Kiedy myślę o stylu prowansalskim, od razu czuję zapach suszonej lawendy i widzę miękkie, wyblakłe tkaniny. To nie jest styl dla tych, którzy lubią chłód minimalizmu. To raczej przytulność, która ma w sobie coś z wakacji. Pamiętam, jak pierwszy raz wstawiłam do swojego 40-metrowego mieszkania duży stół z litego dębu. Sąsiedzi pytali, po co mi taka wielka mebla. Ale to właśnie on nadał charakter całemu wnętrzu. Prowansja nie boi się ciężaru i faktury. Klucz tkwi w balansie – między masywnymi meblami a lekkimi dodatkami.

Często pytacie mnie, jak łączyć rośliny z meblami. Odpowiedź jest prosta - stwórz zielone ściany wokół sofy. Pnącza, takie jak bluszcz czy winobluszcz, szybko porastają pergole i tworzą naturalny parasol. Dzięki temu siedzisz w cieniu, a jednocześnie masz kontakt z naturą. Pod stopami warto położyć dywan ogrodowy z włókna kokosowego. Jest wytrzymały i łatwy do czyszczenia. Na takim dywanie możesz postawić stół i krzesła, a całość będzie spójna. Pamiętaj, że aranżacja ogrodu to proces. Nie musisz wszystkiego kupować od razu. Z czasem dokupisz dodatki, zmienisz układ mebli czy posadzisz nowe rośliny. Ważne, żeby przestrzeń była funkcjonalna i odzwierciedlała twój styl życia.

Oświetlenie to kolejny element, który często bagatelizujemy. W ogrodzie warto postawić na miękkie, ciepłe światło. Girlandy ledowe rozwieszone nad sofą tworzą przytulny klimat. Możesz też użyć lampionów solarnych, które ładują się w dzień i świecą wieczorem. Światło powinno być skierowane w dół, by nie razić w oczy, gdy siedzisz. Ja dodatkowo zamontowałam kinkiety przy ścianie, które oświetlają stół. Dzięki temu wieczorne kolacje na świeżym powietrzu są przyjemniejsze. Nie zapominaj też o zabezpieczeniu mebli przed deszczem. Nawet jeśli wybrałaś tapicerkę welurową z impregnacją, lepiej przykrywać je pokrowcami na noc. Prosty pokrowiec z poliestru wystarczy, by przedłużyć żywotność mebli o kilka sezonów.

Oświetlenie to często zapominany element. Zamiast jednej lampy sufitowej, używam kilku źródeł światła. Kinkiety z mlecznego szkła przy łóżku, stojąca lampa z abażurem w kratkę w salonie i kilka świec na stole. Światło ma być ciepłe i rozproszone. W prowansalskim wnętrzu nie ma miejsca na ostre jarzeniówki. Jeśli boisz się ciemności, wybierz żarówki o barwie 2700 kelwinów. Dają przytulny nastrój nawet w pochmurny dzień.

Podczas remontu kuchni najwięcej kłopotów sprawiły mi wybór blatów i frontów. Postawiłam na matowe laminaty, bo na błyszczących widać każde muśnięcie palca, a w kuchni i tak zawsze coś kapnie czy się rozbryzga. Zabudowa pod oknem okazała się strzałem w dziesiątkę - zamontowałam tam wąski blat z miejscem na kubki i ekspres, a pod spodem szuflady na przyprawy. Pamiętajcie, żeby zostawić przynajmniej 60 centymetrów wolnego blatu przy lodówce do odkładania zakupów. Ja tego nie zrobiłam i teraz żałuję, bo codziennie balansuję siatkami na krawędzi zlewozmywaka.

Ostatnio modne stało się malowanie ścian na dwa kolory, na przykład lamperię. W moim przedpokoju zrobiłam dolną część na ciemny brąz, a górną na jasny beż. Efekt? Przestrzeń wydaje się dłuższa, a przy tym pasuje do kanapy z funkcją spania w salonie, która ma brązową tapicerkę. Malowanie lamperii nie jest trudne, ale wymaga precyzyjnego odmierzenia linii. Użyłam poziomicy i ołówka. Potem taśma malarska i gotowe. Zajęło mi to 3 godziny, ale efekt jest wart zachodu. W małym mieszkaniu takie detale robią różnicę.

Przechowywanie w małej kuchni wymaga sprytu. Zastosowałam wysuwane kosze w szafkach dolnych, które mieszczą garnki i patelnie bez konieczności stawania na palcach. W jednej z szafek górnej zamontowałam karuzelę na przyprawy - teraz wszystko mam w zasięgu ręki, a nie pogrzebane w głębi. Na ścianie nad zlewozmywakiem powiesiłam stalową listwę magnetyczną na noże, co uwolniło miejsce w szufladzie na sztućce. Drobne triki, jak wieszaki na kubki pod szafkami, robią ogromną różnicę w codziennym użytkowaniu.

Kolory to podstawa prowansalskiej kuchni. Biel, écru, lawendowy, szałwiowy i blady terakota. W mojej kuchni szafki są w kolorze wyblakłej lawendy, a blat z konglomeratu imituje kamień. Unikam plastikowych pojemników. Zamiast tego używam wiklinowych koszy na chleb i glinianych naczyń na przyprawy. Otwarte półki z białego drewna trzymają talerze, które są codziennie używane. Nie ma miejsca na kurz, bo wszystko jest w ruchu. To ważne w małym metrażu – każdy przedmiot ma swoje zadanie.

Największym wyzwaniem okazało się połączenie strefy gotowania z miejscem do przechowywania pościeli i gościnnych rzeczy. Zdecydowałam się na wersalkę w zabudowie, która po rozłożeniu daje wygodne spanie dla dwóch osób, a na co dzień służy jako siedzisko w aneksie jadalnianym. Wybrałam tapicerkę welurową w odcieniu musztardowym - jest przyjemna w dotyku i łatwa do czyszczenia, co w kuchni ma ogromne znaczenie. Mechanizm DL sprawia, że rozkładanie zajmuje dosłownie kilka sekund, a szuflada pod siedziskiem pomieści komplet kołder i poduszek. To rozwiązanie uratowało mnie przed koniecznością stawiania osobnej szafy w wąskim korytarzu.