Drugi czynnik to sam żwirek. Żwirki zbrylane sprawdzają się tylko wtedy, gdy warstwa ma co najmniej pięć centymetrów grubości — na trzech centymetrach mocz spływa na dno i zostaje pod spodem. Żwirki silikonowe i drewniane zatrzymują zapach inaczej: pochłaniają wilgoć, ale po nasiąknięciu same zaczynają nieprzyjemnie pachnieć. Niezależnie od rodzaju wymiana całego wsadu jest konieczna co tydzień lub dwa, a nie dopiero wtedy, gdy kuweta wyraźnie śmierdzi.

Zapach z miski psa bierze się prawie zawsze z jednego powodu: tłuszcz i białko z karmy osadzają się na ściankach i w rowkach przy dnie, a zwykłe przelanie wodą tylko je rozsmarowuje. Dlatego miska może wyglądać czysto, a po kilkudziesięciu minutach znowu „pachnie psim jedzeniem". Zanim zaczniesz szukać przyczyny w karmie albo w psie, sprawdź samą miskę — najczęściej problem siedzi właśnie tam.

Najczęstszy błąd to odkładanie mycia na potem. Miskę po karmie mokrej myj od razu albo przynajmniej przepłucz i zostaw z wodą do czasu porządnego umycia. Miskę z suchą karmą wystarczy myć raz dziennie, ale miskę na wodę także trzeba myć codziennie — ślina i resztki jedzenia z pyska psa tworzą na ściankach cienką warstwę, która po kilku godzinach zaczyna nieprzyjemnie pachnieć. Woda w brudnej misce szybko nabiera zapachu, nawet jeśli wygląda czysto. Jeśli pies je z jednej miski i pije z drugiej, myj obie tak samo często.

Najczęstszym błędem jest kupowanie posłania „dla kota" i stawianie go tam, gdzie nam pasuje. Tymczasem kot unika miejsc o dużym ruchu, przeciągów i nagłych zmian temperatury. Postaw legowisko w cichym kącie, w pobliżu kaloryfera lub okna, ale nie bezpośrednio na przejściu. Przez pierwsze dni nie przenoś go co chwilę — kot potrzebuje czasu, by uznać je za bezpieczne.

Kuwety nie mogą stać obok siebie w jednym kącie. Kot podchodząc do jednej, blokuje dostęp do drugiej, a przy tym czuje się obserwowany przez drugiego mieszkańca. Rozstaw je w różnych pomieszczeniach albo przynajmniej po przeciwnych końcach mieszkania. Każda kuweta musi mieć zapewnioną drogę ucieczki — nie wciskaj jej między pralkę a ścianę, gdzie kot nie ma jak się wycofać. Ważne też, żeby żadna z kuwet nie stała przy miskach z jedzeniem i wodą. Koty nie jedzą tam, gdzie załatwiają potrzeby, a zestawienie tych stref obok siebie to prosta droga do protestu.

Wysokość to drugi filar. Koty dzielą się na te, które wolą kryjówki na poziomie podłogi, i te, które wybierają punkty widokowe. Jeśli twój kot śpi na szafie, nie zmuszaj go do legowiska na podłodze. Dostaw mu półkę lub przenieś posłanie wyżej. I odwrotnie: kot chowający się pod łóżkiem nie przeniesie się na parapet tylko dlatego, że tam jest ładniej.

Czwarte miejsce to parapet z widokiem na zewnątrz, ale tylko wtedy, gdy jest osłonięty. Kot potrzebuje obserwować ptaki i przechodniów, jednak bez bezpośredniego narażenia na hałas i nagłe ruchu za szybą. Zasłoń część okna firanką lub ustaw na parapecie doniczkę, która daje poczucie osłony. Uwaga na uchylone okna — siatka zabezpieczająca to konieczność, nie luksus. Piąta kryjówka to legowisko obok opiekuna, ale nie na kolanach. Koty lubią przebywać w pobliżu człowieka, zachowując dystans. Ustaw posłanie metr od kanapy, w miejscu, gdzie nie ma przeciągu.

Zacznij od zgrubnego usunięcia resztek na sucho. Karma mokra i surowe mięso zostawiają na dnie warstwę, która pod wodą zamienia się w mazidło. Zbierz ją łyżką lub kawałkiem papierowego ręcznika do kosza, a nie do zlewu — resztki w rurze to osobny problem. Dopiero potem sięgnij po wodę. Jeśli od razu wlejesz wodę do miski z resztkami, tłuszcz rozproszy się po całej powierzchni i będzie go trudniej usunąć.

Praktyczny wniosek: nie zmuszaj kota do miejsca, które wybrałeś. Daj mu kilka opcji — niską kryjówkę, średnią półkę i punkt widokowy — i pozwól wybrać. Obserwuj, gdzie śpi w ciągu dnia, a gdzie nocą; te dwa miejsca często się różnią. Kiedy przestaniesz walczyć z jego preferencjami, przestaniesz też dziwić się, dlaczego twój ulubiony fotel pozostaje pusty.

Uważaj na dwie typowe pułapki. Pierwsza to zbyt krótkie płukanie — resztki płynu i rozpuszczonego tłuszczu zostają na ściankach i po wyschnięciu dają nieprzyjemny zapach. Druga to mycie w zmywarce razem z ludzkimi naczyniami przy niskiej temperaturze i krótkim programie. Jeśli już korzystasz ze zmywarki, ustaw program z wyższą temperaturą i wyjmij miskę zaraz po zakończeniu cyklu, żeby nie stała w zamkniętej komorze z resztkami pary. Miski metalowe i ceramiczne znoszą to dobrze, tworzywo sztuczne zarysowane przez zęby — słabiej, bo w rysach zostaje tłuszcz.

Kot, który konsekwentnie wybiera jeden fotel, a ignoruje drugi, nie jest kapryśny. Kieruje się zestawem bardzo konkretnych sygnałów: temperaturą, zapachem, wysokością, widocznością i historią danego miejsca. Jeśli chcesz zrozumieć jego wybory, zacznij od obserwacji, a nie od kupowania kolejnego legowiska.