Górna lampa nad lustrem wydaje się rozwiązaniem oczywistym: równomiernie oświetla całą twarz, nie zajmuje miejsca na blacie, a jej montaż jest prosty. Problem w tym, że światło padające z góry nie oświetla twarzy równomiernie. Tworzy cienie dokładnie tam, gdzie ich nie chcesz: pod oczami, pod nosem, pod brodą, w zagłębieniach policzków. Twarz wygląda na zmęczoną i starszą, choć w rzeczywistości nic się w niej nie zmieniło. To nie kwestia estetyki oprawy, a fizyki światła.

Najczęstszy błąd to zawieszenie lustra pod najwyższą osobę i uznanie, że pozostali „się przyzwyczają". Dzieci i osoby niższe widzą wtedy głównie własne czoło albo sufit odbity w tafli. Drugi błąd to montaż zbyt nisko, żeby „było wygodnie dzieciom" — dorośli muszą się wtedy garbić, co po kilku miesiącach staje się irytujące. Trzeci, mniej oczywisty: ignorowanie głębokości umywalki i baterii. Lustro pozornie dobrane dobrze wypada źle, bo odbija kran zamiast twarzy.

Największy błąd to pojedyncza oprawa umieszczona centralnie nad taflą. Światło z jednego punktu z góry rzuca cień wprost pod każdą wypukłość: nos, łuki brwiowe, kości policzkowe, brodę. Dodatkowo, jeśli lampa jest zbyt blisko ściany, jej światło odbija się od lustra i trafia w oczy, powodując efekt oślepienia. Widzisz wtedy kontur własnej sylwetki w kontrze, a nie rysy twarzy. Pod światło z góry maskuje też niedoskonałości skóry w sposób, który utrudnia precyzyjny makijaż czy golenie — cienie fałszują ocenę koloru i faktury.

Lustro w łazience, przedpokoju czy sypialni musi służyć wszystkim domownikom, a różnica wzrostu między najniższą i najwyższą osobą w domu potrafi wynosić nawet pół metra. Nie da się dobrać jednej wysokości, która będzie idealna dla każdego, ale można znaleźć kompromis, przy którym nikt nie będzie musiał stawać na palcach ani kucać. Kluczowe są trzy liczby: wzrost najniższej osoby, wzrost najwyższej oraz sposób, w jaki lustro będzie używane — do twarzy, do sylwetki w całości czy tylko pomocniczo.

Jak ustawić światło, żeby odbicie było wiarygodne Rozwiązaniem jest światło padające z przodu, po obu stronach twarzy, na wysokości oczu lub nieco poniżej. Dwie oprawy po bokach lustra, skierowane na twarz, dają równomierne, miękkie oświetlenie bez cieni pod oczami. Jeśli masz tylko jedno źródło, umieść je z boku, pod kątem, a nie centralnie nad głową. Światło powinno padać na twarz, a nie na lustro — wtedy odbicie jest czytelne, a nie oślepiające. Warto zadbać o to, żeby barwa światła była zbliżona do dziennej, ale bez przesady: zbyt zimne światło podkreśla naczynka, zbyt ciepłe zniekształca kolory. Najlepiej sprawdza się światło o neutralnej temperaturze, takie jak w ciągu dnia.

Typowe błędy to także zbyt mocne światło punktowe i umieszczenie lampy tuż przy krawędzi lustra, co powoduje odblaski. Kolejny błąd: jedna lampa zamiast dwóch. Nawet najlepsza oprawa po jednej stronie tworzy asymetrię — jedna połowa twarzy jest jaśniejsza, druga w cieniu. Jeśli nie możesz zamontować dwóch źródeł, rozważ lampę nastawną z dyfuzorem, która rozproszy światło i zmniejszy kontrast. Pamiętaj też o odległości: im bliżej lustra, tym większe ryzyko odbić. Odsuń źródło światła na tyle, by nie odbijało się w tafli, a jednocześnie oświetlało twarz.

Na koniec sprawdź wentylację w warunkach zbliżonych do rzeczywistych: zamknij drzwi, włącz wentylator, jeśli jest, i po kilku minutach oceń ciąg ponownie. Wynik dodatni to sytuacja, w której kartka przy kratce trzyma się stabilnie, dym jest wciągany, a wilgotność po godzinie pracy spada. Wynik negatywny to brak reakcji albo cofanie się powietrza. Wtedy nie zwiększaj mocy wentylatora na ślepo, tylko najpierw zapewnij dopływ powietrza i udrożnij kanał.

Na koniec kilka zasad montażowych. Zaznacz ołówkiem planowaną górną i dolną krawędź, stań przed ścianą i sprawdź oba poziomy, zanim wiercisz. Pamiętaj o wzmocnieniu w ścianie, jeśli lustro jest ciężkie — zwykły kołek w płytach gipsowych nie utrzyma dużego szkła. Sprawdź, czy po zawieszeniu nikt nie uderza głową w dolną krawędź przy pochylaniu się nad umywalką. I zostaw sobie możliwość korekty: wiertarka poszła raz, ale uchwyt można przesunąć, zanim zakryje się stare otwory.

Zacznij od pomiaru światła w pomieszczeniu. Stań w drzwiach o godzinie, kiedy najczęściej korzystasz z pokoju, i oceń, ile światła wpada przez okna. Jeśli pomieszczenie jest od północy albo ma małe okna, ciemna podłoga pochłonie resztę światła i wnętrze stanie się przytłaczające. W takim przypadku lepiej sprawdzi się jasna podłoga i ściany w średnim odcieniu, które odbiją światło i rozjaśnią przestrzeń.

Najczęstsze błędy to mieszanie kierunków na jednej ścianie, przerywanie pasa na wysokości kontaktu, drzwi czy grzejnika oraz prowadzenie poziomów przez całą długość korytarza bez żadnego akcentu. Pas powinien mieć logiczny początek i koniec: albo dobiegać do narożnika, albo kończyć się na framudze. Warto też unikać pasów biegnących dokładnie na wysokości wzroku, bo wzrok zatrzymuje się na nich zamiast podążać dalej. Przed malowaniem lub montażem listew sprawdź proporcje za pomocą taśmy malarskiej i zdjęcia — na fotografii wady i zalety podziału widać wyraźniej niż na żywo.