Bezpieczeństwo bywa lekceważone. Skrzynki i donice mocujesz do balustrady wyłącznie obejmami lub wieszakami przewidzianymi do tego celu, nigdy na zwykłych linkach czy taśmach. Ciężar mokrej ziemi jest nawet dwukrotnie większy niż suchej, więc duże donice lepiej stawiać na podłodze, a nie wieszać. Sprawdź, czy balustrada jest stabilna i czy nie ma luzów — to zadanie zarządcy, ale zgłoszenie leży po Twojej stronie. Nie zastawiaj też kratek wentylacyjnych i odpływów, bo po ulewie woda może wrócić do mieszkania.

Czwarty sposób to wykorzystanie koloru na całej ścianie, ale z wykończeniem w postaci listwy lub taśmy w kolorze sufitu. Nie chodzi o zwykły biały pasek, ale o precyzyjne odcięcie, które wygląda jak przedłużenie sufitu. Ważne, aby linia była idealnie prosta – krzywy pasek zniweczy cały efekt i będzie wyglądał jak błąd wykonawczy. Piąta metoda to malowanie tylko jednej ściany na ciemniejszy kolor, najlepiej tej naprzeciwko okna. Pozostałe ściany pozostają jasne. Dzięki temu pogłębiasz perspektywę i sprawiasz, że sufit wydaje się dalej i wyżej.

Balkon rzadko ma więcej niż kilka metrów kwadratowych, a właśnie na takiej powierzchni muszą zmieścić się funkcje, które w mieszkaniu zajmują całe pomieszczenia: wypoczynek, przechowywanie, czasem uprawa ziół czy suszenie prania. Pierwszym krokiem jest zmierzenie balkonu z dokładnością do kilku centymetrów i sprawdzenie, w którą stronę jest zwrócony. Od tego zależą niemal wszystkie decyzje: ile promieni słonecznych wpada w ciągu dnia, czy woda deszczowa będzie się zatrzymywać przy ścianie i jak szybko nagrzewa się posadzka. Balkon od północy wymaga jasnych kolorów i roślin cieniolubnych, od południa — osłon i gatunków odpornych na przesuszenie.

Zieleń, która przetrwa, i błędy, które kosztują Rośliny na balkonie padają najczęściej z trzech powodów: zbyt małych doniczek, braku odpływu wody i podlewania „na oko". Doniczka powinna być o kilka centymetrów szersza od bryły korzeniowej, z otworami i warstwą drenażu na dnie. Podstawka chroni sąsiadów z dołu przed kapaniem, ale trzeba ją opróżniać po deszczu, bo stojąca woda gnije korzenie. Podlewaj rano lub wieczorem, sprawdzając wilgotność palcem na głębokości dwóch centymetrów — nie według kalendarza. Na balkonach nasłonecznionych sprawdzą się lawenda, rozmaryn, pelargonie i trawy ozdobne; w cieniu — paprocie, bluszczyk i hosty.

Drugi sposób to malowanie ścian pionowymi pasami. Pas może być węższy lub szerszy, ale musi biec od podłogi aż do linii sufitu. Wzrok podąża wtedy w górę, a nie w bok. Jeśli boisz się zbyt mocnego efektu, wybierz pasy w dwóch odcieniach tego samego koloru – np. jasny beż i delikatny piaskowy. Trzeci wariant to pozostawienie górnej części ściany w kolorze sufitu. Malujesz wtedy dół na wybrany kolor, a ostatnie 20–30 cm przy suficie tym samym odcieniem co sufit. Ta metoda rozmywa granicę i optycznie dodaje wysokości.

Oświetlenie załatwia sprawę wieczorem. Zamiast mocnej lampy sufitowej, której na balkonie zwykle nie ma gdzie zamontować, użyj girlandy na baterie albo lampki solarnej wbijanej w doniczkę. Światło ciepłe, punktowe, skierowane w dół, nie oślepia sąsiadów i nie przyciąga tak wielu owadów. Jeśli balkon jest od północy, jasny kolor ścian i podłogi rozjaśni wnętrze bardziej niż dodatkowa lampa.

Balkon w bloku ma zwykle od trzech do sześciu metrów kwadratowych i jedno wyjście z mieszkania. Zanim cokolwiek kupisz, zmierz dokładnie szerokość, długość i wysokość ścian oraz sprawdź, w którą stronę jest zwrócony. Balkon od południa nagrzewa się latem tak, że plastikowe krzesło parzy w plecy, a od północy bywa wilgotny i chłodny nawet w lipcu. Od tego jednego ustalenia zależy, czy potrzebujesz zacieniającej maty, czy raczej osłony od wiatru i deszczu.

Rodzaj farby to nie wszystko — liczy się też podłoże Nawet najlepsza farba nie utrzyma się na odparzonym tynku, starym kleju do płytek czy zagrzybionej ścianie. Przed malowaniem trzeba usunąć łuszczące się warstwy, zmyć tłuszcz i odgrzybić podłoże preparatem chlorowym lub alkoholowym. Świeży tynk gipsowy wymaga zagruntowania — bez tego farba wsiąknie nierównomiernie i powstaną plamy. W łazience po każdym malowaniu warto odczekać pełne wyschnięcie, zanim włączy się ogrzewanie i zacznie się kąpiel. Wilgoć uwięziona pod powłoką to najczęstsza przyczyna pęcherzy.

W łazience kluczowa jest odporność na wilgoć i parę. Najlepiej sprawdzają się farby lateksowe i akrylowe z dodatkiem żywic silikonowych lub siloksanowych — tworzą powłokę mniej przepuszczającą wodę, a jednocześnie pozwalają ścianie oddychać. Ściany w kabinie prysznicowej warto pokryć dodatkowo preparatem hydrofobowym. W kuchni, szczególnie w okolicy płyty grzewczej i zlewu, sprawdzają się farby o wysokiej odporności na szorowanie, oznaczone jako odporne na zmywanie i tłuszcz. Zwykła farba matowa w tych miejscach nie ma sensu, bo szybko wchłania zabrudzenia i przestaje się domywać.