Wybór między brodzikiem a wanną rzadko bywa kwestią estetyki. Dla bezpieczeństwa dziecka liczy się przede wszystkim głębokość, dostęp do wody i to, jak szybko dorosły może zareagować. Wanna o standardowej długości ma zwykle 35–45 cm głębokości i pojemność kilkudziesięciu litrów. Brodzik jest płytszy, ale bywa śliski i często sąsiaduje ze szklaną kabiną, której drzwi łatwo uderzyć. Każde z tych miejsc ma inne pułapki i każde wymaga innego przygotowania.

Nigdy nie zostawiaj dziecka w wodzie ani na sekundę, nawet jeśli siedzi stabilnie. Wanna i brodzik to jedyne miejsca w domu, gdzie utonięcie może nastąpić w kilka centymetrów wody i w kilkanaście sekund. Telefon, dzwonek do drzwi, ręcznik w drugim pokoju — wszystko to trzeba załatwić przed włożeniem dziecka do wody. Jeśli musisz wyjść, wyjmij dziecko, owiń w ręcznik i zabierz ze sobą. Nie licz na to, że „tylko wyjrzysz".

Wanna ma jedną przewagę: wysokie ścianki ograniczają rozchlapywanie wody i trudniej z niej wypaść na bok. Minusem jest to, że dorosły musi się schylać, a przy tym traci kontrolę nad drugą ręką. W brodziku kąpiel jest szybsza i mniej męcząca, ale jeśli kabina jest ciasna, trudno manewrować ręcznikiem i myjką. Praktyczna zasada: jeśli dorosły nie może swobodnie utrzymać dziecka jedną ręką, a drugą sięgnąć po mydło, miejsce nie nadaje się do kąpieli bez dodatkowego przygotowania.

Po wyjściu z wanny lub prysznica nie wycieraj skóry do sucha. Osusz ją ręcznikiem ruchem przyklepującym, zostawiając lekką wilgoć, i od razu nałóż balsam lub oliwkę. Kluczowe: produkt nakładany na wilgotną skórę lepiej się rozprowadza i tworzy skuteczniejszą barierę. Szukaj w składzie gliceryny, mocznika w niskim stężeniu, ceramidów lub olejów roślinnych. Unikaj balsamów z dużą ilością alkoholu i silnych zapachów — na osłabionej skórze częściej wywołują pieczenie.

Największym błędem jest napełnianie wanny po brzegi, „żeby dziecku było wygodniej". Wysoki poziom wody sprawia, że maluch traci kontakt z dnem, łatwiej się przewraca i trudniej mu się podeprzeć. Do kąpieli dzieci, które nie siedzą jeszcze samodzielnie, wystarczy 8–10 cm wody. Starszym, które siedzą stabilnie, nalewa się tyle, by sięgała do pasa w pozycji siedzącej. W brodziku ten sam efekt uzyskuje się jeszcze łatwiej, ale trzeba pamiętać, że odpływ bywa zatkany korkiem lub włosami i woda potrafi sięgać wyżej, niż się zakładało.

Śliskość i podparcie ważniejsze niż rodzaj wanny Wanna i brodzik mają gładkie dno, które po zmydleniu staje się bardzo śliskie. Mata antypoślizgowa na dnie to najprostsze zabezpieczenie, ale trzeba ją po każdej kąpieli płukać i wieszać do wyschnięcia, bo pod nią gromadzi się mydło i pleśń. W brodziku warto dodatkowo sprawdzić, czy drzwi kabiny otwierają się na zewnątrz i nie blokują się o dziecko. Typowy błąd to stawianie składanego krzesełka lub wanienki na brodziku — konstrukcja bywa niestabilna, a przy wstawaniu dziecko przewraca całość.

Raz w miesiącu zajmij się fugami i silikonem. Do fug użyj szczoteczki do zębów i pasty z sody oczyszczonej lub łagodnego środka na kamień. Nakładaj niewielką ilość, zostaw na kilka minut, potem wyszoruj i spłucz. Nie mieszaj różnych preparatów, zwłaszcza zawierających chlor i kwas — to niebezpieczne. Silikon wokół wanny czy brodzika przetrzyj ściereczką nasączoną octem, jeśli pojawił się czarny nalot. Jeśli silikon jest głęboko zniszczony, lepiej go wymienić niż szorować.

Najczęstsze błędy to szorowanie skóry gąbką i drapanie swędzących miejsc, co tylko pogłębia podrażnienie. Drugi błąd to rezygnacja z kremu po kąpieli, bo skóra „sama się przetłuści". W twardej wodzie nie przetłuści się — straci jeszcze więcej wody. Trzeci błąd to częste mycie włosów bez zmiany szamponu na łagodniejszy. Sprawdź też, czy woda w twoim domu jest naprawdę twarda — wystarczy prosty test paskowy albo informacja od dostawcy. Dopiero gdy znasz twardość, można dobrać właściwe kosmetyki i przestać zgadywać.

Temperatura wody powinna wynosić 36–38 stopni. Sprawdzaj ją nadgarstkiem lub łokciem, nie dłonią, która przyzwyczaja się do ciepła. Najpierw nalej zimną, potem dolewaj ciepłą — nigdy odwrotnie, bo strumień gorącej wody może poparzyć. W brodziku uważaj na baterię wystającą nisko nad powierzchnią; dziecko siedzące może ją chwycić. Zanim zaczniesz kąpiel, przygotuj wszystko w zasięgu ręki: ręcznik, pieluchę, ubranie, kosmetyki. Kąpiel ma trwać kilka minut, nie pół godziny.

Po kąpieli w twardej wodzie skóra nie jest miękka i gładka, tylko napięta, szorstka i często swędzi. Włosy z kolei stają się sztywne, matowe i trudno je rozczesać. To nie złudzenie ani wina kosmetyków — odpowiadają za to jony wapnia i magnezu rozpuszczone w wodzie. Wchodzą w reakcję z mydłem i tworzą nierozpuszczalne sole, które osiadają na skórze i włosach. Zostaje na nich cienka, tępa powłoka, nazywana potocznie kamieniem mydlanym. Woda sama w sobie nie jest brudna, ale pozostawia po sobie coś, co zmywa się znacznie trudniej niż zwykły brud.