Ściany w blokach z wielkiej płyty albo z cegły dziurawki mają jedną wspólną cechę: są puste w środku albo kruche. Zanim wkręcisz pierwszy kołek, sprawdź, z jakim materiałem masz do czynienia. Postukaj w ścianę kostką dłoni — głuchy odgłos oznacza płytę gipsowo-kartonową lub pustkę, a głuchy z pogłosem to często żelbet. Do betonu i cegły pełnej użyj kołków rozporowych uniwersalnych, do płyt gipsowych — kołków motylkowych lub typu Molly, a do pustaków — długich kołków rozporowych sięgających drugiej ścianki pustaka.

Największy błąd to montaż półki na samych wkrętach w kołkach wkręcanych w cienką płytę gipsową. Taki kołek nie rozpręża się, tylko wyrywa się pod obciążeniem. Drugi częsty problem to wiercenie bez trybu udaru w betonie — wiertło się nagrzewa i tępi, a otwór wychodzi za mały. Wierć udarem, ale bez docisku, i używaj wiertła z węglikiem. Średnica wiertła musi być identyczna z średnicą kołka, ani większa, ani mniejsza.

Ościeżnica stalowa jest tania i sztywna, ale jej montaż wymaga skucia tynku i późniejszego gipsowania, więc oszczędność na materiale zjada robocizna. Ościeżnica drewniana lub MDF z regulacją pozwala dopasować się do krzywej ściany i nie wymaga wyburzeń. Typowy błąd to kupno ościeżnicy bez sprawdzenia kierunku otwierania i strony zawiasów — drzwi otwierane na korytarz zamiast do pokoju potrafią blokować przejście. Zwróć uwagę na to, czy ościeżnica jest malowana fabrycznie, czy wymaga lakierowania na budowie; to drugie oznacza kurz i opary w mieszkaniu.

Przyłącze wody robi się trójnikiem na podejściu do baterii zlewozmywakowej. Najczęstszy błąd to podłączenie na sztywno bez zaworka odcinającego — potem każde wyjęcie zmywarki oznacza zakręcanie wody w całym mieszkaniu. Drugi błąd to wąż doprowadzający wodę prowadzony pod szafkami bez zabezpieczenia przed przetarciem. Zmywarka pobiera wodę pod ciśnieniem z instalacji, więc złączka musi być dokręcona, ale nie „na chama" — uszczelki w tanich trójnikach puszczają właśnie od przesadnego dokręcenia.

Montaż dużego ekranu pod skośnym sufitem bez stelaża to zadanie, które wymaga przede wszystkim dokładnego pomiaru i przemyślenia sposobu mocowania. Wbrew pozorom nie chodzi tu o sam rozmiar przekątnej, lecz o geometrię pomieszczenia. Ekran o przekątnej 82 cali ma zwykle około 183 cm szerokości i 105 cm wysokości, a do tego dochodzi ramka oraz uchwyt. Zanim cokolwiek zamówisz, sprawdź, ile miejsca zostaje między podłogą a najniższym punktem skosu. Jeśli różnica jest mniejsza niż wysokość ekranu plus kilka centymetrów zapasu, montaż na płasko na ścianie skośnej będzie nierealny.

Przed zakupem sprawdź, czy nowy grzejnik pasuje do istniejącego rozstawu przyłączy i czy jego wysokość zmieści się pod parapetem. Jeśli w pionie są stare żeliwne rury, nie skracaj ich bez wiedzy, bo mogą pęknąć. Po montażu zapisz sobie datę i wykonawcę — przy awarii w pionie to jedyny dowód, kto odpowiada za szczelność. Wymiana grzejnika w bloku jest wykonalna, ale wymaga zgody, dobrego doboru mocy i poprawnego podłączenia. Bez tego zamiast ciepła pojawi się hałas i rachunek za zalanie.

Na koniec: zaplanuj prowadzenie kabli, zanim zamontujesz uchwyt. Pod skosem nie ma miejsca na korytka, więc przewody poprowadź w bruzdach lub w listwie przypodłogowej. Zostaw zapas długości, aby móc odchylić ekran do serwisu. Jeśli pomiar wyjdzie niejednoznaczny, zrób szablon z kartonu w rozmiarze ekranu i przyłóż go do ściany — to najprostszy sposób, by uniknąć kosztownej pomyłki.

Drugi typowy problem to brak wentylacji. Ekran wciśnięty w kąt pod skosem nie ma gdzie odprowadzać ciepła. Zachowaj co najmniej 10 cm odstępu od sufitu i ścian bocznych. Jeśli zabudowa jest zamknięta, zrób szczeliny wentylacyjne u dołu i u góry, inaczej elektronika będzie się przegrzewać. Trzeci błąd to montaż na wysokości, która wymusza patrzenie pod górę. Środek ekranu powinien znajdować się na wysokości oczu w pozycji siedzenia — zwykle 90–110 cm od podłogi.

Zawory i odpowietrzenie: gdzie popełnia się najwięcej błędów Każdy nowy grzejnik musi mieć zawór termostatyczny na zasilaniu i zawór odcinający lub powrotny na powrocie. To pozwala zdjąć grzejnik bez spuszczania wody z całego pionu. Na powrocie montuje się zawór równoważący, który stabilizuje przepływ. Odpowietrznik automatyczny lub ręczny to obowiązek — bez niego grzejnik będzie hałasował i grzał nierówno. Uwaga na średnice: w starych blokach często występują piony calowe lub 3/4 cala, a nowe grzejniki mają przyłącza calowe. Redukcje i przejściówki muszą być dopasowane do istniejących rur, inaczej pojawią się przecieki.

Zasilanie: gniazdo powinno być w szafce obok, nie za zmywarką. Jeśli gniazdo jest za sprzętem, wyjęcie zmywarki wymaga odłączenia jej od prądu, a wtyczka bywa niedostępna. Zmywarka to odbiornik z grzałką, więc nie podłączaj jej do przedłużacza ani do rozgałęziacza z innymi urządzeniami o dużym poborze. W blokach z instalacją dwuprzewodową (bez osobnego przewodu ochronnego) nie podłączaj obudowy do rury — to klasyczny błąd, który przy awarii może porazić prądem.