaście sekund, zamiast zdrapywać. Nigdy nie używaj ostrych narzędzi, druciaków ani papieru ściernego — nawet najmniejsze zarysowanie zmienia charakterystykę czujnika. Po czyszczeniu pozostaw element do całkowitego wyschnięcia, zanim włożysz go z powrotem. Wilgoć w gnieździe to częsta przyczyna zwarć i korozji styków.