Typowy błąd to zabezpieczenie mebli bez zmiany otoczenia. Pies, który nie ma gryzaka pod ręką, znajdzie sobie mebel. Zostaw w kilku miejscach twarde zabawki, gryzaki i sznurki, a co jakiś czas je wymieniaj, żeby nie spowszedniały. Kolejny błąd to karcenie po fakcie. Szczeniak nie skojarzy kary z czymś, co zrobił pół godziny wcześniej, więc tylko się wystraszy i straci zaufanie. Reaguj wyłącznie w momencie, gdy pies podchodzi do narożnika, i od razu przekieruj go na zabawkę.

Pazury psa nie muszą być naostrzone jak brzytwa, żeby zostawić trwały ślad na obiciu. Wystarczy codzienny rytuał wchodzenia na kanapę i zeskakiwania z niej. Skóra naturalna i ekoskóra zachowują się przy tym zupełnie inaczej, a większość właścicieli psów odkrywa różnicę dopiero wtedy, gdy tapicerka jest już przecięta. Zanim pozwolisz psu wskoczyć na nowy mebel, warto wiedzieć, co tak naprawdę dzieje się z materiałem pod naciskiem łapy.

Rozmiar i żwirek ważniejsze niż liczba kuw

Przy jednym kocie i standardowej kuwecie otwartej żwirek zbity w grudki wybieraj codziennie, a całość wymieniaj co 7–10 dni. Jeśli używasz żwirku silikonowego albo kryształków, które pochłaniają wilgoć, wymiana raz na dwa–trzy tygodnie jest zwykle wystarczająca — pod warunkiem że codziennie usuwasz odchody. W kuwecie zakrytej zapachy kumulują się szybciej, bo cyrkulacja powietrza jest słaba, więc skróć ten czas o dwa, trzy dni. Przy dwóch kotach odejmij jeszcze dzień od każdego z tych przedziałów.

Przyjrzyj się, kiedy kot najczęściej zajmuje wysokie miejsce. Zwykle dzieje się to w chwilach zwiększonego ruchu w domu, przy wizytach gości, odkurzaniu, hałasie za oknem albo po nieprzyjemnym zdarzeniu, jak potknięcie się domownika. Wtedy wysokość działa jak bezpieczny bufor. Zamiast karać kota za to, że wchodzi na blat, lepiej przeanalizować, co w otoczeniu wywołuje napięcie. Często problemem nie jest sam blat, ale brak innej, równie atrakcyjnej kryjówki na wysokości.

Kot, który codziennie o czwartej nad ranem domaga się jedzenia albo zabawy, nie robi tego złośliwie. W większości przypadków reaguje na bodźce, które sam mu dostarczasz wieczorem i w nocy. Zanim zaczniesz szukać winy w charakterze zwierzęcia, sprawdź, co dzieje się w mieszkaniu między twoim pójściem spać a momentem, w którym kot zaczyna cię budzić. Zwykle problem tkwi w tym, że kocie potrzeby są zaspokajane w złym miejscu i o złej porze.

Szczeniak nie gryzie mebli ze złośliwości. Gryzie, bo się nudzi, bo swędzą go zęby, bo zostaje sam i nie ma co robić z energią. Zanim zaczniesz zabezpieczać narożniki, sprawdź, czy problem nie zniknie sam, gdy pies dostanie więcej ruchu i zajęcia. Jeśli jednak wracasz do domu i widzisz nowe ślady na kantach, poniższe sposoby działają.

Zanim kupisz osłonki, sprawdź, co naprawdę gryzie pies Nie każdy narożnik jest równie atrakcyjny. Szczeniaki najczęściej atakują kant, na wysokości pyska, czyli dolne 20–30 cm mebla. Zabezpiecz najpierw te strefy, a nie całą szafkę. Zamiast osłonek możesz też użyć grubego koca i owinąć nim róg, mocując go z tyłu. Działa to doraźnie, ale wymaga poprawiania, bo pies szybko się uczy, jak rozwinąć materiał. Skuteczniejsze jest połączenie osłonki z czymś, czego pies nie znosi: np. delikatny zapach cytrusowy albo specjalny preparat odstraszający, ale tylko taki, który jest bezpieczny dla zwierząt. Nigdy nie używaj ostrych przypraw ani chemii domowej.

Najprostsze rozwiązanie to fizyczne odgrodzenie. Na narożniki zakłada się osłonki z pianki, gumy albo grubego tworzywa, mocowane taśmą dwustronną lub opaskami. Ważne, żeby osłonka była gruba na tyle, by pies nie dosięgnął zębami samego mebla, i żeby nie dała się łatwo zdjąć. Uwaga na taśmy: szczeniak potrafi je odkleić i połknąć, co kończy się weterynarzem. Lepiej wybieraj mocowania mechaniczne niż klejone.

Jeśli zabezpieczenia nie pomagają, problem prawie zawsze leży w nudzie albo lęku separacyjnym. Wtedy osłonki są tylko plastrem. Zwiększ liczbę spacerów, włącz zabawy węchowe i krótkie ćwiczenia posłuszeństwa, a przy lęku separacyjnym pracuj nad przyzwyczajaniem psa do zostawania samemu. Meble da się uratować, ale tylko wtedy, gdy pies przestanie traktować je jako jedyne zajęcie w ciągu dnia.