Koszt utrzymania zasłony prysznicowej i szklanej ścianki po roku użytkowania wynika z trzech rzeczy: zużycia materiału, środków czystości i czasu na pielęgnację. Zasłona z folii PVC czy PEVA to wydatek jednorazowy i niski, ale po kilku miesiącach zaczyna się mętnić, sztywnieć i łapać zapach. Szklana ścianka kosztuje więcej na starcie, ale przy właściwej eksploatacji po roku wygląda niemal jak nowa. Różnica nie polega więc na cenie zakupu, tylko na tym, ile trzeba dołożyć później.

Toaleta to drugi punkt codziennej rutyny. Wystarczy szczotka i krótkie przetarcie deski oraz przycisków. Nie używaj silnych środków za każdym razem, bo mogą uszkodzić powłokę ceramiczną. Raz w tygodniu wystarczy dokładniejsze mycie muszli wewnątrz i pod deską. Codzienne przetarcie deski chusteczką nawilżoną lub ściereczką z łagodnym płynem zapobiega osadzaniu się bakterii i nieprzyjemnego zapachu. Pamiętaj też o wietrzeniu — nawet kilka minut otwartego okna po kąpieli zmniejsza wilgotność i ryzyko pleśni.

Wybór między brodzikiem a wanną rzadko bywa kwestią estetyki. Dla bezpieczeństwa dziecka liczy się przede wszystkim głębokość, dostęp do wody i to, jak szybko dorosły może zareagować. Wanna o standardowej długości ma zwykle 35–45 cm głębokości i pojemność kilkudziesięciu litrów. Brodzik jest płytszy, ale bywa śliski i często sąsiaduje ze szklaną kabiną, której drzwi łatwo uderzyć. Każde z tych miejsc ma inne pułapki i każde wymaga innego przygotowania.

Mikrofibra działa na zupełnie innej zasadzie: nie chłonie wody w głąb włókna, tylko rozprowadza ją po powierzchni i błyskawicznie odparowuje. Cienki ręcznik z mikrofibry schnie w 30–60 minut, ale tylko wtedy, gdy nie jest ściśnięty i nie leży na innych tkaninach. Najczęstszy błąd to wieszanie mikrofibry razem z bawełną na jednym drążku — bawełna oddaje wilgoć do powietrza, a mikrofibra ją z tego powietrza pobiera z powrotem. Efekt jest taki, że mikrofibra nigdy nie jest całkiem sucha, a po kilku dniach zaczyna nieprzyjemnie pachnieć.

Nigdy nie zostawiaj dziecka w wodzie ani na sekundę, nawet jeśli siedzi stabilnie. Wanna i brodzik to jedyne miejsca w domu, gdzie utonięcie może nastąpić w kilka centymetrów wody i w kilkanaście sekund. Telefon, dzwonek do drzwi, ręcznik w drugim pokoju — wszystko to trzeba załatwić przed włożeniem dziecka do wody. Jeśli musisz wyjść, wyjmij dziecko, owiń w ręcznik i zabierz ze sobą. Nie licz na to, że „tylko wyjrzysz".

Największym błędem jest napełnianie wanny po brzegi, „żeby dziecku było wygodniej". Wysoki poziom wody sprawia, że maluch traci kontakt z dnem, łatwiej się przewraca i trudniej mu się podeprzeć. Do kąpieli dzieci, które nie siedzą jeszcze samodzielnie, wystarczy 8–10 cm wody. Starszym, które siedzą stabilnie, nalewa się tyle, by sięgała do pasa w pozycji siedzącej. W brodziku ten sam efekt uzyskuje się jeszcze łatwiej, ale trzeba pamiętać, że odpływ bywa zatkany korkiem lub włosami i woda potrafi sięgać wyżej, niż się zakładało.

Wanna ma jedną przewagę: wysokie ścianki ograniczają rozchlapywanie wody i trudniej z niej wypaść na bok. Minusem jest to, że dorosły musi się schylać, a przy tym traci kontrolę nad drugą ręką. W brodziku kąpiel jest szybsza i mniej męcząca, ale jeśli kabina jest ciasna, trudno manewrować ręcznikiem i myjką. Praktyczna zasada: jeśli dorosły nie może swobodnie utrzymać dziecka jedną ręką, a drugą sięgnąć po mydło, miejsce nie nadaje się do kąpieli bez dodatkowego przygotowania.

Najczęstszy błąd zbiorczy to wieszanie trzech mokrych ręczników jeden na drugim. Wtedy nawet najlepszy materiał nie wyschnie, a po dwóch dniach wszystkie zaczną pachnieć wilgocią. Druga pułapka to pranie całej trójki razem w wysokiej temperaturze — mikrofibra traci wtedy swoje właściwości, a bawełna się filcuje. Trzecia to zamykanie drzwi łazienki zaraz po wyjściu; przy szczelnej łazience ręczniki pozostają wilgotne przez wiele godzin niezależnie od tego, z czego są zrobione.

Bawełna chłonie wodę najlepiej z całej trójki i najdłużej ją trzyma. Gruby splot z pętelką potrafi wchłonąć nawet kilka razy więcej wody niż sam waży, dlatego po wytarciu jest ciężki i mokry w środku. Schnie od 4 do 8 godzin, o ile wisi rozłożony, a nie złożony na pół. Typowy błąd to przewieszenie bawełnianego ręcznika przez drążek tak, że obie warstwy przylegają do siebie — wtedy woda odparowuje tylko z zewnętrznych powierzchni, a środek pozostaje wilgotny przez cały dzień.

Jeśli w łazience nie ma okna ani sprawnego wiatraka, różnice między materiałami przestają mieć znaczenie. Wilgotność względna po prysznicu sięga 90–95 procent i bez wymiany powietrza spada bardzo wolno. W praktyce najskuteczniejsze rozwiązanie to nie zmiana ręczników, tylko rozdzielenie ich: bawełna na drążku przy drzwiach, bambus na wieszaku ściennym z odstępem od tynku, mikrofibra na osobnej klamce lub haczyku, gdzie nic jej nie dotyka. Warto też rozłożyć każdy ręcznik na pełnej szerokości, a nie składać na pół, i zostawić między nimi co najmniej kilka centymetrów przerwy.