Nie zapominaj o tym, co kot robi w ukryciu. Kuweta nie powinna stać w przejściu ani w miejscu, gdzie kot jest zaglądany. Zasłoń ją z dwóch stron, ale zostaw otwarte wejście i dobrą wentylację. To samo dotyczy miski z wodą — kot pije chętniej, gdy nikt go przy tym nie obserwuje. Jeśli w domu jest kilka kotów, każdy powinien mieć własną kryjówkę i własny punkt obserwacyjny. Wspólne legowisko na siłę kończy się tym, że jeden kot przestaje z niego korzystać.

Powrót ze spaceru zaczyna się jeszcze przed wyjściem z domu. Najczęstszy błąd to trzymanie smyczy, obroży i ręcznika w trzech różnych miejscach: smycz na haczyku w przedpokoju, obroża na szafce, ręcznik w łazience. Gdy pies wraca mokry i podekscytowany, biegasz po mieszkaniu, a on w tym czasie otrzepuje się na kanapie albo wybiega na klatkę. Zanim wypracujesz jakikolwiek rytuał, ustal jedno miejsce — najlepiej przy drzwiach wejściowych, po tej stronie, gdzie zwykle zdejmujesz buty.

Zapach jest ważniejszy niż wygląd. Koty unikają miejsc, które pachną detergentem, nowym plastikiem albo innym zwierzęciem. Nowe legowisko warto najpierw przewietrzyć i przetrzeć szmatką, którą wcześniej przetarłeś kocie kąty. Nie pierz posłania w intensywnych płynach zapachowych — wystarczy delikatny detergent i dokładne wypłukanie. Jeśli kot nagle omija miejsce, w którym spał od miesięcy, sprawdź, czy nie zmienił się tam zapach: nowy proszek do podłóg, odświeżacz, środek czyszczący.

Podstawowy błąd to traktowanie spaceru jako szybkiego obchodu wokół bloku. Pies potrzebuje węszenia — to dla niego odpowiednik czytania gazety. Jeśli przez cały spacer ciągniesz go do przodu, odbierasz mu najważniejszą część. Zamiast zmieniać trasę, zmień tempo: pozwól psu stać przy jednym słupie przez dwie minuty i wąchać. To brzmi banalnie, ale większość psów po takim spacerze wraca spokojniejsza niż po godzinie marszu.

Na koniec: nie urządzaj kąta kota raz i nie zostawiaj go bez zmian. Obserwuj, gdzie kot faktycznie spędza czas, a potem dostosuj otoczenie do jego wyborów. Czasem wystarczy przenieść legowisko o metr albo zasłonić jedną stronę ściereczką. Kot pokaże ci, czego mu brakuje — trzeba tylko patrzeć, a nie zgadywać.

Kolejność ma znaczenie. Najpierw zdejmujesz obrożę lub szelki — ale dopiero po zamknięciu drzwi. Potem wycierasz łapy, zaczynając od przednich, bo pies stoi wtedy stabilniej. Dopiero na końcu wycierasz brzuch i boki, jeśli są mokre. Typowy błąd to wycieranie w pośpiechu samego spodu łap, podczas gdy między palcami zostaje błoto, które po wyschnięciu zamienia się w twarde grudki i powoduje otarcia. Drugi błąd: puszczanie psa ze smyczy natychmiast po przekroczeniu progu. Nawet najspokojniejszy pies wraca do domu pobudzony zapachami i może wpaść na meble albo przewrócić miskę z wodą.

Zapięcie obroży sprawdzaj raz w tygodniu. Metalowe klamry i plastikowe zatrzaski zużywają się tak samo jak smycze — poluzowane oczko potrafi puścić w najmniej oczekiwanym momencie, na przykład gdy pies szarpnie na widok innego zwierzęcia. Jeśli smycz ma karabińczyk, obejrzyj sprężynę: gdy zacina się przy otwieraniu, wymień smycz, zamiast czekać, aż rozłączy się w trakcie spaceru. Ręcznik pierz co drugi, trzeci spacer, w temperaturze podanej na metce; ręczniki frotte z wysokim włosiem chłoną wodę lepiej niż cienkie, ale dłużej schną.

Co daje twarda podłoga pod legowiskiem i jak to zmienić Podłoże pod legowiskiem działa jak druga warstwa amortyzacji. Legowisko z wypełnieniem 5–8 cm pianki lub granulatu rozkłada nacisk, ale tylko wtedy, gdy samo nie leży na sztywnym podłożu. Na płytkach pies zapada się w legowisko głębiej, a nacisk i tak przenosi się na podłogę. W praktyce oznacza to, że nawet dobre legowisko na twardym podłożu traci część właściwości. Rozwiązanie jest proste: między legowisko a podłogę włożyć matę z pianki o grubości 2–3 cm albo koc złożony na cztery warstwy. Taka przekładka redukuje wibracje i nacisk punktowy, szczególnie pod łokciami i biodrami.

Trzy strefy, które kot powinien mieć Pierwsza to miejsce odpoczynku — najlepiej na wysokości, np. na szczycie regału, półce nad biurkiem albo parapecie z zabezpieczoną siatką. Druga to kryjówka — ciemna, ciasna i osłonięta z co najmniej dwóch stron. Świetnie sprawdza się dolna półka szafki, karton postawiony bokiem do ściany albo legowisko wciśnięte pod łóżko. Trzecia strefa to punkt obserwacyjny przy oknie, skąd kot może patrzeć na ptaki i ulicę. Nie muszą być w jednym miejscu. Ważne, żeby kot miał wybór i żeby żadna z tych stref nie stała na przejściu, przy drzwiach wejściowych czy przy miskach.

Powrót ze spaceru to moment, w którym najłatwiej o bałagan. Mokra smycz ląduje na krześle, obroża na szafce, ręcznik gdzieś w przedpokoju. Następnego dnia szukasz tego po całym mieszkaniu, a pies czeka przy drzwiach. Rozwiązanie nie polega na większej dyscyplinie, ale na jednym, stałym punkcie przy wejściu, gdzie wszystko ma swoje miejsce.