Kot nie wybiera rogu sofy ani fotela przypadkowo. Drapanie to nie złośliwość, lecz zachowanie zapisane w jego biologii: znaczenie terytorium, dbanie o pazury i rozładowanie napięcia. Róg mebla ma jednak cechy, które czynią go wyjątkowo atrakcyjnym — i to da się wytłumaczyć bez odwoływania się do kocich kaprysów.

Jeśli zapach utrzymuje się mimo częstego sprzątania, sprawdź, czy kuweta nie jest za mała i czy kot nie oddaje moczu poza nią — to bywa sygnał problemu zdrowotnego, na przykład zapalenia pęcherza. Wtedy żadne zmiany w higienie nie pomogą, potrzebna jest wizyta u weterynarza. Warto też zajrzeć pod kuwetę: mocz potrafi wsiąknąć w fugi, wykładzinę lub deskę podłogową i śmierdzieć długo po umyciu kuwety.

Zacznij od obserwacji, a nie od zgadywania. Postaw posłanie w miejscu, które kot już zna i chętnie odwiedza, ale nie na środku pokoju. Zostaw je na dwa, trzy dni i notuj, co się dzieje. Kot, któremu jest wygodnie, wchodzi do środka całym ciałem, układa się, podwija łapy i zostaje dłużej niż minutę. Jeśli tylko obwąchuje brzeg, siada na krawędzi albo kładzie się obok, to nie znaczy jeszcze, że posłanie jest złe. Znaczy, że coś mu przeszkadza.

Zapach w mieszkaniu nie bierze się z samej obecności kota, tylko z reakcji chemicznych zachodzących w kuwecie. Mocz zawiera mocznik, który pod wpływem bakterii rozkłada się do amoniaku, a kał wydziela siarkowodór i merkaptany. Im dłużej te związki leżą w żwirku, tym mocniej przenikają do powietrza i wchodzą w tkaniny. Dlatego pierwszym krokiem nie jest zakup pochłaniacza, tylko skrócenie czasu kontaktu odchodów z podłożem.

Dobrym rozwiązaniem jest róg pomieszczenia, ale taki, z którego pies widzi wejście i większość pokoju. Wtedy ma plecy osłonięte ścianą, a jednocześnie kontroluje, kto wchodzi. To układ, który psy wybierają instynktownie — dlatego warto podsunąć legowisko właśnie w taki kąt, zamiast stawiać je na środku pokoju, gdzie zwierzę czuje się odsłonięte z każdej strony. Jednocześnie nie wciskaj posłania w ciasną wnękę za szafą, bo pies nie będzie miał jak się na nim swobodnie położyć i wstać.

Do tego dochodzi zapach. Róg mebla to miejsce, przez które przechodzi się najczęściej — przy wejściu do pokoju, obok przejścia, w punkcie widocznym z kilku stron. Kot znakuje je gruczołami między palcami i na pyszczku. Im bardziej uczęszczane miejsce, tym większa wartość takiego znacznika. Dlatego drapanie pojawia się właśnie tam, a nie w kącie za szafą, gdzie nikt nie zagląda.

Gdy zapach jest głębiej, użyj sody oczyszczonej. Rozsyp cienką warstwę na tkaninie, zostaw na kilkanaście minut, a potem dokładnie odkurz. Soda wiąże cząsteczki zapachu, ale tylko na powierzchni. Najczęstszy błąd to zostawienie sody na tkaninie na całą noc — wilgoć z powietrza sprawia, że soda się zbryla i zostawia białe ślady, które trudno usunąć z ciemnych materiałów. Drugi błąd to odkurzanie mokrej tkaniny. Odkurzacz wciąga wtedy zapach do wnętrza i rozprowadza go po całym pomieszczeniu.

Typowy błąd to karanie kota za drapanie lub odganianie go, gdy tylko podejdzie do mebla. Kot nie rozumie związku między karą a czynnością wykonaną minutę wcześniej; uczy się jedynie, że obecność człowieka przy meblu jest nieprzyjemna. Drugi częsty błąd: zakrywanie rogu kocem albo folią bez dania kotu alternatywy. Wtedy drapanie przenosi się na inny róg, zasłonę albo framugę. Trzeci: kupno drapaka w tym samym miejscu, w którym kot już drapał — to zwykle za mało, by zmienił nawyk.

Najskuteczniejsze rozwiązanie łączy trzy działania. Ustaw obok draperii lub rogu stabilny słupek wysoki na co najmniej długość wyciągniętej łapy kota, z materiałem o wyraźnym splocie, np. plecionką sizalową. Postaw go dokładnie tam, gdzie kot drapie — nie w kącie, ale na drodze jego przejścia. Na czas nauki osłoń róg tapicerki materiałem o gładkiej fakturze albo cienką matą, która nie daje pazurkowi oporu. Gdy kot zacznie korzystać ze słupka, nagradzaj go spokojnie, bez podnoszenia głosu, i stopniowo odsłaniaj mebel.

Warto też przyciąć pazury. Regularne skracanie ostrych końcówek zmniejsza szkody, ale nie usuwa potrzeby drapania — kot nadal będzie znaczył i rozciągał ciało. Samo cięcie nie rozwiąże problemu, jeśli w pobliżu nie ma dobrego drapaka. Obserwuj, którą łapą i w jakiej pozycji kot drapie: jeśli robi to nisko, wystarczy niski słupek; jeśli na stojąco, potrzebny jest wysoki i ciężki, by się nie przewracał. Dopasowanie drapaka do sposobu, w jaki kot już się zachowuje, daje więcej niż zmuszanie go do nauki od zera.

Co sprawia, że róg tapicerki jest lepszy od drapaka Przede wszystkim stabilność. Róg sofy czy narożnika stoi nieruchomo, gdy kot wbija pazury i ciągnie ciało do przodu. Tanie drapaki z krótkim słupkiem chwieją się przy każdym szarpnięciu, więc kot szybko je porzuca. Drugi powód to faktura. Tkanina obiciowa o gęstym splocie daje opór podobny do kory drzewa — pazur wchodzi w nią z wyczuwalnym „chrupnięciem", a to właśnie ten opór kotu potrzebuje. Trzeci: wysokość i pozycja. Róg często znajduje się na wysokości kociej piersi, co pozwala drapać na wyprostowanych przednich łapach, bez podnoszenia się na palce.