Kuweta powinna być większa niż długość kota bez ogona. Zbyt małe kuwety powodują, że kot załatwia się przy krawędzi lub obok, a mocz ścieka po ściance na zewnątrz. Kuweta z wysokim brzegiem lub osłoną ogranicza rozrzut żwirku, ale nie może być całkowicie zamknięta, jeśli kot jest duży. W zamkniętych kuwetach zapach koncentruje się w środku i ulatnia się gwałtownie przy każdym otwarciu. Jeśli masz taką kuwetę, wyjmij klapę lub uchyl górę – to prosty sposób na poprawę wentylacji.

Drugi wariant to legowisko z własną, sztywną podstawą — na przykład z płytą wbudowaną w konstrukcję. Sprawdź, czy dolna krawędź przylega do podłogi na całej długości. Jeśli unosi się w jednym narożniku, podłóż tam cienki filc. Nie używaj do tego szmat ani gazet, bo po kilku dniach się zbiją i pies znów będzie się zapadał.

Dywany i tapicerka wchłaniają zapach moczu nawet wtedy, gdy go nie czujesz. Pranie parowe lub pranie na mokro usuwa cząsteczki, których wietrzenie nie ruszy. Zwykłe odkurzanie tylko rozdmuchuje je w powietrze. Kocie posłanie pierz co dwa tygodnie w wysokiej temperaturze, jeśli materiał na to pozwala. Legowiska z gąbki trudno doprać — lepiej wybierać takie, które mają zdejmowany pokrowiec.

Najskuteczniejsza ochrona to zmiana sposobu wietrzenia. Zamiast uchylać okno, otwieraj je szeroko na ościeżnicę i montuj w ramie siatkę o drobnych oczkach, mocowaną na stałe lub na rzep. W pomieszczeniach, gdzie kot przebywa sam, nigdy nie zostawiaj okna uchylonego nawet na chwilę. Jeśli musisz przewietrzyć, zamknij kota w innym pokoju albo użyj okna, do którego zwierzę nie ma dostępu. Klamka w pozycji uchylonej to nie wentylacja — to otwarta furtka do wypadku.

Uchylona klamka okienna to dla kota zaproszenie do zabawy i jednocześnie jedna z najczęstszych przyczyn wypadków w domach. Szczelina szerokości kilku centymetrów wygląda niewinnie, ale dla zwierzęcia ważącego cztery kilogramy jest realną pułapką. Kot potrafi wcisnąć łapę, głowę, a potem całe ciało w przestrzeń, która go nie utrzyma. Wystarczy moment, gdy straci grunt i zaklinuje się między skrzydłem a framugą.

Decyzję podejmij po tygodniu obserwacji. Postaw miski na macie i sprawdź, czy pies je tak samo chętnie, czy nie przesuwa ich i czy podłoga wokół pozostaje sucha. Jeśli tak — zostaw. Jeśli pies omija matę, staje obok albo próbuje ją ściągać, wróć do misek bez maty i popraw stabilność samych naczyń. Wygodne jedzenie to takie, przy którym pies stoi spokojnie, a ty nie sprzątasz po każdym posiłku.

Typowe błędy popełniane przy ratowaniu są równie groźne jak samo zdarzenie. Ludzie szarpią kota za tylne łapy, próbując wyciągnąć go na siłę. To pogłębia ucisk i może doprowadzić do przerwania rdzenia kręgowego. Inni otwierają okno szerzej, licząc, że kot się uwolni, ale przestraszone zwierzę wpada w jeszcze większą panikę. Nie wolno też zostawiać kota samego, bo w kilka sekund może dojść do utraty przytomności.

Kot w mieszkaniu zmienia wszystko, jeśli chodzi o wietrzenie. Samo otwarcie okna na oścież i wyjście do drugiego pokoju to najczęstszy błąd. Powietrze ucieka, ale razem z nim ulatnia się ciepło, a kot może w tym czasie wyjść na parapet, przestraszyć się hałasu z zewnątrz i spaść albo wpaść w siatkę. Zanim zaczniesz wietrzyć, sprawdź, czy w oknie nie ma luźnej moskitiery i czy kot nie siedzi tuż obok. Najlepiej zamknąć kota w innym pomieszczeniu na czas wietrzenia — nawet jeśli wydaje się spokojny.

Co dzieje się z ciałem kota w uchylonym oknie Kot nie ma obojczyka połączonego stawowo z resztą szkieletu, więc obręcz barkowa jest bardzo elastyczna. To pomaga mu przeciskać się przez wąskie szczeliny, ale nie pomaga, gdy trzeba się wycofać. W uchylonym oknie zwierzę najczęściej wsuwa się głową i przednimi łapami do przodu. Kiedy próbuje się cofnąć, łapy blokują się na krawędzi, a panika pogarsza sytuację. Do tego dochodzi ucisk na klatkę piersiową i tętnice szyjne. Skutki to niedotlenienie, uszkodzenie krtani, złamania żeber, a w skrajnych przypadkach śmierć w ciągu kilku minut.

Podstawa to stabilność. Miska na macie musi stać tak, żeby pies nie przesuwał jej po całym pomieszczeniu nosem ani łapą. Jeśli mata jest za lekka, będzie się zwijać i przesuwać razem z miską. Jeśli miska ma gładkie dno, ślizga się po macie jak po lodzie. Najlepiej działa zestaw, w którym miska ma gumowy rant lub obciążoną podstawę, a mata jest na tyle ciężka albo przyczepna, że nie jedzie po podłodze. Sprawdź to prosto: postaw miskę na macie i pchnij ją dłonią. Jeśli przesuwa się bez oporu, pies zrobi to samo w sekundę.

Warto też obserwować zachowanie kota przy oknach. Zwierzę, które wielokrotnie próbowało wejść na uchylone skrzydło, ma większe ryzyko wypadku. Reaguj, gdy kot siada na parapecie i wpatruje się w szczelinę. Odstraszanie, przesuwanie mebli pod okno i konsekwentne zamykanie okien to proste działania, które realnie zmniejszają zagrożenie. Bezpieczne okno to takie, które albo jest całkowicie zamknięte, albo całkowicie otwarte i zabezpieczone siatką.