Skuteczne rozwiązanie to przezroczyste nakładki z twardego tworzywa, przykręcane albo przyklejane mocną dwustronną taśmą konstrukcyjną do płaskiej powierzchni blatu, a nie do krawędzi. Ważne, żeby nie miały zapachu i nie odstawały choćby na milimetr — każda szczelina zachęca do podważania zębami. Przy meblach z drewna olejowanego odpuść sobie klejenie na stałe, bo przy zdejmowaniu zniszczysz wykończenie. Lepiej użyć nakładek wciskanych na róg, które można zdjąć bez śladu.

Typowe błędy, które utrwalają problem: zostawianie kosza otwartego na noc, wyrzucanie resztek jedzenia do zwykłego worka na wierzchu, ustawianie pojemnika tam, gdzie stał wcześniej, i liczenie, że kot sam się odzwyczai. Drugi częsty błąd to zakładanie worka wystającego poza krawędź — kot zahacza o niego pazurem i wyciąga zawartość. Trzecia pomyłka: kupno kosza na tyle dużego, że kot może do niego wejść całym ciałem. Nawet jeśli teraz tego nie robi, przy pierwszej okazji sprawdzi, czy się zmieści.

Uważaj na upał i wentylację. Klatka stojąca w słońcu albo przy kaloryferze to nie miejsce do odpoczynku. Nie przykrywaj jej szczelnie kocem w lecie, nie stawiaj obok głośnego sprzętu. Pies potrzebuje w klatce miejsca, żeby stanąć, obrócić się i wyciągnąć łapy. Jeśli musi się wciskać, jest za mała. Nie zostawiaj w środku obroży ani szelek, które mogą zaczepić się o pręty. Nie wkładaj tam misek z wodą na długi czas, bo się wyleje i zrobi się mokro.

Trzeci element to rytm dnia. Koty wybierają miejsca, w których nikt ich nie dotyka w trakcie snu. Legowisko w przedpokoju, przez który ciągle ktoś przechodzi, będzie omijane, choćby było idealne pod każdym innym względem. Obserwuj, gdzie pupil zasypia sam z siebie — to najczęściej najlepsze miejsce na posłanie. Nie przenoś go siłą. Zamiast tego połóż tam koc, na którym kot wcześniej spał, i daj mu kilka dni na oswojenie.

Gdzie ustawić kosz, żeby kot przestał do niego wchodzić Miejsce ma większe znaczenie niż sama konstrukcja. Nie stawiaj kosza przy kuchence, blacie ani przy miskach z jedzeniem — to właśnie tam kot kręci się najczęściej. Dobrym rozwiązaniem jest szafka z zamykanymi drzwiczkami albo wnęka, do której kot nie ma swobodnego dostępu. Jeśli kosz musi stać na widoku, ustaw go w kącie, tyłem do ściany, tak aby nie dało się go przewrócić ani podważyć pokrywy od boku. Sprawdź też, czy pojemnik nie stoi w miejscu, przez które kot przechodzi, żeby dostać się do okna czy kuwety — wtedy będzie próbował go omijać, a przy okazji wchodzić na niego.

Najważniejszy jest wybór pojemnika. Kosz z klapą uchylną, która domyka się sama, sprawdza się słabo, bo kot potrafi ją otworzyć łapą lub nosem. Lepiej działa pokrywa wciskana z uszczelką albo pojemnik z pedałem i dociskiem. Zwróć uwagę na wysokość: kosz niższy niż 40 cm to zaproszenie do wejścia. Wyższy, wąski i stabilny ma znacznie mniejsze szanse na przewrócenie. Jeśli masz kocura lubiącego się wspinać, postaw na model z obciążoną podstawą — inaczej pojemnik wyląduje na podłodze przy pierwszej próbie dostania się do środka.

Na koniec: jeśli pies panicznie boi się klatki, wyje, ślini się, próbuje się wydostać, to nie jest kwestia uporu. To sygnał, że metoda jest zła albo że problem jest głębszy. Wtedy warto odpuścić klatkę na rzecz kojca lub osobnego pokoju i pracować nad lękiem separacyjnym spokojnie, krok po kroku, bez pośpiechu.

Jeśli kot nadal próbuje wchodzić, nie karz go krzykiem ani wodą — to zwykle zwiększa stres i utrwala zachowanie. Zamiast tego usuń przyczynę: zamknij dostęp do resztek, przenieś kosz w miejsce, gdzie kot nie ma powodu zaglądać, i zapewnij mu inne kryjówki oraz miejsce do obserwacji. Wiele kotów wchodzi do kosza z nudy lub z braku własnej bezpiecznej przestrzeni. Gdy dostaną własne pudełko, półkę przy oknie albo drapak, zainteresowanie pojemnikiem maleje samo. Efekt pojawi się szybciej, gdy zmienisz zarówno kosz, jak i jego otoczenie, niż gdy ograniczysz się do jednej poprawki.

Klatka nie zastąpi spaceru, treningu i kontaktu. Pies, który ma za mało ruchu, będzie niszczył nawet najlepiej urządzone legowisko. Jeśli zostajesz w domu i pies śpi na kanapie, nie zamykaj go w klatce „dla zasady". Klatka ma być miejscem wyboru, a nie jedynym miejscem, w którym pies może przebywać. Gdy wprowadzasz ją po raz pierwszy, zaplanuj kilka dni spokoju w domu — bez gości, bez wyjazdów, bez hałasów. Wtedy najłatwiej zbudować dobre skojarzenie.

Najskuteczniejsze jest działanie wyprzedzające. Obcinaj psu pazury co dwa–trzy tygodnie, a nie raz na kwartał — im krótsze, tym mniejsza dźwignia przy wbijaniu się w powierzchnię. Naucz psa wchodzenia na mebel po niskim stopniu lub specjalnej rampie; wtedy pazury nie startują z rozbiegu i nie wbijają się pionowo. Jeśli pies ma zwyczaj drapać obicie przed ułożeniem się, połóż na jego miejscu koc lub narzutę, która przyjmie pierwsze uderzenie. To najprostszy sposób, żeby chronić powłokę bez zmiany wystroju.