Syfon pod umywalką to element, który psuje najwięcej planów przy urządzaniu łazienki. Rura odpływowa biegnie pionowo w dół, a odpływ w umywalce najczęściej wypada na środku blatu. Efekt jest taki, że klasyczna szafka z jednolitym tyłem albo nie wchodzi, albo trzeba w niej wycinać otwór, który widać po otwarciu drzwiczek. Rozwiązanie nie polega na tym, żeby szukać modelu bez syfonu, bo takiego nie ma. Chodzi o taki układ korpusu, który zostawia rurze miejsce i nie każe ci jej przesuwać na siłę.

Najbezpieczniejszy zestaw to kwas cytrynowy albo ocet wymieszany z wodą w proporcji mniej więcej 1:1. Roztwór nanieś na szybę butelką z rozpylaczem i zostaw na 10–15 minut. Kamień zacznie się rozpuszczać, a ty nie będziesz musiał niczego szorować. Do usuwania użyj miękkiej szmatki z mikrofibry albo zwykłej gąbki kuchennej od strony gąbczastej. Żadnych druciaków, ostrych skrobaków ani proszków ściernych – one zostawiają rysy, których potem nie da się wypolerować.

Ostatnia decyzja dotyczy tego, co ustąpi. Z trzech metrów kwadratowych wypada rezygnacja z wanny, jeśli chcesz mieć pralkę i prysznic. Kabina o wymiarach 80 × 80 cm zajmuje mniej miejsca niż wanna, ale nadal wymaga ok. 1,5 m². Jeśli nie mieści się ani wanna, ani kabina, zostaje brodzik i zasłona — mniej wygodne, ale realne. Zrezygnuj też z kosza na bieliznę; lepiej postawić mały pojemnik na pranie w innym pomieszczeniu i znosić je do pralki.

Zanim sięgniesz po jakiekolwiek narzędzia, ustal, z czym naprawdę masz do czynienia. Zdejmij kratkę lub sitko z odpływu i zajrzyj do środka przy zapalonej latarce. Jeśli widzisz ciemny, mazisty osad i kłęby włosów tuż pod powierzchnią, problem siedzi w górnej części syfonu i zwykle wystarczy mechaniczne wyczyszczenie. Gdy natomiast woda stoi nieruchomo, a po odkręceniu korka nie widać niczego podejrzanego, zapchane jest głębiej — w rurze odprowadzającej. Od tego rozpoznania zależy, czy w ogóle warto zaczynać samodzielnie.

Kiedy ocet zawodzi i co stosować zamiast niego Ocet nie radzi sobie ze starym, grubym kamieniem. Wtedy sięgnij po preparat na bazie kwasu fosforowego albo amidosulfonowego – takie środki są przeznaczone do armatury i szyb. Nakładaj je w rękawicach, w dobrze wietrzonym pomieszczeniu i nie mieszaj z innymi środkami, zwłaszcza z chlorowymi. Jeśli nie chcesz używać mocnej chemii, możesz przygotować pastę z sody oczyszczonej i wody. Nakładasz ją punktowo na uporczywe zacieki, zostawiasz na kilka minut i spłukujesz. Soda jest delikatnym ścierniwem, więc pocieraj bez nacisku, najlepiej opuszkiem palca przez szmatkę.

Do szyb hartowanych i powlekanych nie używaj skrobaków ani ostrych żylet. Powłoka jest cienka i łatwo ją przeciąć. Zamiast tego użyj plastikowej skrobaczki do szyb ceramicznych albo miękkiej szczoteczki o nylonowym włosiu. Przy szybach akrylowych i poliwęglanowych zapomnij o occie i kwasach – one matowieją od nich. Do takich powierzchni stosuj wyłącznie letnią wodę z delikatnym mydłem i miękką ściereczką. Po każdym czyszczeniu spłucz szybę czystą wodą i wytrzyj do sucha, żeby nie powstały nowe zacieki.

Biała emalia na wannie i umywalce z żywicą akrylową żółknie od środków na bazie chloru i od zbyt gorącej wody. Jeśli wanna po pięciu latach jest kremowa, nie ratuj jej wybielaczem — to pogorszy sprawę. Zamiast tego użyj łagodnego mydła w płynie i miękkiej gąbki, a raz na jakiś czas pasty do emalii bez chloru. Ważne: nigdy nie zostawiaj mokrej wanny pod zamkniętą zasłoną — wilgoć przyspiesza żółknięcie i sprzyja pleśni.

Kamień na szybie kabiny to osad z soli wapnia, magnezu i resztek mydła. Zwykła gąbka i płyn do naczyń tego nie usuną, a szorowanie na sucho lub twardą stroną zmywaka kończy się siatką mikrozadrapań. Zanim cokolwiek nałożysz, spłucz szybę letnią wodą, żeby pozbyć się piasku i luźnych zanieczyszczeń. Dopiero potem działaj chemią, która rozpuści osad, a nie siłą mięśni.

Zasłona tekstylna wymaga prania co dwa–trzy tygodnie. Przy dwóch osobach w domu to około dwudziestu prań rocznie. Jeśli pierzesz w pralce razem z ręcznikami, koszt jest niewielki, ale licz się z tym, że po kilku miesiącach materiał sztywnieje od osadu z mydła i wody. Wtedy albo go wymieniasz, albo godzisz się z nieprzyjemnym zapachem. Typowy błąd to pranie w zbyt wysokiej temperaturze — zasłona się kurczy i przestaje sięgać do brodzika, a woda leje się na podłogę.

Skoro pralka zajmuje ok. 60 × 60 cm, zostaje niewiele na umywalkę i WC. Umywalka o szerokości 40 cm z półką na kosmetyki bywa lepsza niż duża misa, która nie pomieści niczego poza sobą. WC można przenieść na ścianę naprzeciw pralki, jeśli instalacja na to pozwala — wtedy zyskujesz przejście. Lustro i szafkę zawieś nad pralką, ale zostaw minimum 20 cm od góry sprzętu, żeby móc otworzyć dozownik na proszek.